Σύντροφε κοιμάσαι;
Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού
που να βουλιάζουν οι λέξεις στο χαρτί
σαν τη σιωπή μου στις κόρες των ματιών της;

Ο Πέτρος που κοιμάται στο τσιμέντο
Δίχως φόδρα στο σακάκι
Κάθε πρωί μου έκανε τράκα μια καλημέρα στα κλεφτά
Γιατί τον είχαν για προδότη

Βάλαμε τις στάμνες
Εκεί που έστρωνε την τρύπα κουρελού
Μιλάμε για την δήλωση
Τις ώρες που έμενε σκυφτός
Διαβάζοντας μια περσινή εφημερίδα

Τότε θα’πρεπε να’ταν που μας έπιασε βροχή
Ανάβοντας τσιγάρο είδα το πρόσωπό σου
Στο τζάμι της βιτρίνας
Κάτι ψιχάλες πέσανε στα μαλλιά σου και το σβήσανε

Δίπλα στις στάμνες που κρυώνουν το νερό
Βλέπω πως αν ήταν να διαλέξω
Θα γύριζα κοντά σου
Αν τα κατάφερνα να βρω το σπίτι μου
Θα σε έπαιρνα μαζί μου

Στο θάλαμο κρυώνουν
Με τα πόδια στις κουβέρτες
Με το παλτό στην πλάτη
Θέλω να σου γράψω
Μα τι σε νοιάζει εσένα η σιωπή του
Κάτω από τη βροχή;

*Καντάτα σε ποίηση Άρη Αλεξάνδρου, έργο 21 (1976)
Μουσική: Μιχάλης Γρηγορίου
Τραγουδούν: Αφροδίτη Μάνου, Σάκης Μπουλάς

Εκείνο το Γενάρη κάποιοι Πολωνοί
ένα σκυλί εβρήκαν πεινασμένο
και στον ξεσαρκωμένο του λαιμό,
ήταν ένα χαρτόνι κρεμασμένο.
Και έγραφε πάνω εκεί : “Βοήθεια!
Χαθήκαμε στο χαλασμό.
Είμαστε εδώ πενηνταπέντε.
Ο σκύλος θα σας φέρει εδώ.
Και αν δεν μπορείτε εσείς να ‘ρθείτε,
διώξτε τον σκύλο μακριά.
Μην τον σκοτώσετε – κανείς άλλος
δεν ξέρει που είναι τα παιδιά”
Παιδιάστικο ήτανε το χέρι
που έγραψε τα λόγια εκείνα.
Δυό χρόνια έχουνε περάσει
και ο σκύλος πέθανε απ’ την πείνα.

*Από το http://exadaktylos.wordpress.com/

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.
Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της.
Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης.

*Από την ποιητική συλλογή «Το λίγο του κόσμου» (1971)

Εύθραυστος στη γύμνια του ήλιου,
μέρος ενός λαού είμαι,
μιας ασυνάρτητης πολτοποιημένης μάζας
σε μαζικοτροφεία που πουλάνε μεταχειρισμένα ιδανικά,
σε χώρους απολιθωμένους
όπου φορολογούνται κι οι αναπνοές,
όπου η σκόνη μπαίνει στις φλέβες
κι αντικαθιστά την κυκλοφορία του αίματος.
Είμαι ένα ιδρωμένο κορμί των γκέτο,
ίσκιοι μ’ ακολουθούν ύπουλα από παντού,
η ψυχή μου γίνεται χρηματιστήριο,
το κρανίο μου κομματιάζεται
κι εκτοξεύεται σε απελπιστικά ταξίδια.
Αποξηραμένη λίμνη χωρίς πυθμένα μοιάζω,
σαν αχνό περίγραμμα λουλουδιών σε γκρίζο χαρτί,
με λωρίδες δέρματος σε ανύπαρκτους σπασμούς,
με λεκέδες από παρωχημένους έρωτες,
σαν τα σημάδια μιας άνευ όρων παράδοσης.
Λαθρεπιβάτης σε φανταστικές περιπλανήσεις είμαι,
σε μονοπάτια εκτονωμένων παθών,
σε διεργασίες τεχνοκρατικών αμβλώσεων,
σε θάλασσες με σπασμένα κόκαλα περιπλανώμενος,
με μια χλωμή ναυτία στις αντιδράσεις μου,
έτσι όπως σκουριάζουν τα σκαλοπάτια
μέσα από χρονοβόρες ασκήσεις μοναξιάς.
Ταξιδιώτης χωρίς καμιά αποσκευή.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.