Janet Galbraith, ‘that one’

afghangirls.jpeg.size.xxlarge.letterbox

the child stands at the door
the kitchen is warm
smells of fresh milk and tea
mother grandmother aunt
talk mention
‘the small dark woman’-
notice the child listening
looks of fear and knowing exchange
grandmother scolds
says: ‘you better watch
that one’.

that one
lies on the earth
under the hills hoist
listening and feeling
the cool damp softly humming
earth. From time to time
she opens her eyes.
White clouds mist the blue.
She rises knowing
that to bring back the dead
is a slow and gentle thing.

Θοδωρὴς Βοριᾶς, Χέρια

tumblr_m732rqPDYg1r5e1oso1_500

Χωρὶς καμιὰ φροντίδα κι ἐπιμέλεια,
σ’ ὅ,τι ακούμπησαν τὰ χέρια μου
φύτρωσαν κι ἄλλα χέρια.
Τὰ βλέπω, τὴν ἄνοιξη βλασταίνουνε κι ανθίζουν
στὰ δέντρα ποὺ σκαρφάλωνα.
Τ’  αγγίζω, ασάλευτα καὶ σκουριασμένα
μὲ τὴν παλιὰ βαφή τους ξεφτισμένη
σὲ κάγκελα ποὺ ἔφραζαν αὐλὲς παλιῶν σπιτιῶν.
Τὸ δίχως ἄλλο θὰ ζεσταίνουν
ὅποιο κορμὶ ψηλάφησα,
μὲ  αναλλοίωτες τὶς ἁμαρτίες στ’  ακροδάχτυλα.
Εἶναι καὶ τ’ ἄλλα, τ’  αόρατα.
Τὰ κέρινα ποὺ ἔλιωσαν στὰ μανουάλια,
ποὺ φύτρωσαν σὲ ἄψυχες σκιές,
σὲ στεφανωμένα αγάλματα, σὲ σημαῖες,
καὶ τ’ ἄλλα χέρια ποὺ σκορπᾶνε τὶς νύχτες,
μὲ τὸν ἄνεμο,
τὰ μαραμένα φύλλα καταγῆς.
Τὰ χέρια ἐκεῖνα
-μελάνι καὶ μολύβι-
τυπωμένα στὴν καρδιά,
μονάχα στὰ ποιήματα τὰ συναντάω.

*Από τη συλλογή “Χαμένες ψηφίδε”, Θεσσαλονίκη 2012.

Ορχάν Βελί Κανίκ, Γαρύφαλλο

1379723_226344797523775_1721236578_n

Έχετε δίκιο.
Δέκα χιλιάδες νεκροί στη Βαρσοβία
δεν κάνουν
ένα γαρύφαλλο
με
κόκκινα χείλη.

Σεπτέμβριος, 1939

*Μετάφραση: Μ.Π.

Μάριο Μπενεντέτι, Νερά

arid-land-no-water-thumb6547041

Το νερό -λένε- θα είναι απαραίτητο
θα ‘ναι πιο χρήσιμο και από το πετρέλαιο
κι έτσι οι αιώνιες αυτοκρατορίες
θα μας το κλέβουν από παντού
βρύσες θα δίνουν για γαμήλιο δώρο
νερό αντί για δάφνινο στεφάνι θα προσφέρεται στους ποιητές
το Νόμπελ θα χαρίζει έναν καταρράκτη
στο χρηματιστήριο θα αγοράζονται και θα πουλιούνται οι βροχές
σταγόνες θα εισπράττουν οι συνταξιούχοι
οι εκατομμυριούχοι, κύριοι του κατακλυσμού
θα πουλάνε δάκρυα στη χοντρική
το κεφάλαιο θα υπολογίζεται σε λίτρα
κάθε εταιρεία θα έχει τον δικό της στρόβιλο νερού
την ιδιωτική της λίμνη
ένα μουσείο με θαυματουργά ιώδια
καρτ ποστάλ με χιόνια και με πούσι
κι εμείς χλομοί και διψασμένοι
με τη γλώσσα ξεραμένη θα τσουγκρίζουμε
πίνοντας νεράκι on the rocks.

*Μετάφραση: Κώστας Παπαθωμόπουλος

‘re-membering’ by Janet Galbraith

PRESS RELEASE

BigCommerce_cov__87567.1378753617.1280.1280

‘re-membering’ by Janet Galbraith

a new collection of poetry from Walleah Press

‘re-membering’, a collection of poetry by Janet Galbraith, published by renowned poetry publisher, Walleah Press, will be launched in Castlemaine, Victoria, on Saturday 26th October 2013.

This collection grows out of the Janet Galbraith’s lived experiences of trauma induced ‘mental illness’.

Influenced by poets as diverse as Lisa Bellear, Olav. H. Hague and Audre Lorde, her poetry traverses countries from Broken Hill to Bendigo, celebrates the dark space between stars and illuminates the effects of individual and collective trauma.

These are not poems of complaint, but of courage – where beauty is inscribed in the observation of the everyday, connection with the natural world and the careful crafting of form and language.

‘re-membering’, knits together shards of memory and place, shade and colour, country and history, creating a nuanced body of work.

Professor Suvendrini Perera writes:

“In what little sun/ this day allows”, Janet Galbraith writes poems of rare clarity, precision and beauty: poems as luminous as shards of coloured glass and that score and cut as deep. Deceptively simple lines reveal unexpected depths and shades and are saturated with meaning. Troubling, mysterious, relentless, affirming, this is an unforgettable collection.

-Professor Suvendrini Perera, Professor of Cultural Studies, Curtin University

Janet has published her work in poetry, academic and health journals; read on ABC radio; has presented her work at festivals in Tasmania, NSW and Victoria, and exhibited in both group and solo exhibitions.

Janet Galbraith is available for interviews and/or readings. You can contact her on: galbraith_janet@yahoo.com.au or phone: 0438891629

Walleah Press: http://walleahpress.com.au

Pre-sales of ‘re-membering’ are available from Walleah Press at http://store.walleahpress.com.au/forthcoming/

Άννα Νιαράκη, Λαμπηδούσα

lampedusarefugees-12

Θερινό θέρετρο
ορδές τουριστών
σου κατουράνε καλοκαιριάτικα
τη λάμπουσα θάλασσα Λαμπεντούζα
υγρό νεκροταφείο ελπίδας
το χειμώνα
ξεβράζεις νεκρούς μετανάστες
τα κόκκαλά τους φυλάνε
τα σφουγγάρια σου στο βυθό
οι βάρκες τους γραμμή για τον
Αχέροντα, ξεστράτισαν του ποταμού
μα όχι και του Άδη θα ξαναρθεί καλοκαίρι
θα ξαναρθούν οι βάρβαροι με low cost charters
ολοζώντανοι, λουσμένοι στο αντιηλιακό
να αγοράσουν σπόγγους
να σκεπάσουν το θάνατο

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της ποιήτριας Αντιποίηση στη διεύθυνση http://antipoihsh.wordpress.com/2013/10/03/%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B7%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1/

Σαλβατόρε Κουασιμόδο, Χιόνι

12377_232429586906602_1912937345_n

Πέφτει το βράδυ και μας αφήνετε πάλι,
αγαπημένες εικόνες της γης,
δέντρα, ζώα, κόσμος φτωχός κλεισμένος
μέσα σε μανδύες στρατιωτών, μάνες
με στεγνωμένη την κοιλιά απ’ τα δάκρυα.
Και το χιόνι μας φέγγει απ’ τα λιβάδια
σαν φεγγάρι. Ω, τούτοι οι νεκροί. Χτυπήστε
πάνω στο μέτωπο, χτυπήστε ως την καρδιά.
Ας ουρλιάξει τουλάχιστον κάποιος μες στη σιωπή,
μέσα σ’ αυτόν τον λευκό κύκλο των ενταφιασμένων.

*Μετάφραση: Ζωή Καρέλη

Κλείτος Κύρου, Εν όλω – Συγκομιδή 1943-1997 (εκδ. Άγρα)

dtbook051013

Έχουμε εδώ όλο το ποιητικό έργο του Θεσσαλονικιού ποιητή Κλείτου Κύρου (Θεσσαλονίκη 1921-2006)
“Η διαρκής παρουσία της μνήμης στο έργο του Κύρου, η δύναμη με την οποία εισβάλλει, δίνοντας τη δική της, καθόλου ψυχρή ή ουδέτερη, άποψη, η αναίρεση που πραγματοποιεί ενός κόσμου φαινομενικά εφησυχασμένου, η αγρύπνια που φέρνει μαζί της, η τύψη και η ενοχή, όλα αυτά δίνουν μια άλλη διάσταση στην προβληματική του. Η ποίησή του δεν αρκείται στο να αναπαράγει τον αρχέγονο μύθο της πτώσης, αλλά πυργώνει τη φυλακή, όπου το υποψιασμένο σύγχρονο άτομο είναι υποχρεωμένο να εκτίσει μια ισόβια ποινή, εξοφλώντας χρέη για τα οποία επιπλέον δεν είναι βέβαιο πως είναι αυτό το ίδιο υπεύθυνο … τόσο τα ερεθίσματα που γονιμοποιούν τη φαντασία του όσο και οι απολήξεις τους, παρουσιάζουν ένα φάσμα, στην έκταση του οποίου περικλείονται όλα τα στάδια μετάβασης, από μια μορφή υποκειμενισμού, σε μιαν άλλου είδους θεώρηση του ατομικού και του καθολικού συνάμα προβλήματος. Ξεκινώντας από έναν συναισθηματικό νεοσυμβολισμό, φτάνουν στην έστω και εν ‘συνδυασμώ’ προσέγγιση του γενικότερου θέματος της ανθρώπινης φύσης. Με όλες τις ενδιάμεσες κλίμακες της ιδεολογικής μετατόπισης, από την πίστη ως την αμφιβολία, από τον ενθουσιασμό ως την απογοήτευση … ο Κύρου από ένα σημείο και πέρα δίνει διαστάσεις ντοκουμέντου της ανθρώπινης περιπέτειας, όπως αυτή βιώνεται στους ταραγμένους καιρούς μας. Και συγχρόνως φορτίζει με μια ένταση τραγικού κύρους το λόγο του”. Αυτά έγραψε ο ποιητής Θανάσης Κωσταβάρας (περιοδικό “Η Λέξη” Νο 38).

Continue reading →

Κυριάκος Ραμολής, Δύο ποιήματα

b138643

———————————— Ένα θεολογικό παράδειγμα

————————————
Έπεσε λοιπόν η πρώτη βροχή
πάνω σε χώμα διψασμένο
———————————— Ωστόσο
πώς γίνεται να διψούσε το χώμα
δίχως τη συνείδηση της βροχής
χωρίς δρολάπια κι εξεγέρσεις;
Και πως θα έρθουν οι νέες βροχές
μετά από αυτόν τον παραλογισμό
πώς θα στοιχειοθετήσουμε
———————————— έστω και μια ψιχάλα
πάνω στο μέτωπο της ερημιάς;

—————– Αποχαιρετισμός στα (ρ)όπ(α)λα

———————– Σάπισε η μεμβράνη μου
και δεν βροντά το ταμπούρλο
μιας ψυχής σερπετής
στο καρφί και το κάρβουνο
—————————————
μόνο ο τρελός κηπουρός
με το μπακιρένιο ποτιστήρι
φυτεύει τις σταγόνες του
στο στέρνο που λαχτάρησε
να πει ένα τραγούδι
—————–

***
———————-

*Από την ποιητική συλλογή “Εσωτερικό σωλήνα”, εκδ. Πανοπτικόν, 2008.

Κατερίνα Γώγου, Τα σύνορα της πατρίδας μου

Τα σύνορα της πατρίδας μου αρχίζουνε
απ’ τα ψητοπωλεία του Μινιόν
περνάνε από τα καμένα ξύλα του Περοκέ και πέρα …
Η ζωή από κει παίζει βρώμικο ξύλο με τη ζωή
στριμώγνει τα καλύτερα παιδιά της σε φαγωμένες σκάλες
τους στρώνει στο “Θανάση” σημαδεμένη τράπουλα από χέρι
τους περνάει μπρασελέ και ματωμένους σουγιάδες
και μπότες γυαλιστερές πορτοκαλιές με 10 πόντους τακούνι
Ζόρικο αντριλίκι τα γεννητικά τους όργανα
τα Άγια των Αγίων κι αλλιώτικο φιλότιμο
ώσπου μια μέρα – Παρασκευή μπορεί –
τους ρίχνει από κοντά επιδέξιους κώλους
καρφώνουνε τον αντρισμό τους
τους φέρνει καπάκι
κι ύστερα ευνουχισμένοι με τη γλώσσα κολλημένη στον ουρανίσκο
με το μαντήλι που σκουπίστηκαν
ένα με την καφέ του ρίγα περιθώριο γύρω γύρω
πνίγουν με ισόβια
φωταγωγημένα καράβια
εφοπλιστικά κεφάλαια
ξωτικές θάλασσες
Παναμαϊκές σημαίες
χρεωμένες τραγουδίστριες
και τα δικά τους ταξίδια στη θάλασσα
με καρπουζόφλουδες
το ξεχειλωμένο μαγιώ απ’ το περίπτερο
και την τσατσάρα – πουτάνα ζωή – μαγκιά τους στο πλάι
κανείς δεν ξέρει
κανείς δεν είδε
19 20 21 χρονώ και τέλος.