Έλα ύπνε που παίρνεις τα παιδιά και πάρε το
έλα γριά με τα φριχτά δόντια και πάρε το
έλα Τζων Σίλβερ
έλα άσπλαχνε Ιαβέρη
έλα Φου Μαντσού, Εμπενέζερ Σκρουτζ, σερίφη του Νόττινγκχαμ
λυσσασμένοι λύκοι, στρίγκλες, τέρατα
ελάτε γαμώτο και πάρτε το

και μην το αφήνετε μέχρι το πρωί.

*Από τη συλλογή Ποιήματα προτέρου εντίμου βίου (1989). Πηγή: http://greek-translation-wings.blogspot.com

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα να σε ορίζουν μανιασμένες θύελλες και κύματα μιας άγριας θάλασσας
να πλέκουν γαλαξίες στα μαλλιά σου,
κι είδα τρικυμίες μέσα στην ψυχή σου που
με ναυάγησαν σε όλους τους ωκεανούς του
απέραντου,

είδα τα αστρικά φαντάσματα
των ανθρώπων να με κοιτούν με απορία,
τον κόσμο ολόκληρο μέσα στα μάτια σου
τον είδα να πεθαίνει και να ανασταίνεται,
με μιαν ανάσα, με ένα τίποτα,
και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
με κάθε τρόπο σε ένιωσα και μέσα σε ένα θλιμμένο όνειρο γεύτηκα την ανελέητη μοναξιά
των ξεχασμένων θεών,
των πεθαμένων ανθρώπων…

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα τη μορφή σου υγρή να πνίγεται
μέσα στις αργές μεταμορφώσεις της

και άγριες τρικυμίες να πλέκουν τα χίλια μαύρα σύννεφα πάνω στα βλέφαρα σου
και αστρικά παράδοξα να γεμίζουν τρυφερά
τις ατελείωτες νύχτες μου,

και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
ένιωσα μέσα μου βαθιά την αγάπη να με
πλημμυρίζει….

Η τρέλα η πολλή είναι η πιο θεάρεστη λογική
Στο μάτι του ειδήμονα·
Πολλή λογική ίσον σκέτη παραφροσύνη.
Σε αυτό, όπως και σ’ όλα
Η πλειοψηφία επικρατεί.
Συναίνεσε, κ’ είσαι συνετός·
Αρνήσου – γίνεσαι αμέσως επικίνδυνος,
Και χαλκά θα σου περάσουν με βιασύνη.

*Μετάφραση: Σπύρος Δόικας. Από το http://greekpoet.wordpress.com

Είμαι αιώνιος ταξιδευτής ονείρων και παραισθήσεων.
Είμαι αιώνιος ταξιδευτής του έρωτα.
Θα διασχίσω τις θάλασσες με το πειρατικό μου
με κανόνια σβηστά και με λευκή σημαία.

Θα κυριαρχήσω στους ανέμους σαν πουλί
διαχωρίζοντας από το κορμί μου
άσπρα και πολύχρωμα φτερά
της ειρήνης και του έρωτα.

Θα ιππεύσω κοιλάδες και βουνά στον σπόνδυλο της τσιγγάνας μου.
Χωρίς να αφήσω άλλο σημάδι επιστροφής.
Εκτός απ’ το χαμόγελο και την καλοσύνη.

Θ’ ακούσω ψυχρές ιστορίες από γέρους
Θα διηγηθώ φανταστικές ιστορίες
σε υπέροχα παιδιά γλυκά και σκανδαλιάρικα

και θ’ αγαπήσω τρελά
την γυναίκα που θα αξίζει την αληθινή αγάπη
εκείνου του γλυκού ζητιάνου…

*Μετάφραση: I.Σ.

Ένας ρακένδυτος ζητιάνος προχωρεί δακρύζοντας
πάνω στο άγονο έδαφος του σώματός του
αναγεννώντας λησμονημένες μνήμες…
…η οφθαλμαπάτη του βλέμματός του κολυμπά
πέρα από τη θάλασσα…
…στους δρόμους…
…οι περαστικοί μιλούν περήφανα για την πόλη τους.
Ποια πόλη!;
Μια πολυκατοικημένη τσιμεντούπολη της Μέγα αναλγησίας
ενός Τσίρκου!

Δυο κουρασμένα χέρια ανοίγουν με τη θάλασσα των ματιών τους
το τραγούδι των αγγέλων της γης…
…δυο μάτια γράφουν με το αίμα της ψυχής τους
για έναν Έρωτα που έγινε εμπόριο…
…για μια φιλία που τη “βίασαν” άθλια σκώμματα…
…για μια ζωή κίβδηλη, παρμένη από το δράκο
των παραμυθιών για να στοιχειώνει τα όνειρά μας…

Ο Ποιητής ζει! Δε θα φύγει ποτέ!
Θα σκαλίζει τα κύματα ώσπου να βρει το Μαργαριτάρι
και να το μοιράσει στον πονεμένο ήρωα των παραμυθιών…

“Νέττα”

*Διακρίθηκε στο διεθνή διαγωνισμό της Ομάδας Φίλων Ελληνικού Πολιτισμού Στουτγάρδης με φιλανθρωπικό σκοπό για το “χαμόγελο του παιδιού”.

Στον ορίζοντα βίαιες ανατροπές.
Γίναμε τα πειραματόζωα των «οίκων αξιολόγησης».
Αναλώσιμα υλικά σ’ έναν ακήρυχτο πόλεμο.
Άλλοι ελέγχουν την ανάσα μας,
ληστεύουν το μέλλον.
Ο κύκλος της ζωής σ’ απορύθμιση.
Κι εμείς πρόσωπα βουβά, ανέκφραστα,
κέρινα ομοιώματα.
Μαχαιρωμένες οι αισθήσεις
κι οι επαναστάσεις στριμωγμένες σε δελτία ειδήσεων.

Στον ορίζοντα οσμή απελπισίας.
Γίναμε θλιβερά ποσοστά στις στατιστικές του παραλόγου.
Παράπλευρες απώλειες μέτρων θανατηφόρων.
Μια θηλιά στο λαιμό,
οι νόμοι της αγοράς.
Κι η ανεργία να καλπάζει,
μια ύαινα που διψά για σάρκα.
Το αίμα μας
σπονδή στο βωμό μιας σκηνοθετημένης κρίσης.

Στον ορίζοντα περιπλανώμενος θάνατος.
Τώρα γίναμε σκιές σωμάτων.
Λαβωμένοι απ’ τους μισθούς της πείνας,
αποχαιρετούμε τ’ όραμα.
Καταδικασμένοι σε ισόβια απόγνωση,
τραβούμε κόκκινη γραμμή στην ελπίδα.
Η ζωή μας σ’ οξύμωρους κύκλους.
Χωρίς ορίζοντα…

Αφημένοι στα χέρια του σκότους

Αφημένοι στα χέρια του σκότους
βουνά
μου δίδαξαν την αναμονή:
την αυγή – εκκλησίες
θα γίνουν τα δάση μου.
Θα καίω – κερί στα άνθη του φθινοπώρου
λιποθυμισμένη στον ήλιο.

Επιθυμία ελαφρών πραγμάτων

Ξανθό καλάμι ελαφρύ
όπως ένας κάμπος από αγκάθια
μέσα σε μια γαλάζια λίμνη

και τα σπίτια ενός μακρινού νησιού
χρώματα πανιού
έτοιμα να σαλπάρουν –

Επιθυμία ελαφριών πραγμάτων
στην καρδιά μου βαραίνει
σαν πέτρα
μέσα σε μια βάρκα –

Όμως μια νύχτα θα φτάσει
σε αυτές τις ακτές
ελευθερωμένη η ψυχή:
δίχως να τσακίζει τα σκίνα
δίχως να κινεί το νερό ή τον αέρα
θα σαλπάρει – με τα σπίτια
του μακρινού νησιού,
για μια ψηλή απόκρημνη ακτή
αστεριών –

*Η Antonia Pozzi γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1912 και αυτοκτόνησε το 1938. Σπούδασε Φιλοσοφία, ταξίδεψε σε αρκετές χώρες, εντάχθηκε σε κύκλους διανοουμένων της εποχής της. Ωστόσο, όσο ζούσε δεν δημοσίευσε κάτι καθώς η ποίηση ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό της, μια καθαρά προσωπική εμπειρία και συνομιλία με τον εαυτό της. Μετά το θάνατό της βρέθηκαν τετράδια με εκατοντάδες ποιήματά της. Όμως, το οικογενειακό της περιβάλλον αφαίρεσε από την πρώτη έκδοση των ποιημάτων αυτών τίτλους και στίχους που παρέπεμπαν στην αυτοκτονία της ή σε ερωτικό περιεχόμενο. Όλες οι επόμενες εκδόσεις μέχρι το 1989 είχαν βασιστεί στην πρώτη έκδοση. Σήμερα πλέον το αρχειακό υλικό έχει αποκατασταθεί και έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για μια από τις πιο σημαντικές Ιταλίδες ποιήτριες. Η ποίησή της είναι έντονα λυρική, προσωπική, χαμηλόφωνη, γεμάτη εικόνες από την παιδική ηλικία, φευγαλέες στιγμές της καθημερινότητας, τα ταξίδια της στην Ευρώπη και την Αφρική. Γράφει για να αντιμετωπίσει υπαρξιακούς φόβους, βασανιστικά ερωτήματα και την ασφυκτική ζωή σε μια κοινωνία που βίωνε το φασισμό. “Η ποίηση είναι μια κάθαρση του πόνου, όπως η απεραντοσύνη του θανάτου είναι η κάθαρση της ζωής” έλεγε η ίδια.
Η μετάφραση από τα ιταλικά των ποιημάτων αυτών (αλλά και όσων μέχρι τώρα αναδημοσίευσε το Κόσκινο – από το περιοδικό τηες Θεσσαλονίκης ¨’Ενεκεν) είναι της Άννας Γρίβα. Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και σπούδασε Ελληνική Φιλολογία. Το 2010 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή “Η φωνή του σκοτωμένου” από τις εκδόσεις “Χαραμάδα”. Αναμενόταν να εκδοθεί η δεύτερη συλλογή της με τίτλο “Οι μέρες που ήμασταν άγριοι”. Ποιήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά.

Είμαι η νύχτα
αυτή η νύχτα η παγωμένη από του φεγγαριού την ηλίθια
ψύχρα
Είμαι το χρήμα
το χρήμα που γεννά το χρήμα χωρίς να ξέρει το γιατί
Είμαι ο άνθρωπος
ο άνθρωπος που πιέζει τη σκανδάλη και σκοτώνει τη συγκίνηση
για να ζήσει καλύτερα.

**

Τρεις χοντρογυναίκες κ’ ένας άντρας
Το σπίτι τους είναι μια ποντικοπαγίδα
παράθυρα κλειστά για να συντηρηθούν καλύτερα οι σάρκες τους
τρώνε έμβρυα σε χοντρά λουκάνικα
ηδονικά γυμνοί κάτω από το δέρμα τους από κουρέλια
τσαλαβουτάνε μέσα σε μπάνια γάλακτος
με αγκομαχητά παραμονεύοντας την αρρώστια που τραγανίζει
Γηρατειά τι μαγεία

Continue reading →

[Kούφον γάρ χρήμα]

Β΄

Είναι κάτι πρεσβυωπικά γερόντια οι ποιητές
μονάχα μακριά μπορούν να δουν
Μακριά στο παρελθόν μακριά στο μέλλον
τα πράγματα τα κοντινά δεν τα διακρίνουν
παραπατούν σκοντάφτουνε τρικλίζουν
τα χέρια απλώνουμε ψαχουλευτά πασχίζουν
σαν την τυφλόμυγα πού βρίσκονται να βρουν.

Το σήμερα μαντίλι γύρω από τα μάτια τους δεμένο.

Δ’

Η ποίηση πρέπει να΄ναι
ένα ζαχαρωμένο βότσαλο.
Πάνω που θα χεις γλυκαθεί
να σπας τα δόντια σου

[Tύποι ήλων,1978]

***
Όταν σου αναγγείλουνε τον θάνατό μου,
κάνε ό,τι θα ‘κανες αν σου χάριζαν
έν’ άδειο βάζο.

Θα το γέμιζες λουλούδια·
έτσι δεν είναι;

Νεκρά σώματα
αδυνατούν να πιάσουν
τον ειρμό των νοημάτων
σωπαίνουν καιρό τώρα
και μελαγχολούν ασύστολα
σε μη ρεαλιστικές στάσεις

ο πόθος υπήρξε
ο πρότερος στόχος μας
αλλά η άρρωστη φαντασία
υπερίσχυσε
και δολοφόνησε τον έρωτα

η γεωγραφία των σωμάτων μας
καταδυναστεύεται
από αργόσυρτες ιαχές
καταδικασμένων συναντήσεων
όλα ματαιώνονται
και κυριαρχούν οι λύπες

οι απουσίες
πληγές ανοιχτότατες
κι η φυλάκιση σε εμμονές
ταξίδια σε τόπους
που δεν υπήρξαν

το βλέμμα της σιωπής
εξοστρακίζεται σ’ ελεημοσύνες
για καημούς εφήμερους
και μια ζωή
παρέα με το είδωλό μας
μπροστά σε άσαρκους καθρέφτες