Γιώργος Χριστοδουλίδης, Δύο ποιήματα

1374351_245671268919016_1468260635_n

Διαβάζω ένα καφέ βιβλίο

Διαβάζω ένα καφέ βιβλίο.
Ο συγγραφέας είναι νεκρός
ο μεταφραστής είναι νεκρός
ο βασικός ήρωας αυτοκτόνησε.
Εγώ είμαι ακόμη ζωντανός.
Κάθομαι στο κοίλο ενός άγνωστου φεγγαριού
και πίνω μια ξανθιά μπύρα.
Ποιος είπε ότι ο θάνατος
είναι ανίκητος;

Παιδικό τραγουδάκι

Περνώντας κάτω απ’ το παλιό του διαμέρισμα
βλέπει ένα φαλακρό κύριο
να καπνίζει αμέριμνος στο μπαλκόνι
εκεί μέσα που ήχησε κάποτε
το πρώτο βρεφικό του κλάμα
που πρωτοβημάτησε
πάνω σε δάπεδα συρματοπλέγματος
εκεί που είδε πρώτη φορά
αράχνες σε βλέμματα
αράχνες θανάτου
να μπλέκουν θηλιές
σε λαιμούς λευκούς περιστεριών.
Να προσέχεις κύριε
υπάρχουν πολλά φαντάσματα εκεί μέσα
και τις νύχτες
χτυπιούνται
μέχρι θανάτου.

*Ο Γιώργος Χριστοδουλίδης γεννήθηκε στη Μόσχα το 1968. Σπούδασε δημοσιογραφία στο πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, όπου αποφοίτησε με Master of Arts in Journalism.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στις πλειστες ευρωπαϊκές γλώσσες ενώ δημοσιεύτηκαν σε κυπριακά και ξένα λογοτεχνικά περιοδικά. Εχει λαβεί μέρος σε σειρά διεθνών ποιητικών συναντήσεων, ενώ ποιήματα του, παρουσιάζονται σε σημαντικές ανθολογίες ποίησης και ποιητικές εκδόσεις.
Το 2013 έλαβε μέρος στο Festival de poèsie Voix de la Méditerranée στην πόλη Sete της Γαλλίας όπου 30 ποιήματα του μεταφράστηκαν απαγγέλθηκαν στα γαλλικά.
Το 2011, 150 ποιήματα του, που διατρέχουν δεκαπέντε χρόνια παρουσίας στην ποίηση, μεταφράστηκαν στα βουλγάρικα σε αυτόνομη έκδοση με τον τίτλο Ονειροτριβείο. (Σόφια, Εκδόσεις Πλάμικ)
Το 2010, 13 ποιήματα του συμπεριλήφθηκαν σε αυτόνομη δίγλωσση (γερμανικά, ελληνικά) έκδοση, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ ποίησης του Βερολίνου. Το 2006 έλαβε μέρος στο Gerard Manley Hopkins Festival στην Ιρλανδία, το 2003 στην Μπιενάλε της Λιέγης(Βέγλιο) κλπ. Το 2000 έλαβε μέρος στο πρόγραμμα Literature Express Europa 2000 όπου σε διάστημα 45 ημερών, πέραν των 100 Ευρωπαίων λογοτεχνών επισκέφτηκαν με ειδικό τρένο 20 πόλεις σε 10 διαφορετικές χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου, συμμετέχοντας σε σειρά εκδηλώσεων για την ποίηση. Το ποίημα του Χριστοδουλίδη «Οι θήκες των βιολιών» μελοποιήθηκε και δραματοποιήθηκε στο Παρίσι.
Για την πρώτη του ποιητική συλλογή, «Ένια» (Εκδόσεις Ατέλεια, Λευκωσία 1996) τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Νέου Λογοτέχνη, ενώ για τη δεύτερη, «Ονειτροτριβείο» (Γαβριηλίδης, Αθήνα 2001) με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Ακολούθησε το «Εγχειρίδιο Καλλιεργητή» (Γκοβόστη, Αθήνα 2004) και «Το Απραγματοποίητο» (Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010). Το 2013 εξέδωσε την πέμπτη του ποιητική συλλογή «Δρόμος μεταξύ Ουρανού και Γης» εκδόσεις Φαρφουλάς, Αθήνα
Zει και εργάζεται ως δημοσιογράφος στη Λευκωσία.

Eleni Vakalo, Stillness

Is the surrounding by silence
Of a low land
Whose still-insatiable age
Lies deeply in wait
—Against the attraction of another planet—
There where the older works sank
Into its body And those works Isolated dangers from other eras
The column drums—white—resemble
Plumeless birdheads
Like broken halves of other animals’ skulls
That if you find them remind you
Of shards of old limestone carvings
Though you won’t find birdbones on these rocky shores
They must dissolve quickly
Since eating them when they’re small
They even melt in your mouth.
The flavors are strange and linger
Exciting the spots on the sun.

*From Diary of Age (“Ημερολόγιο της Ηλικίας”)

**English translation: Karen Emmerich

Charles Baudelaire, Το Δηλητήριο

1381926_546639155405871_482353387_n

Το κρασί ντύνει και τη πιο άθλια τρώγλη
με λαμπρή πολυτέλεια,
τη μεταμορφώνει σε χρυσό παλάτι
με τις χρυσές, τις πορφυρές λάμψεις του
που μοιάζουν ήλιο που δύει στην ομίχλη

Το όπιο μεταμορφώνει το απέραντο
μεγαλώνει το αέναο
μακραίνει τον καιρό,
επιμηκύνει τον καιρό,
βαθαίνει τη λαγνεία
και τις σκοτεινές,
τις ερεβώδεις ηδονές
οδηγεί τη ψυχή πέρα απ’ τα σύνορα.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο δηλητήριο που κυλά
από τα μάτια σου -τα πράσινά σου μάτια λίμνες
και μέσα τους ριγεί η ψυχή μου και ταράζεται
οι σκέψεις μου ορυμαγδός κι υψώνονται
πάνω από τις πικρές αβύσσους.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο θαύμα το υπέροχο
του σάλιου σου που με σπαράζει

που ρίχνει στη λήθη τη ψυχή μου
στον ίλιγγο τη παρασύρει δίχως τύψεις
κι άπνοη τήνε σέρνει
στην όχθη του θανάτου…

Γιώργος Β. Μακρής, Βιαθάνατος ή Χρονόνος

529261_374392152670086_1984910711_n

εις Ζωήν – Ελοϊζίαν Βαλαωρίτη

Τρελλή ζωή
Σκληρή ζωή
Ζωή με τον πατέρα
Σκατοζωή
Ζωή πεζή
Μεγάλη ζωή
Περιπετειώδης ζωή
Χαμοζωή
Ζωή να΄χεις
Ζωή Καρέλλη
Μοναχική ζωή
Ερωτική ζωή
Στερημένη Ζωή
Ζωή παράξενη
Πολεμική ζωή
Ζωίτσα Κουρούκλη
Κρυφή ζωή
Εμπορική ζωή
Ζωή χαμένη
Κενή ζωή
Ηρωική ζωή
Ανθρώπινη ζωή
Συζυγική ζωή
Νοήμα της ζωής
Βρεφική ζωή
Ζωή χωρίς νόημα
Αστική ζωή
Ζωή στο Μεξικό
Φιλοσοφική ζωή
Φυτική ζωή
Βασιλική ζωή
Ζωή και Τέχνη
Κλεμμένη Ζωή
Ζωή στο διάστημα
Ζωή ονειρώδης
Κοινωνική ζωή
Ζωή θρησκευτική
Καθημερινή ζωή
Ξένος στη ζωή
Κινηματογραφική ζωή
Δημοκρατική ζωή
Εγκληματική ζωή
Ζωή σε εσάς
Εύθυμη ζωή
Πνευματική ζωή
Λαμθασμένη ζωή
Μεθυσμένη ζωή
Ζωή χαώδης
Αθλητική ζωή
Ποιητική ζωή
Ζωή μαλακισμένη
Ζωή ζωέμπορου
Διπλή ζωή
Ψυχική ζωή
Έκλυτος Βίος
Καθιστική ζωή
Ζωή εμποδισμένη
Ζωή Θανάτου
Ζωή Καραβίδα
Ζωή βασανισμένη
Ένοχη ζωή
Σεξουαλική ζωή
Πεθαμένη ζωή
Πολιτική ζωή
Γλυκιά ζωή
Τυχοδιωκτική ζωή
Σκυλίσια ζωή
Στρατιωτική ζωή
Χριστιανική ζωή
Ζωή του αυτόχειρος
Οργιαστική ζωή
Ζωή και επιστήμη
Ζωή και κότα
Ζωή ζωώδης
Επαναστατική ζωή
Θλιβερή ζωή
Ζωή είν΄ αυτή;

Αθήνα, 1964

*Αναδημοσίευση από το βαρελάκι στη διεύθυνση http://varelaki.blogspot.gr/2013/04/blog-post_29.html

Ιάσωνας Σταυράκης, Ο χορός της φωτιάς

Ακούστε τα τύμπανα…

Ακούστε τα πνεύματα
με απόκοσμη έκσταση
τα χέρια τους χτυπάνε…
Ακούστε τις κραυγές…

Θαυμάστε τον δερβίση
που στριφογυρίζει
βλέμματα
προτού αντρειωθεί
η τελευταία γλώσσα
της φωτιάς…

Μυρίστε τον καπνό
και σαν πρωτόγονοι
μεθύστε…

Φορέστε βραχιόλια
από κάρβουνο
και χορέψτε
στη θράκα των εκρήξεων
για τα πάθη που ξεψυχάνε…

Τζούλια Φορτούνη, Δύο ποιήματα

Δουλειά του Masao Yamamoto

Δουλειά του Masao Yamamoto

Το αντίτιμο

Μερικά πράγματα προπληρώνονται
Τα εισιτήρια σε σπάνιες συναυλίες
Οι κάρτες συναλλαγής στο διαδίκτυο
Τα πρώτα νοίκια
Τα πρώτα φιλιά

Άλλα πάλι για πάντα μένουν χρωστούμενα
Τα εισιτήρια σε υπαίθρια κονσέρτα επαιτών
Οι πιστωτικές κάρτες
Τα τελευταία νοίκια
Τα τελευταία φιλιά

Μερικά πράγματα
Απλώς δεν έχουν τιμή
Έχουν μόνο αντίτιμο

Οφειλή και χρέος μαζί

Δουλειά του Paul Butler

Δουλειά του Paul Butler

Artificial birth

τα αυγά του φασισμού είναι ξύλινα
δεν επωάζονται με τρόπο φυσικό
κανένα φίδι -ούτε πουλί- 
δεν τα παίρνει στη φωλιά του
δεν σκάνε μύτη οι σβάστικες 
από τσόφλια ντελικάτα

τα αυγά του φασισμού είναι συμπαγή
δεν είναι αποτέλεσμα ερωτικής απόλαυσης
είναι προϊόν στυγνής αναπαραγωγής
σε εκκολαπτήριο αποστειρωμένο

με οδηγίες χρήσης στο χρυσό τους περιτύλιγμα


*Τα ποιήματα και οι εικόνες της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της ποιήτριας Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr

Μαρία Τσολιά, Τρία ποιήματα

1237004_522533237815745_802438523_n

Η ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΑ

Αγνοώ
τις αγοραίες
τεθλασμένες
του έρωτα

στην ευθεία
τον μετρώ
βλέμμα με βλέμμα.

ΓΛΥΠΤΟ

Μέρα τη μέρα
χτίστηκα
στην πορεία
του λυγμού
γλυπτό άλατος

ήρθε ο καιρός
να ριχτώ
σε κόψη
αποχωρισμού
και να σπάσω μόνη
όπως αρμόζει.

ΤΡΟΠΑΙΟ

Κράτησέ μου
περίοπτη θέση
στην τροπαιοθήκη
των ερώτων
μην με ονομάσεις
γράψε μόνον
σπάνιο είδος.

*Από τη συλλογή “Όσο κόκκινο μου αρνήθηκες” (εκδ. Οσελότος)

Janet Galbraith, Your country

TerricksIsotome

(for Wayne ‘Legs’ Webster)

Sitting in the Swan Hill town hall
I felt your presence
an opening door.
My spirit leapt to yours.
You felt it too.
We had huge smiles.

+++

In the pub
I noticed your legs
but most of all I noticed
the soft laughter in your skin
awash with tears.

+++

Standing by the fire
near where her ancestors had been buried
you pushed me forward
I drew in the smoke-
a gift.
The river rushed by.

+++

Driving the long road
to Bendigo
with a silent woman.
You called.
We didn’t need words.

+++

Curled in my bed.
Neither of us knowing why
as we held each other
a certain refuge circled the room.

+++

That was many nights ago – months – years.
And in this in-between we continue to touch
wounds of history
countries stolen
the contradictions of who we are.

+++

A little boy walks the street with his mother.
A white farmer approaches
holds bones of their ancestors
asks what to do.
A little boy promises his people: I will find out, I will find out.
And you did.
And you do.

+++

A bird landed on your shoulder
whilst you were fencing.
All day
it did not leave.

+++

Together we learn the medicine of listening10
the weight of hearing11
the joys of learning
another one’s ways.

+++

You are exhausted.
I put you to bed.
Big breaths into your lungs
and your voice:
I feel so safe here, so safe here.
I hold you precious against my skin.

+++

Our is not a fairy tale.
There are unshared intimacies
differences misread
tears shed
amongst attempts to understand.

+++

You visit me in hospital daily.
My case worker wants a meeting with family.
It is you who attends.

+++

You take me to Terrick Terrick
Your country
to the rock where we can see for miles
Your country
where tiny indentations hold water
Your country
where you build a fire
Your country
where we are cleansed
Your country
where the smoke sent out
bathes you in the beautiful light
of your country.

Mario Benedetti, Φεγγάρι των φτωχών

NancyWoodextra3

Το φεγγάρι των φτωχών
χαρίζει μια γαλάζια
πινελιά στα τούβλα
και η γλώσσα του λευκή
εισχωρεί μες στο φιλί
όπως σε λαβύρινθο.
Το φεγγάρι των φτωχών
επειδή δεν νιώθει ψύχρα
πάντοτε είναι γυμνό
κι είναι χάρμα να το βλέπεις
με τον εύθραυστό του πόθο
φεγγαρόφωτης νυχτιάς.
Το φεγγάρι των φτωχών
καλύπτει ένα σεντόνι
το κορμί όποιου κοιμάται.
κι ο τροχός του ζει μαζί
με τα ψεύτικα αινίγματα
που βαραίνουν πάνω μας.
Το φεγγάρι των φτωχών
αντιθέτως / χαρίζει λάμψη
στο χρυσό, το φασουλή.
Στις ωραίες όμως νύχτες
μταμφιέζεται παριστάνοντας
το φεγγάρι των φτωχών.

*Από τη συλλογή «Papel mojado» («Νοτισμένο χαρτί») που περιλαμβάνεται στον τόμο «Inventario Tres» («Απογραφή Τρία») (1998).

Angel Cuesta, Γνώση

555911_606167389450034_1697222204_n

Αυτή που αναπνέει μέσα μου
Η γνώση της, κόκκινη και μαύρη
το τριγωνικό πρελούδιο των άστρων
η άφθαρτη ανάσα του ιαγουάρου
ο κουρασμένος καπνός της απουσίας
η μητρική γλώσσα των ερπετών
η κυκλική φωτιά των βουνών:
Αναρχικός αλιγάτορας του ονείρου

Αυτή που αναπνέει μέσα μου
φτερούγισμα των γαλαξιών
η κυψελώδης ρόδα μιας χαοτικής θάλασσας
η γραμμή του ήλιου του Ισημερινού
η ανέγγιχτη πόλη των πεσμένων
το πλανητικό σύμπαν των νερών
η αστρική φωνή ενός ανθρώπου εξεγείρεται

*Ο Angel Cuesta είναι Μεξικανός ποιητής (γεν. 1965).