Οι στρατιώτες φεύγαν σκυφτοί με σπασμένες τριάδες
Από τα δυτικά προάστια της χώρας
Γυναίκες με μπόγους στους ώμους
Αστοί φορτωμένοι χρυσάφι και τρόμο
Τα βαπόρια σφυρίζαν με απόγνωση
Οι επιβάτες συνωθούνταν χλομοί και αμφίβολοι
Το λιμάνι καιγόταν σσν δέντρο Χριστουγέννων
Αλλόφρονες δρόμοι
Ανοχύρωτη πόλη ψιθύριζαν κηρύχτηκε ανοχύρωτη
Το βράδυ φύσηξε μια ορφανή πειθαρχία
Συναχτήκαμε σε σπίτια συγγενικά
Κι ακούγαμε τις ανατινάξεις να κλυδωνίζουν
Τα ξάρτια της νύχτας
Πλαγιάσαμε κατόπι σ’ ένα πέτρινο μεταίχμιο
Πληγώσαμε τη σκέψη
Κάναμε υποθέσεις
Μπροστά σ’ ένα γρίφο με αυστηρή θωριά
Αλήθεια πώς θα ξημερωνόμασταν
Κανένας δε φαντάστηκε
Κανένας δε μάντεψε
Κανένας
Η μέρα πουλήθηκε το άλλο πρωί στις οχτώ
Μα δε φρόντισε κανείς να παραχώσει λίγον ήλιον στο χώμα
Το γέλιο στέγνωσε
Τ’ αστέρια σκουριάσαν
Τα δάχτυλα λιγοστέψαν
Στην καρδιά μας απλώθηκε ένας κάκτος
Νιώθαμε μόνοι τόσο μόνοι
Λες και μας αρνήθηκε μια γυναίκα
Μια γυναίκα πικρή
Μια γυναίκα ακατάληπτη
Μια γυναίκα που χαμογελούσε
Κι όμως ψιθύριζε ανελέητα
Το όχι

*Από τη συλλογή “Αναζήτηση – Αναμνήσεις μιας αμφίβολης εποχής” (1949) Πηγή: Κλείτος Κύρου, Εν όλω / Συγκομιδή 1943-1997 (1997) Εδώ αναδημοσιεύεται από το http://kleitoskyrou.wordpress.com

Δεν 1

Ήθελα να σου πω
Ότι δεν θα σου το πω. Πια
Και όμως, κρύβομαι.
Πίσω από τη σιωπή, εκείνη που μιλάει
Και δεν παύει να υπάρχει.

Δεν 2

Όταν δεν θέλεις να μιλάς
Καμιά φορά κλαις
Κλαις πολύ
Και μετά ξυπνάς
Έσβησαν το όνειρο
Τα δάκρυα
Έμεινες μόνος.

Η πόλη αυτή
κινείται χωρίς εμάς
κι ας νιώθουμε δυνατοί

η πόλη αυτή
είναι φιγούρες
ασπρόμαυρες
σε ρυθμό
αργόσυρτο
εξαρτημένο

είναι ανασφάλεια απ’ όπου
οι τοίχοι δανείζονται
το χρώμα

παίρνουμε τους δρόμους
της πόλης αυτής
ενάντια στις θέσεις
της Κεντρικής Επιτροπής
των φίλων
ενάντια στην εξουσία
των υπονοούμενων

έτσι κι αλλιώς
οι συναινέσεις
δεν θα έρθουν ποτέ

δολοφονήθηκαν
κι οι κυκλοθυμίες
της εργατικής τάξης
είναι σαν κοιλιές
και στόματα ορθάνοιχτα
με πνευμόνια πήχτρα
στις υποσχέσεις
των πολιτικάντηδων

οι ήλιοι αυτής της πόλης
απόκαμαν να περιμένουν
την ευημερία
στον τριακοστό τρίτο
τετραγωνική ρίζα του δυο
δια τέσσερα
δρόμο για
το σοσιαλισμό.

Θαύμαζα τον σκαιά κατάδικο που πάντα έκλειναν πίσω από τις πόρτες της φυλακής. Έψαχνα τα πανδοχεία και τις νοικιασμένες κάμαρες τις αγιασμένες με την παρουσία του. Ατένιζα με το δικό του ιδανικό το μπλε του ουρανού και τον ανθισμένο μόχθο της εξοχής. Ερμήνευα το πεπρωμένο του στις πόλεις. Ήταν από έναν άγιο πιο αγέρωχος, από έναν ποντοπόρο πιο νουνεχής – αυτός! Μάρτυρας του λογισμού και του θριάμβου του. Πάνω σε δημοσιές, κάτω απ’ τη νύχτα του χειμώνα δίχως σκεπή, δίχως κουρέλι, δίχως ψωμί, ένας φθόγγος έσφιγγε την παγωμένη καρδιά μου.

“Τόλμη ή δειλία: τόλμη για σε. Δεν ξέρεις πού και γιατί τρέχεις. Έμπα παντού, αποκρίσου σ’ όλα. Αν γίνεται να σκοτώσουν ένα πτώμα, τότε να φοβάσαι μήπως σε σκοτώσουν».

Continue reading →

Πονάω! Μη με αφήνεις μόνη…
Ο χρόνος πέρασε πάνω από το άγγιγμα της ζωτικής κυκλοφορίας
και το πάγωσε,
ιδού το χέρι μου · σύμβολο Πόνου…
Σαπίζει όπως το κεντρί που το κάρφωσε.
Έγινε ένα ρακένδυτο τμήμα της αιωνόβιας αγάπης μου
μέρα με τη μέρα
να μου θυμίζει το Λόγο της απόρριψης…
Δε μπορεί να γράψει πια…
Δεν κινώ τα μέλη μου…
Τα δάχτυλα νεκρώνουν το σταυρό της αναγέννησης,
ώσπου το χέρι μου να φτάσει στο Γολγοθά
και να γευτεί τη Λύτρωση…
…μα, κανείς δε δέχεται το μαρτύριό μου…

Απεβίωσα δύο θανάτων…

Νέττα

I
Μια από αυτές τις μέρες,
θα σηκωθώ απ’ την καρέκλα
και θα γυρίσω όλο τον κόσμο.
Θα πάω σε όλα τα μουσεία
και θα χαζέψω με τις ώρες τα εκθέματα.

Θα διαβάσω όλες τις επιγραφές
και θα μάθω όλα τα κουτσομπολιά
της ανθρωπότητας.

Που ξέρεις,
μπορεί να βρω και φίλους.

Μια από αυτές τις μέρες…

Continue reading →

Cezanne, La_Montagne Ste Victoire (1904)

Κατηγορείστε με, λοιπόν.
Κληροδοτώ σε σας
ετούτο τον κόσμο
που δε σας αρέσει.
Θυμηθείτε μόνο
πως και σε μένα δεν άρεσε.
Αν θέλετε αύριο
να μη σας κατηγορήσουν
τα δικά σας παιδιά,
τώρα ξέρετε τι πρέπει να κάνετε.
Εγώ δε ζητώ να με συχωρέσετε.
Αφήστε με στον τάφο
με σταυρωμένα τα χέρια μου.
Ολόκληρη ζωή τα κρατούσα σταυρωμένα
ώσπου συνήθισα
κι ίσως δε θά ‘πρεπε
να με κατηγορήσετε γι’ αυτό.
Απλά ξεχάστε με.

Ξέρεις την ορμή του βίου μας
τι θέρμην έχει, τι οδονή υπερτάτη.
ΚΑΒΑΦΗΣ

Το σπίτι δεν βλέπει στη θάλασσα,
δεν έχει κήπους ούτε συντριβάνια
μονάχα κτίρια σιωπηλά,
ωχρά μονοπάτια, και το βράδι
πέφτει σαν λάμψη ξαφνική
του καθρέφτη. Κι όλα περισσεύουν.

Έμεινα πίσω, πίσω απ’ τον εαυτό μου,
στη θύμηση, κι απόψε επιστρέφουν
με της επιθυμίας τη χάρη που τα ζωντανεύει
εκείνα τα σώματα που τοσο αγάπησα,
που τόση πρόσφεραν στα μάτια μου αφοσίωση.

Υπομένω τη λάμψη που είχαν εκείνα τα χείλη:
με αγκαλιάζει ένα τραγούδι εχθρικό.

*Μετάφραση: Νίνα Αγγελίδη

**Το ποίημα περιλαμβάνεται στην έκδοση του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, “Με τον τρόπο του Καβάφη – 20 ξένα ποιήματα”, εκδ. κεγ Θεσσαλονίκη 1999.

Μέθυσα με το νέκταρ των φιλιών σου.
Μπήκες αυθαίρετα στ’ αμπέλι της καρδιάς
και τρύγισες τους καρπούς του Έρωτα.
Έπειτα έφυγες αθόρυβα σαν κλέπτης.

Κι εγώ έμεινα εδώ στο χορό των
αισθήσεων
να βουλιάζω στη δίνη της μοναξιάς,
συντροφιά μ’ ένα μπουκάλι κρασί.
Μέρες τώρα, έγινε φίλος , αδελφός.
Είναι δίπλα μου.
Νιώθει το πάθος που καίει την ύπαρξη.

Τα βράδια άδεια, ανελέητα, δίχως
ξημέρωμα.
Πίνω τον πόνο ως την τελευταία σταγόνα.
Θαμπό το κρύσταλλο του ποτηριού.
Με προσκαλεί να ζωγραφίσω την μορφή σου.

Σκοτεινό το δωμάτιο της απουσίας.
Μόνο η αντάνακλαση απ’ το φως του
φεγγαριού
στ’ άλυκο χρώμα του κρασιού.
Η γεύση του μεστή,δυνατή,ζυμωμένη με τ’
άρωμα του Έρωτα.
Θυμίζει εσένα, που σφράγισες τ’ όνειρά μου
με μεθυσμένες ψηφίδες νοσταλγίας.

Κι εγώ έμεινα εδώ στην καταιγίδα
των αναμνήσεων
ν’ ανιχνεύω το περίγραμμα των χειλιών σου
σε μισοτελειωμένα ποτήρια.
Παραδομένος στη ζάλη του ποτού,
αναρωτιέμαι…
Είσαι αλήθεια ή μια ψευδαίσθηση στο
μεθύσι του νου;

*Τιμητική διάκριση στο διαγωνισμό ποίησης με θέμα ΕΡΩΣ-ΟΙΝΟΣ-ΑΜΠΕΛΟΣ.