DELIVERANCE: IAN MCBRYDE plus OPEN STAGE

DELIVERANCE: IAN MCBRYDE plus OPEN STAGE

The last Wednesday of every month at Tago Mago is a night for poets of all varieties.

As Salman Rushdie said, “A poet’s work is to name the unnameable, to point at frauds, to take sides, start arguments, shape the world, and stop it going to sleep.”

M.C: Matt Hetherington

Live DJ: DJ ZAZIZ

Wed Oct 31, 7.30pm

TAGO MAGO BAR

744 High Street, Thornbury

PH. 9484 1470

FREE ENTRY

Canadian-born Ian McBryde has been a long term resident of Australia. He is well-published both nationally and overseas, and his poetry has been translated into several languages. His fourth mainstream collection, Domain, about WW2 and Europe under occupation, was published by Five Islands Press, and his third CD of spoken-word is about to be released by The Still Company , which is an ongoing collusion with Melbourne musician Greg Riddell. His most recent collection, The Adoption Order, was released by Five Islands Press in 2009 and short-listed for the 2010 Victorian Premiers’ Prize.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Κοσμοχαλασιά

Αντρωθήκαμε μέσα σε
θεόρατες θύελλες
σε άνυδρα τοπία μεστώσαμε
ματώσαμε ψάχνοντας γι’ αγάπη
κόντρα στο καυτό μολύβι
της κοσμοχαλασιάς

οι αντάρες της ύπαρξής μας
αφανίστηκαν από την
παγκοσμιοποίηση της αναίδειας
που πωλείται ως άλλη αρετή
στα χρηματιστήρια του ψεύδους.

Ωστόσο δεν συμβιβαστήκαμε
με κανέναν μεσίτη με κανέναν
έμπορο ψυχών
και φτηνών καλλυντικών…

Στρατής Παρέλης, Άνεργοι..

Οι πρωτευουσιάνοι κάθονται τα πρωινά στα μπαλκόνια
και πίνουν καφέ θλιμμένοι και άνεργοι.
Αν δεν ξέρεις απ’ αυτόν τον πόνο
δεν μπορείς να καταλάβεις την καρδούλα τους
που χτυπά δυστυχισμένη.
Η φτώχεια τους διαβάζει την ιστορία ανορθόδοξα.
Ακουμπούν την πλάτη στον τοίχο
και παίρνουν μια βαθιά αναπνοή
που αφήνει να πετάξουν στον ουρανό δύο πουλιά χελιδόνια.
Το φως που τους λούζει με την πολυτέλειά του τους γερνά περισσότερο.
Ακούγεται μια ήσυχη μουσική.
Ανοίγουν την εφημερίδα και διαβάζουν.
Νεκρώσιμα τους φαίνονται όλα.
Σαν να ‘ναι έτοιμα να αναφλεγούν..

*Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://stratisparelis.blogspot.com

Αντώνης Στασινόπουλος, Δύο ποιήματα

Σπορά

Το αύριο άγνωστο
επιρρεπές στο τυχαίο των πραγμάτων
Ένα πουλί κελαηδάει την άνοιξη.
Μάρτης μήνας.
Τα χελιδόνια δεν ήρθαν ακόμα.
Ίσως είναι νωρίς.
Αγαπημένη, φύλαξε λίγο σπόρο.
Οι άνοιξες έρχονται μετά τους θυελλώδεις
καιρούς.

Πέπλο της νύχτας

Μολυβένια σύννεφα
Ένας αχινός γαντζωμένος στα βράχια
Σκάει το κύμα με θυμό
Φθινόπωρο
μίκρυνε η μέρα
Ο αγέρας ουρλιάζει τις μακρυνές νύχτες
για εκείνα που έγιναν
για εκείνα που θα γίνουν στο λιγοστό φώς,
τις μικρές και μεγάλες βεβαιότητες
των ανθρώπων

*Από την ποιητική του συλλογή «Σπορά» (Πάτρα, 2007).

Αργύρης Μαρνέρος,Υπόνομος

Δίπλα στο μεγάλο δρόμο
Στήσαν τη μεγάλη εξέδρα
Για τη μεγάλη παρέλαση
Πάνω στην εξέδρα
Οι μεγάλοι επίσημοι
Και κάτω απ’ αυτήν
Ο μεγάλος υπόνομος Της πόλης

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το http://diffusedlight.blogspot.com

Γιώργος Δάγλας, Η μάνα νύχτα

Πλησίασε να καταθέσει τον πενιχρό της οβολό
στα πέτρινα χέρια των αγνοούμενων.
Εν μέσω αρχαγγέλων κι ανταρτών.
Με φανταχτερό διάδημα και κόκκινο βελούδο.
Οπλισμένη.
Ξυπόλυτη και ξάγρυπνη.
Πλησίασε ευλαβικά η μάνα νύχτα
κρατώντας την ανάσα στην προσμονή
της έκρηξης.
Πλησίασε κι έβαλε το λαιμό της
κάτω απ’ το λεπίδι των γνωστικών.
“Ας έρθουν τώρα”. Είπε.
“Ας έρθουν οι υπάλληλοι. Ας έρθει η πουτάνα η
μέρα.
Από την Ιθάκη ας έρθουν. Κι από την Πέλλα.
Εγώ θα χωθώ, να κοιμηθώ λίγο, εδώ,
στις τσέπες των πουλημένων, των προδομένων,
των σακατεμένων απ’ αγάπη. Ας έρθουν”.
Απομακρύνθηκε. Άφησε πίσω τον τόπο του
κρανίου.
Του κρανίου που σήμαινε:
Έτσι θα δοθείς στην κοινωνία. Ούτε λογοτεχνικά
άλλοθι, ούτε έρωτες θα σε σώσουν. Όπως οι
πρωθύστεροι
και οι μετέπειτα θα συρθείς στη δίνη μου.
Στο προσωπικό μου κενό θ’ αφομοιωθείς.
Απομακρύνθηκε.
Πίσω, Σαν κομμένη ουρά φιδιού, σφάδαζε το πάθος.

*Από τη συλλογή «Το μαύρο χιόνι» (εκδ. Ελλέβορος)

Joyce Mansour, Αποσπάσματα από τα ”Σπαράγματα” (1955)

Υπάρχει αίμα στο κροκάδι του αυγού
Υπάρχει νερό πάνω στην πληγή του φεγγαριού
Υπάρχει σπέρμα πάνω στον ύπερο του ρόδου
Υπάρχει ένας θεός μες στην εκκλησίαπου τραγουδά και πλήττει.

***

Δεν υπάρχουν λέξεις
τρίχες μόνο
μέσα στον δίχως πρασινάδα κόσμο
όπου τα στήθια μου είναι βασιλιάδες.
Δεν υπάρχουν χειρονομίες
το πετσί μου μόνο και τα μερμήγκια
που ανάμεσα στις αλειμμένες κνήμες μου γαυριάζουν
της σιωπής φορούν τις μάσκες και δουλεύουν.
Έρχεται η νύχτα και η έκστασή σου.
Και το βαθύ μου σώμα, αυτό το δίχως
νόηση χταπόδι
χάφτει το πέος σου που σείεται
πάνω στη γέννησή του.

*Από το βιβλίο “Κραυγές, Σπαράγματα, Όρνια” (εκδ. Άγρα 1991), σε απόδοση Έκτωρα Κακναβάτου.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Λέξεις

Λέξεις σπαθιά

λέξεις απόγνωσης

λέξεις εξακοντίζονται
στον αγέρα

λέξεις θυμού

λέξεις μεθυστικές
και μίσους

πίσω απ’ αυτές τις λέξεις
οικοδομήσαμε
την ύπαρξή μας

πάνω σ’ αυτές τις λέξεις
ως άλλους βωμούς
θυσιαστήκαμε

Ασημίνα Ξηρογιάννη, Η Μυστική ζωή της Μάγιας Μ.

φώτο: Θ. Ζαμπάκα

TO TEΛΟΣ

Και τώρα που έφυγες, Μάγια;

Πλαγιάζεις μέσα στη θάλασσα
Η θάλασσα είναι θάλασσα
πάντα λυτρωτικά σπουδαία
Κι η στάχτη σου είναι θάλασσα πια

Μάγια έγινες θάλασσα
κι εκείνος δεν το ξέρει

Το χυμένο πόρτo
ο χώρος βρώμικος
και ανάστατος
κι εσύ γυμνή
και σκόρπια
τα βιβλία του τριγύρω
χιλιουπογραμμισμένα
με κόκκινους
πράσινους
μπλε μαρκαδόρους
-να μην χάσεις τη σοφία του-

Ήθελες να κρατάς στα χέρια σου
τον Ποιητή πιο πολύ παρά τον άνθρωπο
-ή στα μάτια σου αυτές οι ιδιότητες ήταν μία;

Tι υφής ήταν αυτή η γοητεία που δεν ξεπέρασες;

Kαι έμοιαζες με πληγωμένο πουλί
λευκό
επικίνδυνα όμορφο
απόκοσμο
και μακρινό

Μάγια έφυγες
και κείνος δεν το ξέρει

Τα γεμάτα σου ημερολόγια
οι πίνακες του Μοντιλιάνι
τα χάπια στο κομοδίνο σου
το αποχαιρετιστήριο γράμμα προς συγγενείς
μια σκισμένη τράπουλα-
απ΄όταν προσπαθούσε να σου μάθει χαρτιά…

Δεν θα μάθει  πως εφυγες
παρά μονάχα αν εκδοθείς…

ΒΡΑΔΥΤΗΤΑ

Καθυστερούμε την συνάντησή μας.
Στην αρχή την καθυστερούσαμε τυχαία.
Τώρα πια ηθελημένα.
Και διασκεδάζουμε στη σκέψη ότι ηθελημένα καθυστερούμε.
Και ηδονιζόμαστε στη σκέψη ότι -όταν βρεθούμε-
μπορεί και να αρέσουμε ο ένας στον άλλο.
Αρέσουμε ήδη. Ήδη αδημονούμε.
Κι είναι τόσο όμορφα!
Αν είναι αυτό να αλλάξει,
ποτέ να μην βρεθούμε.


ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΚΟΥΡΝΙΑΣΩ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ

Άσε με να κουρνιάσω στο λαιμό σου
Δεν είναι τούτο ποίηση.
Είναι η ζωή που με τυραννά και με λαβώνει
είναι η ζωή που διψά για σένα.
Η ζωή μου
διψάει
για
σένα.
Ασε με να κουρνιάσω στο λαιμό σου
να διαλυθώ εκεί.
Και σάρκα σου να γίνω,
το πιο αγαπημένο σου σημείο.

*Ποιήματα και φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://www.vakxikon.gr/content/view/1256/5797/lang,el/