Εκδήλωση-παρουσίαση Χρήστου Φίφη, «Πού είναι το μέρος για ένα Χωριό;»

Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτώριας, ο Ελληνοαυστραλιανός Πολιτιστικός Σύνδεσμος Μελβούρνης και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Λογοτεχνών και Συγγραφέων Αυστραλίας σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του δρ. Χρήστου Ν. Φίφη «Πού είναι το μέρος για ένα Χωριό;» την Κυριακή, 20 Μαΐου 2012, στις 3.30μμ, στην αίθουσα της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνη και Βικτώριας, 3ος όροφος, 168 Lonsdale Street, Μελβούρνη.

Κύριος ομιλητής: Δρ Θανάσης Σπηλιάς
Συντονίστρια παρουσίασης: Ντίνα Γερολύμου
Την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία της η ομοσπονδιακή βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, κ. Μαρία Βαμβακινού

Πληροφορίες: 9662 2722 ή info@greekcommunity.com.au και στο email του συγγραφέα: drymon9@gmail.com

Χρήστος Ν. Φίφης

Ο Δρ Χρήστος Φίφης γεννήθηκε στην Κοσκινά Αγρινίου στις 13/10/1940 και μετανάστευσε στην Αυστραλία το 1965. Δημοσίευσε ποίηση στην Ελλάδα και την Αυστραλία. ΄Εχει διδάξει Ελληνικές Σπουδές στο RMIT, το Victoria College και το Πανεπιστήμιο La Trobe της Μελβούρνης για 30 χρόνια. Στο ερευνητικό του έργο περιλαμβάνεται η επιμέλεια της έκδοσης των ποιημάτων του Ελληνοαυστραλού ποιητή Νίκου Νινολάκη το 1986.

Ο τίτλος της τελευταίας του ποιητικής συλλογής είναι: Πού είναι το μέρος για ένα Χωριό;
Εωθινόν, 2011, Μελβούρνη.

Συνεργάζεται εθελοντικά με τον πολυπολιτισμικό ραδιοφωνικό σταθμό 3ΖΖΖ της Μελβούρνης και την εφημερίδα Παροικιακό Βήμα της Νότιας Αυστραλίας.

Christos N. Fifis

Dr Christos Fifis was born at Koskina, Agrinion, on 13/10/1940 and migrated to Australia in 1965. He has published poetry in Greece and Australia and taught Greek Studies at RMIT, Victoria College and La Trobe University for 30 years. His research work includes the collection, editing and publishing of the poems of the late Greek-Australian poet Nikos Ninolakis, in 1986.

The title of his last poetry collection is “Where is the place for a village?”, Eothinon, Melbourne, 2011.

He is a volunteer broadcaster of the Melbourne multicultural Radio 3ZZZ and a regular columnist of the South Australian Paroikiako Vima.

«Πού είναι το μέρος για ένα χωριό; – Where is the place for a village?”, μια ποιητική συλλογή που αναφέρεται στη ζωή και τις εμπειρίες της Ελληνοαυστραλιανής παροικίας, και ζητήματα της Ελλάδας και του παγκόσμιου χωριού.

«Πού είναι το μέρος για ένα χωριό; – Where is the place for a village?”, is a poetry collection which presents and reflects on the life and experiences of the Greek Australian community and issues of Greece and the global village.

Η αιωνιότητα πεθαίνει από ανία

Η αιωνιότητα πεθαίνει από ανία
έχοντας ξεπεράσει τον εαυτό της.
Δεν έχει ανάγκη από φόβους
να την τρέφουν,
αλλά ούτε και εκπλήξεις,
παρά μόνο έναν
καταναλωτικό θάνατο
να τη συντηρεί.

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

Ασημίνα Ξηρογιάννη, Αποσπάσματα από την “Προφητεία του ανέμου”

(Στην Δέσποινα)

Να ανακυκλώσεις τη ζωή που σπατάλησες

Mα εγώ… καρφωμένη στην μία όχθη,
αρκέστηκα στο να ονειρευτώ την άλλη.

*******

….αυπνία

Απ’ την ταράτσα βλέπω φώτα να τρεμοπαίζουν πέρα μακριά.
Κι ακούω θορύβους της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται.
Τα βράδια του καλοκαιριού έχει δροσιά.
Φορώ λευκό νυχτικό – σατέν.
Μαύρους κύκλους θα ‘χω το πρωί και στα μάτια μου
γραμμένα ερωτηματικά.
Που την άλλη νύχτα δεν θ΄απαντήσω πάλι.

*”Η Προφητεία του Ανέμου”, εκδ.Δωδώνη

Γιώργος Λίκος, Ωδή στους τσακισμένους γλάρους (Απόσπασμα)

Φωνή του πελάγου
Ατρόμητη, βαθιά
Σ’ άκουσα βουβός!
Κι έπαιξα σκάκι με τους γλάρους
Πάνω στο σύννεφο που μιμήθηκε το πρόσωπό σου
Κερδίζοντας λίγες στιγμές ελευθερίας.
Ποιος αγκυλώθηκε πίσω απ΄την άγρια μουριά
Κι έβαψε τον ουρανό;
Μη τον μετατοπίζεις
τον άσπρο βασιλιά σου
Στην καρδιά του γεννήθηκ’ ένα αηδόνι.

Ιάσων Λειδινός, Πρωτομαγιά

Ήτανε πρώτη του Μαγιού
που το φεγγάρι
το έφαγε
μια κόκκινη αράχνη

Έτσι απλά
έτσι απροσδόκητα
καθώς το κράταγα
στο χέρι μου
–μικρό ζωάκι–

το έφαγε
μια κόκκινη αράχνη

Τώρα
τις νύχτες σε καλώ
ανάβοντας πουλιά

Τώρα
τις νύχτες σε ποθώ
καίγοντας θάλασσες

*Ανέκδοτη ποίηση
**Εικόνα: Henri Matisse, Nude 1941

Γιάν. Γιαννουλέας, Όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της Κυριακής

Πάντα έτσι ήταν.
Τα φυλλώματα της ζούγκλας
παίζουν το ίδιο έργο απόψε.
Οι ύαινες στήνουν με περίσκεψη ενέδρες.
Καλύπτουν τα ίχνη.
Μένουν στη σκιά
δίχως βιασύνη.
Μετρούν με ακρίβεια
τα βήματα για το θανάσιμο άλμα.
Ακόμα έτσι είναι.
Τα θηράματα περιφέρονται
στη δίνη των αντιφάσεών τους.
Αναζητούν τροφή,
μυρίζουν τον αέρα για ευκαιρίες,
χτενίζουν τις μικρές αγγελίες,
τη μισή τους ζωή την περνούν
στις σκονισμένες ουρές
των υπηρεσιών
για το επίδομα.
Είναι φανερό.
Το ταξικό τους
ένστικτο επιβίωσης
έχει ατονήσει τελευταία.
Ανάμεσά τους βλέπεις κάποια
να χαμογελούν αφηρημένα
όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία
της Κυριακής
να κλείνουν τ’ αυτιά τους
στις παράξενες προειδοποιήσεις
ενοχλητικών πουλιών
πως το κοπάδι των δολοφόνων
είναι μια ανάσα
μακριά πεινασμένο
παραταγμένο έτοιμο
πως καιρός για χάσιμο
δεν υπάρχει
πόσο μάλλον για χαμόγελα.

*Από το http://lathrometanastis.wordpress.com

Σε είδα να φεύγεις

Σε είδα να φεύγεις
μέσα από ροδόδεντρα.
Νεφέλη η σκιά σου
και τα βήματά σου
σαν αίμα νυχτερινό
που ξεμάκραινε
απ’ την πληγή του.
Τα χέρια σου με πάνε μακριά,
εκεί που κουρνιάζουν τυφλά πουλιά,
εκεί που ο άνεμος φυσάει
κι υψώνεται σαν πολωμένη σκιά,
σε άγνωστες κρύπτες φωτός
κι αιθέρια τούνελ αγάπης,
εκεί που βόμβες έρωτα
εκρήγνυνται στο άπειρο
κι ανοίγονται χιλιάδες δρόμοι…

*Από τον κύκλο ποιημάτων «Σκέψεις τη νύχτα» που γράφτηκε στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997.

Θωμάς Γκόρπας, Ποιοι μας αγαπάνε;

Αυτό το καλοκαίρι ποιος θα το πάρει;
Ποιοι μας αγαπάνε;
Κλειστό μαγαζί
κλειστό μαγαζί της αγάπης.
Κι αυτό το καλοκαίρι φέρνει για μένα μπάνια
σ’ αχρησιμοποίητες ακρογιαλιές
θαλασσινά ναπολιτάνικα φαγιά μπύρες ουίσκια
άγρια εκμετάλλευση εχθρών και φίλων
αποκρουστικά ξενύχτια σε ντεκόρ ποιητικά κι ευχάριστα.
Είμαι κουρασμένος πολύ κουρασμένος μέσα
πως θέλετε να το δείτε ανοίξτε με να το δείτε
έχω όμως κουράγιο
αδυνατώ να επιχειρήσω με πνεύμα επιχειρησιακό την ηλικία μου
αδυνατώ να πιστέψω πως αγάπησε έστω κι ένας έως τώρα
αδυνατώ να βρω μια σκοπιμότητα στην τέχνη
εκτός της σκοπιμότητος πως πρέπει να ζήσει κι αυτή
όπως τόσα άλλα ωραία ή χαμερπή αδιάφορο…
Σου λέω:
Θέλω να γείρω… να ξεκουραστώ… να γείρω…
να μάθω πάλι να μετράω τ’ άστρα χωρίς να χάνω και τον ουρανό
να ξαναγίνω θαυμαστής του ηλιοβασιλέματος
να λαχταράω το τσιγάρο ενώ δεν το έχω μάθει ακόμα.
Σου λέω:
Εγώ που αγάπησα τα πάντα πριν να τα γνωρίσω θέλω
ν’ αγαπήσω κάτι επιτέλους που το ξέρω!…

Δήμος Βιλαέτης-Αλεξάνδρου, Το σχέδιο «Μέγας Κωνσταντίνος»

Εγγυμονούσε
κινδύνους, κι όμως έπρεπε
στο πεζοδρόμιο να κατέβει.

Με τη λαμπρή στολή,
δεν θα ευδοκιμούσε
ανάμεσα στ’ ανυπόταχτο πλήθος,
θ’ αποδοκιμαζόταν
με τη κραυγή — Λαοκρατία.

Κι είχε αποτύχει
η τελευταία επιστράτευση.
Κι οι υπηρεσίες αγωνιούσαν
μπρος στη πρωτάκουστη απροθυμία.

Η ξένη γυναίκα
και τα λάφυρα
στη σύγκρουση
δεν σπρώχναν κανένα.

Τότες,
κι αφού η ολιγαρχία
δεν έφερε
σπουδαίες αντιρρήσεις,
ο Κωνσταντίνος
είδε το «θεό τους».

Είταν μεσημέρι.
Το φως πολύ.
Η παράδοση
των όπλων σύντομη.
Η συζήτηση ανύπαρκτη.
Μια λέξη μονάχα. «Νίκη».

Έτσι τουλάχιστον είπε.

Την επομένη
«ηθικού ερείσματος υπάρχοντος»
άρχισε η κατασκευή
των δια της βίας χριστιανών
και των χτιρίων
και βέβαια η μάχη.
Ένας φονιάς
κηρύχτηκε «ισόθεος».
Η Τάξη του κέρδισε.
Και ξαναπέθανε
η επανάσταση.

* Από την ποιητική συλλογή “Η Πράξη”, Πύργος Ηλείας 1985.