Ακολούθησα κατά γράμμα τη συνταγή
Πώς γράφει κανείς ένα ποίημα
Πώς ξανοίγεται με απλωτές στ΄ άπατα
Σε ποιους βυθούς ξεχνιέται
Και τι ανάσες παίρνει ν΄ αναδυθεί
Πώς βαδίζει με γυμνά πόδια στα χαμόκλαδα
Πώς αφαιρεί τ΄ αγκάθια ύστερα
Από τις λέξεις που αντιδρούν
Να γίνουν αίμα πηχτό
Πώς το δηλητήριο
Εξουδετερώνεται
Με ποιο φυσικό αντίδοτο;
*Από την οώνυμη ποιητική συλλογή, εκδ. Μανδραγόρας 2013
Δεν είναι αμερόληπτος ο θεός
ακόμη και μεταξύ των αγίων
έχει τους ευνοούμενούς του
και μεταξύ των αμαρτωλών
πάντα υπάρχει ένας φτωχοδιάβολος
για να υποστεί την τιμωρία.
ο κύριος είναι σε θέση να γνωρίζει
πού τον ζορίζει ο ουρανός
και, παρ’ ότι τόσο απόμακρος
τόσο μακριά από το μακριά
έχει κεραίες που του σφυρίζουν
ποιος είναι ποιος / και ποιος δεν είναι
ό,τι είναι ουδέτερο δεν είναι θεϊκό
ουδέτερος δεν είναι ούτε κι ο θάνατος /
όταν παίρνει το μέρος
του δυνατό ή του αδύναμου
παιχνίδι κάνει στον προθάλαμό του
με τις υστεροφημίες
*Από τη συλλογή «El mundo que respiro» («Ο κόσμος που αναπνέω») που περιλαμβάνεται στον τόμο «Inventario Tres» («Απογραφή Τρία») (2001)
Είχα κιόλας κοιτάξει τους κοκκοφοίνικες και τους ταμάρινθους
και τα μάνγκος
τα λευκά πανιά που στέγνωναν στον ήλιο
τον καπνό του κολατσιού στον πρωινό ουρανό
και τα ψάρια που πηδούσαν στα παραγάδια
κι ένα κορίτσι ντυμένο στα κόκκινα
που κατέβαινε στην ακρογιαλιά κι επέστρεφε με τον κουβά
και περνούσε πίσω απ’ τη δεντροφυτεία
εμφανιζόταν κι εξαφανιζόταν
και για ώρα πολλή
δεν μπορούσα να οδηγήσω το καΐκι χωρίς την εικόνα
της κοπέλας ντυμένης στα κόκκινα
κι οι κοκκοφοίνικες κι οι ταμάρινθοι και τα μάνγκος
μου φαινόταν πως υπήρχαν μόνο
επειδή υπήρχε εκείνη
και τα λευκά πανιά ήταν λευκά μόνο
όταν εκείνη μισοξάπλωνε
με το κόκκινο φόρεμά της κι ο καπνός ήταν γαλάζιος
και τα ψάρια ευτυχισμένα και οι ανταύγειες των ψαριών
και για πολλή ώρα προσπαθούσα να γράψω ένα ποίημα
για το κορίτσι που ήταν ντυμένο στα κόκκινα
και δεν έβρισκα τον τρόπο να το περιγράψω
εκείνο το παράξενο πράμα που με μάγευε
κι όταν το αφηγήθηκα στους φίλους μου εκείνοι γελούσαν
αλλά όταν ταξίδευα στη λίμνη κι επέστρεφα
πάντα περνούσα από το νησί με την κοπέλα με το κόκκινο φόρεμα
ώσπου μια μέρα μπήκα στον κολπίσκο του νησιού της
έδεσα το καΐκι μου και βγήκα στη στεριά
και τώρα γράφω αυτούς τους στίχους
και τους ρίχνω στα κύματα μέσα σε μια μπουκάλα
γιατί αυτή είναι η ιστορία μου
γιατί κοιτάζω τους κοκκοφοίνικες και τους ταμάρινθους
και τα μάνγκος
τα λευκά πανιά που στεγνώνουν στον ήλιο
τον καπνό του κολατσιού στον πρωινό ουρανό
και περνάει ο καιρός
και περιμένουμε και περιμένουμε
και γρυλίζουμε
και δεν έρχεται με τα τυλιγάδια της
η κοπέλα ντυμένη στα κόκκινα.
*Για πολλά χρόνια ο Π. Α. Κουάδρα εργαζόταν ως ναυτικός στη λίμνη της Νικαράγουας. Πολλά από τα ποιήματά του, καθώς και η συλλογή του “Ποιήματα του Σιφάρ”, είναι εμπνευσμένα από αυτή την εμπειρία, φέρνοντας απόηχους από την ελληνική μυθολογία. Στο ποίημα που δημοσιεύεται εδώ έχουμε έναν υπαινιγμό στην Κίρκη.
**Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος. Από το βιβλίο “Τα εκατό ωραιότερα ερωτικά ποιήματα της ισπανικής γλώσσας”, εκδ. Εκάτη, 2000.
***Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Αλάνα” Νο 5, 2007.
Άκου τον παλμό του διαστήματος
Είναι τα ταμπούρλα του καλοκαιριού
Τα βήματα της ξαναμμένης εποχής
Πάνω στις στάχτες της χρονιάς
Ήχος φτερών και κροτάλων
Το τρίξιμο της γης
Κάτω απ’ το ένδυμά της από έντομα και ρίζες
Η δίψα ξυπνάει και οικοδομεί
Τα μεγάλα γυάλινα κλουβιά της
Εκεί τραγουδάς το παράφορο τραγούδι σου
Το χαρούμενο τραγούδι σου
Νερού αλυσοδεμένου
Εκεί τραγουδάς γυμνή
Με την κοιλιά και τα στήθια αλειμμένα
Με το πρόσωπο αλειμμένο γύρη
Πάνω στο αφανισμένο τοπίο
Ο ίσκιος σου μια χώρα πουλιών
Που ο ήλιος με μια χειρονομία διασκορπίζει.
*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης. Από το βιβλίο Οκτάβιο Πας, “Ποιήματα”, εκδ. Σπηλιώτη 1981.
A Glimpse Of
The blogs of poet and activist Janet Galbraith
http://galbraithjanet.wordpress.com/
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
http://borgesgr.blogspot.com
Ιφιγένεια Σιαφάκα
http://ifigeneiasiafaka.com/
Στίχοι ποιητών
http://stixoipoihton.blogspot.com
Γιαννης Υφαντής
http://www.yfantis.gr/
Ocean des Lettres – Χαρά Ναούμ
http://oceandeslettres.blogspot.com
Η ιστοσελίδα του Ζαχαρία Στουφή
http://www.mystikonekrotafeio.gr
Μικρο-ιστορίες
http://www.microstory.gr
Κασετόφωνο
http://www.kasetophono.com/
Collected Works Bookshop – Poetry and Ideas
http://collectedworks-poetryideas.blogspot.com
Ψευδαισθήσεις
http://illusions-create-art.blogspot.com
Fellowship of Australian Writers
http://writers.asn.au
Pics and Poems
http://picsandpoems.blogspot.com
*Η εικόνα της ανάρτησης είναι το logo του ιστολογίου της Χαράς Ναούμ.
Άξαφνα κατάλαβα τι συνέβαινε.
Ήμουν καταμεσής ενός τεράστιου κάμπου
Στον κάμπο υπήρχε πλήθος μεγάλο
Οι πίσω σειρές του χάνονταν και δεν φαίνονταν.
Μα μπροστά διαγράφονταν αμείλικτα ένας γκρεμός τεράστιος
Μια άβυσσος που όμοια της στον κόσμο δεν υπάρχει.
Φαινόταν μπροστά μας καθαρά το κενό.
Μέσα στο πλήθος υπήρχαν λογιών λογιών άνθρωποι.
Μερικοί ήταν καλοντυμένοι και φόραγαν κοσμήματα ακριβά
Τα ρούχα τους ήταν ραμμένα στα καλύτερα ραφτάδικα
Και τα υποδήματά τους ήταν φτιαγμένα για κάθε λογής έδαφος.
Υπήρχαν άλλοι πιο μαζεμένοι στο ντύσιμο τους
Αλλά με μια δόση ακρίβειας.
Υπήρχαν κι άλλοι πολλοί με φτωχότερο ντύσιμο κι άλλοι
Που ήταν φτωχοί τόσο που δεν φόραγαν παρά σχεδόν τίποτα.
Υπήρχαν παιδιά καλοθρεμμένα που κράταγαν το χέρι της μάνας τους
Και άλλα κοκαλιάρικα που βύζαιναν τα στήθια των μανάδων τους.
Υπήρχαν άνθρωποι από κάθε λογής επαγγέλματα,
μαθητές και φοιτητές με βιβλία.
Υπήρχαν άνθρωποι όλων των φυλών και όλων των λαών,
άνδρες και γυναίκες και παιδιά,
Τραβούσαν κατά το χείλος του γκρεμού και γκρεμίζονταν.
Μερικοί μέσα στο πλήθος κρατούσαν ταμπέλες και υποδείκνυαν
Την τάδε ή την δείνα μεριά του γκρεμού ως καλύτερη
Και ο καθένας απ’ αυτούς είχε τους οπαδούς του.
Άλλοι διακήρυτταν πως μετά τον γκρεμό υπάρχει το τάδε ή το
δείνα θαύμα, και είχαν κι αυτοί τους υποστηρικτές τους.
Δεν ήρθε και
που τον περίμενες
σ’ αφήνει με την εικόνα του
να φτερουγίζει στο δωμάτιο
απ’ τη λάμπα στο τραπεζάκι
το σημειωματάριό σου γεμάτο
ποιήματα για κείνον
να μπαίνει σαν μια
λουρίδα φως στον τοίχο
αντιφεγγίζοντας
στο πρωινό κάνοντάς σου
τρυφερό έρωτα
ξάφνου η απουσία του
γίνεται πιο βασανιστική.
Translated by Ouyang, is now available
This third volume in Vagabond’s Asian Pacific Writing Series brings together a selection of poetry from three key contemporary Chinese poets Yi Sha, Shu Cai & Yang Xie translated from Chinese and introduced by Ouyang Yu, with cover art by Xifa Yang.
Yi Sha was born in 1966 in Chengdu, and moved with his family at the age of two to the central Chinese city of Xi’an in Shaanxi province. He published his first poems while still at school, studied Chinese at Beijing Normal University, and became a noted figure among China’s university student poets. He has worked on literary magazines, as a TV presenter and independent publisher, and is now an assistant professor at the Xi’an International Studies University.
Born in 1965, in Fenghua, Zhejiang, Shu Cai was originally Chen Shucai. He graduated with a BA in French literature from the Department of French Language and Literature, Beijing Foreign Languages University in 1987. From 1990 to 1994, he worked as a diplomat in the Chinese Embassy in Senegal and has since been working as a research fellow in Foreign Literature Research Institute, Chinese Academy of Social Sciences. He won the Medal of Academic Palm Knight in France in 2008. His publications include such collections of poetry as Solitaire (China, 1997) and Short Poems by Shu Cai (Hong Kong, 2004) and his translations of French literature include A Selection of Poems by Pierre Reverdy (China, 2002), Selected Poems by René Char (China, 2002) and Selected Poems by Nine French Poets (Shanghai, 2009).
Yang Xie, born in 1972 in Zhejiang, China, is an award-winning poet whose poems have been published in China, Australia and America in the Age, Kenyon Review and Indiana Review a few years ago.
Ouyang Yu, now based in Melbourne, came to Australia in early 1991 and, by 2013, has published 71 books of poetry, fiction, non-fiction, literary translation and literary criticism in the English and Chinese languages. He also edits Australia’s only Chinese literary journal, Otherland (since 1995). His noted books include his award-winning novels, The Eastern Slope Chronicle (2002) andThe English Class (2010), his collections of poetry, Songs of the Last Chinese Poet (1997) and New and Selected Poems (Salt Publishing, 2004), his translations in Chinese, The Female Eunuch(1991), The Ancestor Game (1996) and The Man Who Loved Children (1998), and his book of literary criticism, Chinese in Australian Fiction: 1888-1988 (Cambria Press, 2008).
Man Ray, Rayogramme (1926)
Οι απόντες φυσάνε κι η νύχτα είναι πυκνή.
Η νύχτα έχει το χρώμα των ματόκλαδων του νεκρού.
Όλη τη νύχτα φτιάχνω τη νύχτα. Όλη τη νύχτα
γράφω. Λέξη τη λέξη γράφω τη νύχτα.
*Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
Οι μέρες που ακολούθησαν
σταμάτησε η βροχή
να μου πει στο αυτί
αυτά τα πράγματα
που έλεγε στο θεατράκι
Φύσαγε ένα ανάλαφρο αεράκι
Μου χάιδεψε τα αυτιά και μίλησε:
«ψιθυρίζουν εδώ ακακίες
που η βροχή τις μεγαλώνει».
Ο ήλιος χαλαρός κατέβαινε
πίσω από το λοφίσκο για να δει τι
υπάρχει από την άλλη πλευρά.
