Έργο του Τσέχου χαράκτη Oldřich Kulhánek: Sebastian II

Η σάρκα έγινε σελίδα
το δέρμα χαρτί
το χάδι έννοια αφηρημένη
το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου.
Αλήθεια, πώς να περιγράψω
τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει
και μονο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου
θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;
Ελπίζω να βρω το θάρρος
μια τελευταία επιθυμία να εκφράσω:
γδυτό ένα ωραίο αρσενικό να δω
να θυμηθώ, σαν τελευταία εικόνα
να κουβαλώ το ανδρικό σώμα
που δεν είναι ύλη
αλλά η υπερφυσική ουσία του μέλλοντος.
Γιατί αυτό θα πει ηδονή:
ν’ αγγίζεις το φθαρτό
και να παραμερίζεις τον θάνατο.

*Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από τον τοίχο της Αναστασίας Τσόχα στο facebook.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΠΙ ΤΟΥ ORANGE

Το μεγάλο χάπι του ORANGE
είν’’ ένας ήλιος που ’’πεσε στη θάλασσα
είναι
ένας τιτάνιος δίσκος που
παλεύει να γλυτώσει απ’’ το νερό τσιρίζει και
αφρίζει αφήνοντας φωτός ένα χυμό.
Το μεγάλο χάπι του ORANGE
κυνηγημένο από πόνο και ηδονή στριφογυρίζει
ανεβο
κατεβαίνει βράζει και
σβήνει
βάφοντας το νερό πορτοκαλί.
Το μεγάλο χάπι του ORANGE
ησύχασε·
διαλύοντας
το σχήμα του που αντιστέκονταν
ησύχασε
κ’ι είναι συμφιλιωμένο πια με το νερό
με τον πνιγμό
με όλα.
Το μεγάλο χάπι του ORANGE
ταξιδεύει τώρα στις φλέβες μου και
χαίρονται
τα αγαθά των βιταμινών
όλοι
οι κάτοικοι
ως τ’’ ακρότατα σύνορα του κορμιού μου.

ΜΑΘΗΜΑ

Δέκα ενιαυτούς οι Αχαιοί
πολιορκούσανε την Τροία-
όπως πολιορκούν τα σπερματόζωα τ’’ ωάριο
όπως πολιορκούνε οι ψυχές τον Ήλιο
ή οι νυχτερίδες το Φεγγάρι- όπως
δέκα ενιαυτούς οι Αχαιοί
πολιορκούσανε την Τροία.
Κι επάνω στη χρονιά τη δέκατη
τη δίσεκτη την τόσο τυχερή
σαν πέος μπήκε το παλιάλογο ο Δούρειος
και την κατάχτησαν την Τροία οι Αχαιοί.

Λοιπόν;

Γράφει η Sylvia…

Είχα την τύχη ως φοιτήτρια να μου διδάξει λογοτεχνία και ιδιαίτερα το έργο του Καβάφη, μια υπέροχη γυναίκα, η Ιλινασκαγιά, μια γυναίκα που μετέφρασε τον ποιητή στα Ρώσικα μιας και η ίδια ήταν Ελληνορωσίδα. Είχε την ικανότητα να προσεγγίζει την ποίηση πέρα από «πρέπει», τυπικές τεχνοκρατικές αναλύσεις, σου μάθαινε να βλέπεις πίσω από τους στίχους, να μαθαίνεις την βαθύτερη ψυχολογία του δημιουργού μέσα από τους στίχους. Δεν είναι τυχαίο ότι είχε επιλέξει τον Καβάφη. Μια ποιητική σκιά, έναν άνθρωπο που περισσότερο δυστυχώς ο σύγχρονος νεοελληνικός κόσμος ασχολήθηκε με το αν και πόσο ομοφυλόφιλος ήταν παρά με την ουσία της ψυχής και του έργου του. Ένας άνθρωπος χαμηλόφωνος, που στην ουσία το έργο του εκπροσωπούσε μια οικουμενικότητα, ανάλογα και ο ίδιος λόγω των διαρκών αλλαγών στα μέρη διαμονής του, αλλά και λόγω της καταγωγής του.

Σκέφτηκα αρκετά αν θα έπρεπε να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με την γελοιότατη επιλογή να κοσμήσει λεωφορεία και τρόλεϊ, αυτός ο ποιητής, σα να είναι διαφήμιση κινητού. Και το χειρότερο να επιλεγούν στίχοι από ποίημα του, παραβιάζοντας και παρερμηνεύοντας την σημασία τους, μόνο και μόνο για να επηρεάσουν, όσους δεν έτυχε να διαβάσουν το συγκεκριμένο ποίημα, ή δεν ήρθαν σε επαφή με τα γραπτά του ποιητή.

Continue reading →

Σαν ξένη να ερχόμουν απ’ αλλού.

Σ’ απαλό καΐκι
να διέσχιζα του κήπου τo φονικό νερό
που γειτνιάζει με το ψηλό γονικό σπίτι.

Ηλίανθος μητέρα
τα σκοτεινά σου μέρη ίσκιοι ζωηροί
πολύεδρο άστρο.
Σε πόσα λουλούδια τραγούδησες
βρύση θνητή.

Ο πατέρας πληκτρολογεί στο google
τ’ όνομά του
τραντάζοντας με βροντερά φτερνίσματα
τον κορσέ του ύπνου
της κοινότητας.
84 χρονών ερωτευμένος με τη φευγάτη γη.

Ανάβουν τα φώτα στο σπίτι τους.
Όμορφα τα φώτα ανάβουν το σούρουπο.

Άκου πώς βαρά το κανονάκι στα περβόλια.
Εκείνο που σίγασε πριν από χρόνια.
Αναμεταξύ των χτύπων αντηχεί
η περπατησιά του σκιάχτρου
που κοντεύει.

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της ποιήτριας Ηλιόδενδρον στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com

Θόρυβος στο τρένο και το κεφάλι του είναι πάλι κουρασμένο
δυσκολεύεται να εστιάσει πάλι κάποιος ζητιάνος παρακαλάει για λεφτά
ζητάει συγνώμη για την ενόχληση εγώ συγνώμη που δεν θέλω να δώσω

ένας άνθρωπος μιλάει δυνατά στο κινητό σκάσε απλά σκάσε

και εκείνη η κοπέλα
πώς παραμένει τόσο ήρεμη;

Εστιάζει. Στην κοπέλα.
Δεν έχει σημασία τι χρώμα έχουν τα μάτια της ή τα μαλλιά της-
αυτό εδώ δεν είναι ένα απ’ αυτά τα ποιήματα.

Γιατί το μόνο που έχει σημασία
τώρα
είναι αυτό που αισθάνεται τώρα

πως η ψυχή της ίσως να μπορεί να τον ξεκουράσει
για λίγο
μέχρι την επόμενη στάση.

Την πλησιάζει κι εκείνη τον κοιτάζει.
Τον κοιτάζει στα μάτια σαν να τον ξέρει- μα δεν τον ξέρει.

Εκείνη δεν φοβάται.

Λέτε απόψε να είναι εκείνη η βραδιά;
Λέτε απόψε να μην ακούσει πως είναι φρικιό
να μη νιώσει τον πόνο που μόνο το χαστούκι μιας γυναίκας μπορεί να προσφέρει
να μην τον πετάξουν έξω από το τρένο σαν κάποιον ανώμαλο που σπέρνει το κακό;

Κάθεται δίπλα της.
Εκείνη δεν κουνιέται.
Και τότε, φίλοι μου, κάτι απίστευτο συμβαίνει:

Ο άντρας, σιωπηλός,
φέρνει το κεφάλι του στα πόδια της γυναίκας
τα πόδια του απλώνονται στα διπλανά καθίσματα
το χέρι του πιάνει το χέρι της ή το χέρι της πιάνει το χέρι του- κανείς δεν ξέρει
και η γυναίκα, σιωπηλή,
τον χαϊδεύει στα μαλλιά, στο μάγουλο, στη μεγάλη του μύτη
και ο άντρας χαμογελάει
και τα παγωμένα, ακάλυπτα της πόδια ζεσταίνονται από το δάκρυ του
μέχρι το βαγόνι ν’ αδειάσει.

Και όλοι όσοι βρέθηκαν εκείνη τη νύχτα στο βαγόνι
θα λένε για το βράδυ που δύο ξένοι συναντήθηκαν
και αγγίχτηκαν
μέχρι η ζωή ξανά να τους τραβήξει.


*Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.alexantonopoulos.com

στη Ν.Κ.

Επικίνδυνο το ξημέρωμα
ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει
πάνω από σπίτια φτωχικά
βυθισμένα στης δυστυχίας τον λήθαργο
κάρτα χτυπώντας
σε εργοστάσια της ανέχειας
χωρίς δάκρυα και ντροπή
ενώ στην τηλεόραση, ξεκινούν
από νωρίς τα πρωινάδικα
παρέα στους ξενύχτηδες
που για μια μπύρα και πατσά
θα πρόδιδαν και τη μητέρα τους.
Επικίνδυνο το ξημέρωμα
και ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει,
βαριά ρεμπέτικα και σκυλάδικα
με τις γυναίκες της δουλειάς
δρόμο να παίρνουν στα κρυφά
οι νοικοκύρηδες μην τις δουν
κι ενοχληθεί η τίμια και ηθική κοινωνία
που ορκίζεται στη γροθιά της
με άστεγους στα παγκάκια
και μετανάστες στην πλατεία
δουλειά να ζητούν
από όρθια καπέλα και κασμίρια
– που ξέχασαν, οι αγνώμονες
πως η ζωή έχει και κατηφόρες.
Επικίνδυνο το ξημέρωμα
ο ήλιος που το πρωί ανατέλλει
με τα αυτοκίνητα στην εθνική
και τις καμπάνες του Όρθρου
να φτιάχνουν μουσική
που δεν θα ήθελες ν’ ακούσεις
κι εγώ, με τσιγάρο πρωινό
ποίηση, λέμε τώρα, να γράφω
για την φθορά και την απελπισία
αντί δίπλα σου να ‘ρθω
και στα ζεστά μας σεντόνια.

30/9/2013

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή Κίβδηλη Αντιόχεια στη διεύθυνση http://kivdilh-antioxeia.blogspot.gr

οι περισσότεροι ίσκιοι
έφυγαν

στο αρχαίο κέρμα καίγεται
το νερό

πληθαίνει

όψη

———–

είναι μια κρούστα εδώ

ο ύπνος

τραγούδησαν υπολογιστικά
στο θέατρο

μέληση

διαδρομή

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Κηρύκειον στη διεύθυνση kirikion.blogspot.com

Ότι γυρεύω από τα σπίτια είναι τα ούλα τους
τα γέρικα μαλακά ούλα που παραλύουν
και τρέχουν από τα λακκώματα γερασμένα βρέφη
με τις σαρμανίτσες στους ώμους τους
το κεφάλι του πατέρα μου ανοιχτό με παλιό νερό
που χύνεται προς τη μεριά μου
επιθετικό
κι η πελώρια κοιλιά της μάνας μου με οχτώ ζωνάρια
από τις γέννες της έμπα μου λέει κουνάβι μου
πατώντας τους καπνοσωρούς
αφήνωντας απ’ έξω
δηλητήρια για τους χρονοκυνηγούς
πάρε και τέσσερα σκυλιά όταν βγαίνεις για το νερό σου
τα σύννεφα είναι χοντρό χόρτο με φίδιαΚαι μου δείχνει τα σύνορα της κάθε μου ανάγκης
με το φόβο υφ’ ήπατος
για χωμένα ναρκοπέδια και κρυφόσκυλα
μόλις ένα παραπάτημα
έξω απ’ τα σύνορα
Εκεί είναι μου λέει η ταφόπετρα με το ψωμί σου
και τα κόκαλά μου στην κόρα του
κι απ’ έξω χόντρο χόρτο με δηλητήριαγια τους χρονοκυνηγούςΑυτό είναι το σπίτι σου
που το δαγκώνει το χώμα ως τα μαλλιά του επικήδειου
τρόμου τουΟργιές μέσα στο χώμα είναι η γραφή των νεκρών
για την ασώματη
διαθήκη τουςΈμπα μου λέει κουνάβι μου κάτω απ’ το χώμα
πατώντας τους καπνοσωρούς
αφήνοντας απ’ έξω δηλητήρια
για τους χρονοκυνηγούς