Σωρεύονται τα πάθη το’να πάνω στ’άλλο…
Ποιος μπορεί να μου ξεδιαλύνει εκείνο
που η τελείωσή του
είναι το ένδυμα της ιστορίας μου,
είναι το ένδυμα ενός κόσμου κι ενός ιερού που μέσα μου υψώνονται…

Α! Τόσα χρόνια μόνο η μάχη με τη νύχτα μου κράτησε το χέρι
απ’τη μεγάλη πτώση μου
Τι θα γινόταν η έκφραση της μοναξιάς,
τι θα γινόταν η γαλήνη
η αγωνία
η συνείδηση,
τι θα γινόταν ο στοχασμός που πάει να υψωθεί πέρα απ’τους θόλους,
τι θα γινόταν η αίσθηση της μέθης;
Αυτό το αιώνιο τάχα με το ευαγγελικό βάθος
θα’ταν ακόμα ουσία
μορφή
μνήμη σε πυρωμένο αίμα;
Α! Τι θα γινόταν η ψυχή…

Η γοητεία μιας φυγής στο άπειρο
θ’άλλαζε τον νόμο
γράφοντας με χέρι ανθρώπινο τη φύση μου,
πέρα απ’το απάτητο ενός προορισμού

Ω! Συγχωρήστε μου την τόση έξαρση
Είμαι ολόκληρος μια αίσθηση
Χίλια στόματα που γεύονται
και τις ελάχιστες ρανίδες ζωής –
ζώντας τη μοναδική – την ύστατη κραυγή της δημιουργίας

© Μανώλης Μεσσήνης

*Ποίημα και φωτογραφία αναδημοσιεύονται από τη σελίδα του ποιητή στο facebook.

Μυθοπλασίες στη δυστοπία
τέχνη για επιβίωση
και τα μυαλά στα κάγκελα
του ανορθολογισμού

πόσο θ΄ αντέξεις κρεμασμένος
στα παρακλάδια
της μοντέρνας προϊστορίας

ξεγλυστρούν τα δευτερόλεπτα
λαιμητόμοι
στα υγρά πεζοδρόμια
της ξετρελαμένης έπαρσης

στα πλακόστρωτα
κείτονται οι αυλακιές
σαν αυτές που μας
παιδεύουν αιώνες τώρα
λαξεύοντας τις διαδρομές μας
χαράσσοντας τις βραγιές
στ’ ατελείωτο χωράφι
των σφυγμών μας

23/7/2011

Ο Πρόεδρος είναι ένα κομμάτι σκατά.
Είπα, ο Πρόεδρος είναι ένα κομμάτι σκατά.
Ξεκίνησε με αυτόν τον τρόπο, αν το ξανασκέφτεσε.
Δεν έχει σημειωθεί πραγματικά κάποια εξέλιξη.
Ο δεύτερος στίχος: ο Αντιπρόεδρος είναι ένας ρατσιστής μπάσταρδος.
Σας ζητώ μόνο να εξετάσετε την εγγραφή αντικειμενικά.
Το λεγόμενο υπουργικό συμβούλιο -τι λέξη, ντουλάπι*-
είναι ένα λευκό προτεσταντικό πράγμα που έχει τα χέρια του στο βρώμικο χρήμα.
Το συνέδριό σας τρώει καλά (και αυτό είναι είναι δίκαιο).
Οι δικαστές σας σκέφτονται συνεχώς
το νόμο το νόμο την τάξη την τάξη
το νόμο και κάποιων άλλων την ιδιοκτησία.
Όταν με προσήγαγαν ο δικαστής
μου φέρθηκε σαν ένα δυσάρεστο αντικείμενο.
Τελευταίος στίχος:
μπορείτε να μαντέψετε το υπόλοιπο,
μπορείτε να μαντέψετε το υπόλοιπο, και
μπορείτε να μαντέψετε το υπόλοιπο.
Αδελφοί και Αδελφές, αυτό όλο που έχουμε.

*Cabinet στο πρωτότυπο.
Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

91 χρόνια από τη γέννησή του

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη
ενός ατέλειωτου χωρισμού
Κι εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια
με τις σκοτεινές σκάλες τους
που οδηγούνε
άγνωστο που… Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές
που αρνούνται
κλαίνε λίγο
κι ύστερα ενδίδουν
και τ’ άλλο πρωί,
αερίζουν το σπίτι
απ’ τους μεγάλους στεναγμούς… Στα παλαιικά κρεβάτια
με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες
πλάγιασαν κι ονειρεύτηκαν
πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι ύστερα αποκοιμήθηκαν
γλυκείς κι απληροφόρητοι
σαν τους νεκρούς στα παλιά κοιμητήρια Όμως εσύ σωπαίνεις…
Γιατί δε μιλάς;
Πες μου!
Γιατί ήρθαμε εδώ;
Από πού ήρθαμε;
Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα;
Τι θέλουν να πουν;
Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!!
Όλα θα άλλαζαν…
Όταν τέλος, ύστερα από χρόνια ξαναγύρισα…
δε βρήκα παρά τους ίδιους έρημους δρόμους,
το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά…
Κι ολόκληρο το άγνωστο
την ώρα που βραδιάζει…

*Από το ιστολόγιο στη διεύθυνση http://tassosleivaditis.wordpress.com Δείτε το εν ποίημα σε απαγγελία Καρ. Καραμπέτη http://www.youtube.com/watch?v=Oh6gppDgU0c&feature=player_embedded#!

Επιστρέφοντας στη Λισαβόνα 1923

Όχι, δε θέλω τίποτα. Είπα ότι δε θέλω τίποτα.
Τα συμπεράσματα αφήστε!
Αφήστε την αισθητική, για ηθική μη μου μιλάτε,
Πάρτε αποδώ τη μεταφυσική!
Μη μου αναπτύσσετε θεωρίες, μη μου επαναλαμβάνετε
Τις κατακτήσεις των επιστημών (ω, Θεέ μου, των επιστημών!)
Των επιστημών και των τεχνών, του σύγχρονου πολιτισμού!

Τι κακό στους Θεούς έκανα;
Αν την αλήθεια ξέρετε, κρατήστε τη δικιά σας!

Ένας τεχνίτης είμαι, αλλά μόνο στης τεχνικής τα σπλάχνα.
Τρελός είμαι επίσης, με κάθε δικαίωμα να είμαι,
Με κάθε δικαίωμα να είμαι, ακούσατε;
Μη μ’ ενοχλείτε, για όνομα του Θεού!

Παντρεμένο με ήθελαν, ασήμαντο, συνηθισμένο,
Να πληρώνω φόρους;
Με ήθελαν τ’ αντίθετο από αυτά, του καθετί τ’ αντίθετο;
Αν ήμουν κάποιος άλλος, σ’ όλους πολύ θα άρεσα.
Όμως είμαι εγώ, ας έχετε υπομονή!

Continue reading →

Ίσως όταν πεθάνω
“ποιητής, να πούνε, ήταν”
κι ο κόσμος, πάντα ωραίος, να λάμπει όλη τη νύχτα.

Eσύ ίσως με ξεχάσεις
μέσα σου όμως ν’ ακούς
κάποιους δικούς μου στίχους ανώνυμους, παλιούς.

Κι από μένανε ίσως
να μη μείνει ούτε στίχος
ούτε μια από τις λέξεις που ονειρεύομαι ξύπνιος.

Μα ή με θωρείτε ή όχι,
μα ή μου μιλάτε ή όχι,
εγώ θα ζω στον ίσκιο σας, ώ, ζωντανοί μου άνθρωποι.

Θα ξακλουθώ να υπάρχω
και να ‘μαι πεθαμένος,
του μεγάλου κοντσέρτου θα ‘μαι πάντα ένα μέρος.

 
[τελευταίες σκέψεις ενός αγροίκου]

Φράουλες αίμα και δαπ νου δυο φου κου

Η νου δυο φου κου έχει αίτημα σεκιουριτάδες στα πανεπιστήμια

Οι φοιτητές μας ως επι το πλείστον είναι ηλίθιοι και ημιανάπηροι και κουτοπόνηροι

Η νου δυο φου κου είναι πρώτη δύναμη

Έχω χεσμένο το παιχνίδι της δημοκρατίας

Μα σέβομαι το παιχνίδι της λογικής

Και η λογική είναι εξόριστη

Η εκμετάλλευση δε σταματά με τσιτάτα και προσευχές

Τα κωλόπαιδα της δεξιάς θέλουν ένα δίκαιο σύστημα εκμετάλλευσης

Θέλουν να είναι νοικοκυραίοι

Μα οι νοικοκυραίοι χρειάζονται δούλους

Η δουλεία είναι καθαγιασμένη απ’ τους παπάδες

Τα μικροαστικά πλήθη πατικώνουν την εργατική τάξη

Οι μάζες είναι ένας παραμορφωμένος ατομισμός

Οι πρόθυμες ορδές των πολέμων

Οι πιστολάδες είναι η αιχμή μιας κοινωνίας που κωλοτρίβεται στο κέρδος

Πεσ’ μου πόσα βγάζεις να σου πως ποιος είσαι

Οι ανιστόρητοι χαφιεδίζουν

Ιησούς Χριστός Μωάμεθ και σία

Οι άνθρωποι φοβούνται και δεν μιλούν
Οι άνθρωποι πιστεύουν σε μια ανώτερη δύναμη

Οι πιστολάδες θα γιορτάσουν με κατάνυξη το Πάσχα

Οι πιστολάδες έχουν οικογένεια και μεγάλα αρχίδια

Οι πιστολάδες υπερασπίζονται το νόμο

Τα ιερά και τα όσια

Οι πιστολάδες βουτάνε για το σταυρό

Οι πιστολάδες σηκώνουν τον επιτάφιο

Στην πρωτεύουσα έχουν ιδρύματα ευαισθησίες και Μαριάννα Βαρδινογιάννη

Στην επαρχία έχουν χωράφια και τσαμπουκά

Υπάρχουν και οι καλοί επιχειρηματίες

Κάποιοι γαμούν με τα λεφτά τους

Κι αυτό είναι κατοχυρωμένο απ’ το σύνταγμα

Και το σύνταγμα είναι κατοχυρωμένο με το αίμα

Όσων κατασφάχτηκαν απ’ αυτούς που γαμούν με τα λεφτά τους

Το ηθικό ανάστημα του μέσου όρου είναι το σπιτάκι

Η θωρακισμένη πόρτα

Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις το φροντιστήριο των παιδιών

Στο Μπαγκλαντές περιμένουν μερικά δολάρια για φάρμακα

Μερικές μήτρες είναι σε πλήρη διαστολή

Μερικές μήτρες σκάνε σα βόμβες

Οι διανοούμενοι καταδικάζουν

Οι καταδικασθέντες διανοούνται

Οι παράνομοι πετιούνται στη θάλασσα όταν τελειώνει η σεζόν

Ο δήμαρχος η ύπατη αρμοστεία οι πουτσαράδες

Οι λεβέντες στα χοροστάσια οι μορφονιοί οι ψηφοφόροι

Σκυλιά δεμένα με τριχιά πίσω απ’ την καρότσα

Ξένες γλώσσες καινοτομία μη κυβερνητικές

Ένα καλλίτερο μέλλον για τα παιδιά μας

Γιατροί δικηγόροι ευυπόληπτοι

Τα φοβερά τολ κούνιες αναποδογυρισμένες

Η ύπαρξη αναποδογυρισμένη

Το μέσα έξω

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το μπλογκ τυ Αντώνη Αντωνάκου στη διεύθυνση http://dromos.wordpress.com

Η σάρκα έγινε σελίδα
το δέρμα χαρτί
το χάδι έννοια αφηρημένη
το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου.
Αλήθεια, πώς να περιγράψω
τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει
και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου
θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;
Ελπίζω να βρω το θάρρος
μια τελευταία επιθυμία να εκφράσω:
γδυτό ένα ωραίο αρσενικό να δω
να θυμηθώ, σαν τελευταία εικόνα
να κουβαλώ το ανδρικό σώμα
που δεν είναι ύλη
αλλά η υπερφυσική ουσία του μέλλοντος.
Γιατί αυτό θα πει ηδονή:
ν’ αγγίζεις το φθαρτό
και να παραμερίζεις τον θάνατο.

*Από τη συλλογή “Η ανορεξία της ύπαρξης”. Το πήρα από το http://greekpoems.wordpress.com/2013/04/12/allotriosi-elxis-katerina-aggelaki-rouk/

Bad bargain

Στην εγκατάλειψη των ηδονών.
Σε ένα μαχαίρι της κουζίνας,
εστιάζω τηλεσκοπικά την αναίρεση.
Κόβω τις γέφυρες.
Κόβω σαλάτα.
Αυτόματες σκέψεις ξεπηδούν
από οργασμικές συνήθειες.
Κινήσεις μηχανικές.
Κατασκευάζω ορισμούς σε
ένα ανύπαρκτο σταυρόλεξο.
Οι λέξεις κρέμονται ήδη
σταυρωμένες.
Τις ξεκρεμάω και τις πετώ
άτακτα στο πάτωμα.
Περνάνε μέρες. Τις κοιτάζω
με απόγνωση.
Δεν τις καταλαβαίνω.
Δοκιμάζω να τις πω
μα η γλώσσα μου αρνείται
να προφέρει σύμφωνα.
Δεν συμφωνήσαμε
γιʼ αυτό ποτέ.
Όταν με άφησες παιδί
πήρες μαζί την πιο αθώα
μυρωδιά μου.
Και μου άφησες λέξεις
άπειρες, ανάπηρες
για συντροφιά μου.

Ένα λεπτό

Ώρα 20:37.
Ξεσκίζω τις σάρκες μου,
τη μνήμη
την ξεχασμένη αθωότητα.
Μόνος, γυμνός, περιφέρομαι
σʼ έξι διαστάσεις
μʼ έξι αισθήσεις.
Κοιτώ πλαγιογωνικά το λαβύρινθο
που σχηματίζει το αυτί σου.
Κι ύστερα βουτώ και χάνομαι.
Με χτυπά το ρεύμα, απʼ τους νευρώνες
του εγκεφάλου σου.
Ηλεκτροσόκ.
Ξυπνώ γεμάτη αίματα
πάνω στην αριστερή κοιλία της καρδιάς σου.
Ανασαίνω και πάλλομαι μʼ έναν ξένο ρυθμό.
Το σφυγμό σου.
Κάτι σʼ ενοχλεί.
Γίνομαι βλέννα που κολλάει στα πνευμόνια σου.
Βήχεις και με φτύνεις στο χαλί
Σηκώνομαι, φτιάχνω τα μαλλιά μου και κάθομαι.
Με κερνάς καφέ και με ρωτάς που ήμουν
Ανάβω ένα τσιγάρο
με τυλίγει ο καπνός
και χάνομαι.

Ώρα 20:38.

*Από τη συλλογή “Τετράδιο Πειραμάτων”, εκδόσεις Χαραμάδα 2010. Δημοσιεύτηκαν στα http://www.poiein.gr/archives/11404/index.html και http://poihshkaipoihtes.blogspot.com

Αφιερωμένο στον αγώνα των μεταναστών εργατών στις φυτείες φράουλας της Μανωλάδας

Πόσο πρέπει να χαράξει κανείς
τις φλέβες των στίχων
πόσο απορροφητική
πρέπει να γίνει η οθόνη
για να στεγνώσει το αίμα τους;
Είπαμε δεν αλλάζει καθεστώτα.
Είπαμε διαμορφώνει συνειδήσεις.
Πολλές μαλακίες είπαμε και λέμε.

Ο νεκρός είναι νεκρός.
Εκεί στην γη με τις σάπιες φράουλες
τα σκουλήκια αυτής της γης
εκκολάπτονται από τα αυγά τους.

*Δεν γνωρίζω το συγγραφέα του ποιήματος αυτού. Επίσης ο τίτλος είναι επιλογή μου. Το βρήκα στον τοίχο του facebook της ποιήτριας Χλόης Κουτσουμπέλη από τη θεσσαλονίκη. Όποιος/α ξέρει ας μιας διαφωτίσει…