Όχι άλλες αγωνίες στ’ ανήλιαγα υπόγεια
Να πυρπολήσουμε τα λουλούδια που μας κοροϊδεύουν
Οι φωνές μας να μην αυλακώνουν βολοδέρνοντας τους ανέμους
Κανένας αιχμάλωτος της κάθε Κίρκης
Να πούμε μια καλημέρα προσδοκίας
Να βρούμε μια νέα ανάσα
Να στηρίξουμε τις λιμνασμένες ελπίδες
Να λιποτακτήσουμε απ’ την ανώνυμη ζωή μας

Τον άκουγα να ωρύεται στις εξώπορτες
ζητώντας νοίκι από τ’ ορφανό,
στερώντας από δουλειά τον πεινασμένο.
Κι όταν τις νύχτες στο φως της λάμπας
υπολόγιζε τόκους κι επιτόκια,
ο ίσκιος του, ξεχειλίζοντας το δωμάτιο,
χυνόταν αργά από τα παράθυρα
σ’ αμέτρητα ποτάμια κατάμαυρης λάβας.

«ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΕΣ»

Κηρύχθηκε η έναρξη των υποχωρήσεων και του εξευτελισμού.
Με το δούρειο ίππο της διάσωσης
μπήκαν οι «εθνοσωτήρες» στο επίκεντρο της ζωής.
Έτοιμοι να διαγράψουν
το αποτύπωμα της ελληνικής ψυχής.
Για την κυβέρνηση,
επέμβαση διάσωσης.
Για το λαό,
αυταρχικός συμβιβασμός.

ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ

Η αγγελία έγραφε με κόκκινα έντονα γράμματα:
«η Ελλάδα πωλείται κάτω του κόστους».
Μοναδική προσφορά!
Η αγορά άκρως συμφέρουσα.
Στην ίδια τιμή
περιλαμβάνονται και οι κάτοικοι της χώρας…

ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ

Πολίτες αγχωμένοι,
δέσμιοι ενός αδηφάγου Δημόσιου.
«Άβουλα» όντα περιφερόμενα
ανάμεσα σ’ ορόφους και γραφεία.
Πρόσωπα αλλοιωμένα απ’ τη δυσφορία.
Βιώνουν την «εμπειρία» της αναμονής
στους διαδρόμους μιας υπηρεσίας.
Σφίγγουν τα δόντια,
καταπίνουν το ουρλιαχτό τους.

Οι ώρες περνούν αργά, βασανιστικά
ανάμεσα σε υπογραφές και σφραγίδες.
Η εξυπηρέτηση,
λέξη άγνωστη για την υδροκέφαλη διοίκηση!
Οι διαμαρτυρίες πέφτουν στο κενό.
Γι’ αυτές υπάρχει ειδική πρόβλεψη:
το κουτί παραπόνων…

* Από την ποιητική συλλογή “Στο τούνελ της κρίσης” που απέσπασε το Β΄Βραβείο στο Διαγωνισμό του περιοδικού “Κελαινώ” 2012.

Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα’ μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.

Παράθυρα της κάμαράς μου,
Μιας κάμαρας, στα εκατομμύρια του κόσμου, που κανείς δεν γνωρίζει ποιά είναι,
(Κι αν την ήξεραν, τι θα ήξεραν;),
που βλέπει στο μυστήριο ενός δρόμου γεμάτου περαστικούς.
Σ’ ένα δρόμο απροσπέλαστο για όλες μου τις σκέψεις.
Πραγματικό, απίθανα πραγματικό, βέβαια, αβέβαια βέβαιο.
Με το μυστήριο των πραγμάτων κάτω από τις πέτρες και τα όντα,
Με τον θάνατο που υγραίνει τους τοίχους και ασπρίζει τα μαλλιά των ανθρώπων.
Με το Πεπρωμένο που σέρνει την άμαξα των πάντων, μέσα από το δρόμο του
τίποτα.

Σήμερα είμαι ηττημένος, λες και γνώρισα την αλήθεια.
Σήμερα είμαι διαυγής, λες και πρόκειται να πεθάνω.
Λες και η επαφή μου με τα πράγματα δεν ήταν μεγαλύτερη
απ’το να πω ένα αντίο, αυτό το σπίτι κι αυτή η γωνιά του δρόμου να γίνονται
μια σειρά από βαγόνια, που αναχωρούν στο άκουσμα μιας σφυρίχτρας
που αντηχεί μέσα απ’ το κεφάλι μου,
και ένα τίναγμα των νέυρων κι ένα ράγισμα των οστών καθώς πηγαίνουν.

Continue reading →

Θα μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς,
τα δέντρα κάνουν πάρα πολύ θόρυβο,
μα τι κάθονται και κάνουν τα άλογα, καθένας για λογαριασμό του
θα είχαμε καταλήξει να χαθούμε,
να επιστρέψουμε, να κάνουμε όλα αυτά που θες, κάποιες
φορές τα δέντρα καταφέρνουν
να μεγαλώνουν προς τον ουρανό φιλοδοξώντας την έκρηξη της αναπάντεχης
στιγμής, περιμένοντας να σταματήσει
να βρέχει, εμπνευσμένοι από το ένστικτο τρέχοντας από τη μια ήπειρο στην άλλη,
δασύτριχοι, υποκινούμενοι από την υστερία
η καρδιά γεμάτη με κουμπιά τα δάχτυλα βυθισμένα, κουλουριασμένα,
όμορφα όπως ήτανε από τη βάρκα,
ας φυσήξουμε πάνω, τέλος.

[μτφρ. κυόκο, σταύρος]
Filed under: Τεφλονομεταφράσεις,Τεύχος Έξι — kyokokishida @ 1:29 πμ

*Αναδημοσίευση από το http://teflon.wordpress.com

Ήταν παλιοί καιροί

κι ήμουνα σ’ αμφιθέατρα
σε κήπους θεϊκούς
στωική και ονειροπόλα
κι εκεί πατούσες το κορμί μου
να το νιώσεις έλεγες
γιατί οι νίκες έχουν χρόνο για τον
ηττημένο μόνο
σε βλέπω που ετοιμάζεις
την πομπή που θα μας πάρει
εσένα σ’ ουρανό
και μένα σ’ άλλο μάρτυρα,
στου νου φεγγάρι
τώρα θα το δεχτώ να με νικήσεις
όπως το σχεδίαζες
καλόψυχα να σώσω τα μετάλλιά σου

Όταν πλησιάζουν οι εχθροί

όταν κοντέψουν οι ωκεανοί
το στενό
στο φαράγγι αντέχει
στις διαταγές του πνεύματος αρκούν
κρατήθηκαν τ’ αντίτιμα
στις τρύπιες εσοχές των εσωρούχων
δεν χάθηκε τίποτε,
τίποτε
δεν έπαψε τίποτε
τίποτε
καρτερικά τα μέτρα
του μυαλού τα δέχονται
τα ηχεία
κι είναι μοιχεία να μην ελπίζεις
μ’ ένα άδειο κουβά στη βροχή

*Από την “Αισθητική της σκιάς” (Από την ειδική σειρά βιβλίων “Άμισθα Χρόνια”), Μελβούρνη

– Δὲν θέλω νὰ μὲ ἀγαπᾷς ὡς μ᾿ ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι,
μ᾿ ἀγάπην ὁμοιάζουσαν τῆς αὔρας τὰς ριπάς.
Τὸ αἴσθημα τοῦ ἔρωτος στιγμήν, ὡς ἄνθος, θάλει.
Ἐδῶ ὑπάρχει θάνατος· ἀλλοῦ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Ἀλλοῦ; καὶ ποῦ νὰ σ᾿ ἀγαπῶ; καὶ ποῦ δὲν εἶναι μνῆμα;
Ἐπάνω, κάτω, εἰς τὴν γῆν, τὰς σφαίρας τὰς λοιπάς;
Παντοῦ εὑρίσκεται, τὸ πᾶν θανάτου εἶναι κτῆμα·
Παντοῦ ὑπάρχει θάνατος· ἐδῶ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς…
Ἐδῶ, ἐδῶ! πρὶν τὴν ζωὴν ὁ θάνατος μαράνῃ
καὶ φθινοπώρου πρὶν ἰδεῖς ἡμέρας σκυθρωπάς·
ταχύτερον ὁ ἔρως σου ὁ μέγας θ᾿ ἀποθάνει·
πολὺ πρὶν παύσῃ ἡ ζωή, θὰ παύσης ν᾿ ἀγαπᾷς…
– Ὅταν ἡ νὺξ τὸν ἥλιον καλύπτῃ τῆς ἡμέρας
κι ὑπὸ νεφέλας θάπτεται τὸ φῶς ἀγριωπάς,
μυρίους βλέπει σχίζοντας τὰ σκότη της ἀστέρας…
Ἔρως καὶ φῶς εἶναι παντοῦ· παντοῦ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Κόρον καὶ λήθην ἡ ψυχή, πρὶν ἢ ἐκπνεύσῃ, πνέει·
καὶ τῆς ἀγάπης ἡ στιγμὴ πολλὰς ἔχει τροπᾶς·
τοῦ μακροτέρου ἔρωτος βραδύτερον ἐκπνέει
κι ἡ βραχυτέρα ὕπαρξις· ἐδῶ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Κι ἐδῶ, κι ἐδῶ θὰ σ᾿ ἀγαπῶ, κι ὑπὸ τὴν γῆν, κι ἐπάνω,
καὶ εἰς θανάτου ἔρεβος, κι εἰς βίου ἀστραπάς.
Δὲν εἶναι χῶμα ἡ ψυχή· ποτὲ δὲν θ᾿ ἀποθάνω.
Εἶναι ζωὴ κι ὁ θάνατος, ὁπόταν ἀγαπᾷς!

*Ευχαριστώ το Νίκο Κυριακίδη που μου το έστειλε, ο οποίος με τη σειρά του ευχαριστεί την pentanostimi και το http://aritalogia.blogspot.gr/ για την φιλία και την ανάρτησή της.

Κι άλλοτε πάλι
Με κινήσεις υπερφίαλων αγγέλων
Να γδύνονται τις είδα μες στα τυφλά δωμάτια.
Κι η νύστα
Μια νύστα αθεράπευτη πια
Χειροτερεύοντας, αδειάζοντας τα σπλάχνα.

*Δεν γνωρίζω τον ακριβή τίτλο του ποιήματος.
**Από την εκτός εμπορίου έκδοση “Περίπατοι και σχόλια της Sercket Bast Ra στους χώρους των ανθρώπων – 1992, σελ. 13.

Φορούσε πάντα με το σωστό τρόπο το καπέλο
να μην αποκλίνει
να μην ταλαντεύεται ποτέ
πάνω στο κεφάλι του.
Αλάνθαστος κι ο τρόπος
που με το μαντήλι της φίμωνε το στόμα
ή της έδενε τα χέρια
για να μην τον χαιδέψει.

Γνώριζε καλά
πόσο το συναίσθημα εμπεριέχει
τον κίνδυνο του λάθους.

Chloe Koutsoubelli, Infallible

He was wearing the hat in the right way
always
so as not to tilt

never to shake
on his head
Also flawless was the way he’d shut her mouth
with the handkerchief
or he’d tie her hands
so as not to caress him.

He knew all too well
that emotions contain
the danger of a mistake.

*English translation: Dina Gerolymou.