Αλεούτιες περισπωμένες
ορθογράφησαν οι αιώνες
στη λήγουσα των ηπείρων

στη βερίγγεια διακεκομμένη
της μνήμης
σκάλωσε η μορφή μου

αλεπού
τοτέμ
κόκκινη γυναίκα.

Το κατεστημένο θα κάψω όντας πυρομανής
κι οι λάμψεις του θα διασχίσουν
τις μίζερες αχτίδες αυτού του κόσμου.
Την αγωνία της ζωής θα ζωγραφίσω
κι η σκέψη μου θ’ ακονιστεί
με μια δόση ευρύτερης προοπτικής.
Τα κενά της συνείδησης θα φωτίσω
αυτά που μένουν ανεξερεύνητα.
Η αναπνοή μου και μόνο αυτή
θα είναι καθοριστική γροθιά
στα παγερά κάτεργα, στα κελιά.
Εξεγερμένες οι αισθήσεις μου
θα διαλύσουν τις εξαγοράσιμες ανάγκες
και θα σκορπίσουν τα κομμάτια
των στεναγμών τους
στο άπειρο της λήθης.

ΟΠΩΣ ΣΤΕΛΝΕΙΣ

Όπως στέλνεις
τον οδυρμό του φωτός
ως άλλη δύση

Διψώ
την αλμύρα των λέξεων
στην ανομολόγητη
συνομιλία των ματιών σου

Εσύ η στέρηση
κι εγώ ο μακρινός.

ΧΑΔΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Το χάδι είναι δημιουργία.
Εμπειρία τρυφερότητας.
Έχει το δικό του μυστικό ρυθμό.
Η ευλύγιστη κίνηση των δαχτύλων,
επινόηση εμπνεόμενη από τις αισθήσεις.

Το χάδι το εξουσιάζει και το οδηγεί η έξαρση της στιγμής.
Όμως, όσο κι αν φαίνεται παράξενο,
οι διαθέσεις του χαδιού είναι υποσυνείδητα αρπακτικές.
Αποσπά την προσοχή με την επίσκεψη της περιπάθειας
κρύβοντας επιμελώς τα γαμψά νύχια της κυρίευσης.

Η κόμη, παρά τη φαινομενική ακινησία της,
μέσα της κρύβει κι αυτή επιθετικές ροές.
Η διείσδυση όμως των δακτύλων, τις αναχαιτίζει.

Κάποτε το χάδι υπερβάλλοντας σε αγριότητα συναισθήματος
κατορθώνει και μεταλλάσσει τον πόνο σε ευχαρίστηση.

How Solitary Is The Moon
The shadow of a cage is too an imprisonment
I continue to become the shadow of my clothing
My hands become a part of others
The mud is now lorn
Why did the river travel on its own to the sea?
How solitary, the act of choice

Severed, I am severed from those who die
And I wake arising in the fires
I am reverberating in the stones
I am drowning in the mud, wondering which tree ahead lies

My sorrows; thy name is child
In my hands, toys in pieces
In my eyes, humanity
A multitude of bodies are asking me for eyes
I do not know where my own beginning is

The skies are younger than I
Flight does not require a landing
Whose voice do hands represent?
You will have to live with my lies

When you enter the jungle and free the birds
The lantern gets a taste of fire

I hang clothes out to dry on the roof of my person
Within my distance lies an eye
I dress myself in my pain
I, she who dresses herself in garb of fire
Should I tell you the name of my shade?
To you I give the moons of every single night.

Sara Shagufta
(Pakistan, 1954–1984) 

 
 
Sara Shagufta is an enigmatic character in Pakistani literary history. There are conflicting and controversial stories surrounding both her life and her death. However, what is known is that she started writing poetry after losing her baby and being deeply struck by the callous attitude of her husband towards this tragedy in her life. It is said she was constantly in and out of mental asylums, but continued to write poetry. Shagufta had tried to take her own life on several occasions, but was saved by timely medical help. Eventually however, her struggle with herself did end, allegedly at her own hands.

Ο Μιχαήλ Μήτρας γεννήθηκε το 1944 στο Βόλο. Παρακολούθησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ραδιοσκηνοθεσία στο City Literary Institute του Λονδίνου, όπου έζησε 4 χρόνια, εργαζόμενος στην ελληνική εκπομπή του BBC. Εμφανίστηκε με κείμενά του σε λογοτεχνικά περιοδικά της δεκαετίας του ’60, και το πρώτο βιβλίο του (“Φανταστική νουβέλα”) κυκλοφόρησε το 1972. Συνεργάστηκε στη σύνταξη των πολιτιστικών περιοδικών εκδόσεων “Χρονικό” (εκδ. Ώρα) και “Σήμα”, στη δεκαετία του ’70, καθώς και με τα περιοδικά “Ρεύματα”, στη δεκαετία του ’90 και “Νέα Συντέλεια” στη δεκαετία του 2000. Εργάστηκε ως παραγωγός εκπομπών λόγου στην Ελληνική Ραδιοφωνία (Πρώτο και Τρίτο Πρόγραμμα), 1983-2003. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων, 2001-2003. Ύστερα από πρότασή του το 1998 η Εταιρεία Συγγραφέων καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα Ημέρα Ποίησης. Έχει γράψει βιβλία ποίησης και πεζογραφίας που κινούνται στο χώρο της νεοτερικής λογοτεχνίας και έχει δείξει “οπτικά ποιήματα” και έργα “Mail Art” σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εδώ και στο εξωτερικό. Βιβλία του: Ποίηση: “Το άλλοθι της περι-γραφής”, Ιδιωτική έκδοση, 1976, “Ασταθές πεδίο”, “Αιγόκερως”, 1984, “Η τελευταία εικόνα του κόσμου”, “Αιγόκερως”, 1987, “Η παράδοξη οικειότητα του αγνώστου”, “Δελφίνι”, 1997, “Διακριτικές μεταβολές”, “Απόπειρα”, 2004 Πεζογραφία: “Φανταστική νουβέλα”, Ιδιωτική έκδοση, 1972, “Αστική τοπιογραφία”, “Αιγόκερως”, 1982, “Αόριστες λεπτομέρειες”, “Απόπειρα”, 1990, “Μηχανή αναζήτησης: Πεζο-γραφήματα”, “Νεφέλη”, 2008.

*«Η Μπαλλάντα της Χοντρής Μαργκώς», του Φρανσουά Βιγιόν, σε μετάφραση Λευτέρη Αλεξίου, δημοσιεύτηκε στο «Το Κάστρο» – περιοδική έκδοση Στίχου και Κριτικής, αρ. φύλλου 1, Μάης 1934.

Επειδή
είμαι πάντα
συνοφρυωμένη
έγραψα παντού:
¡¡¡ Χαμογέλα !!!
Επειδή
είμαι πάντα
σοβαρή
έγραψα στους τοίχους:
¡¡¡ Γέλα !!!
Επειδή
δεν ξέρω
πού πηγαίνω
είπα παντού:
!!!ακολουθήστε με!!!
Επειδή εγώ
γεννάω μόνο
οξειδωμένες ώρες
έγραψα στα βιβλία σας:
!!! Χρυσός!!!
Επειδή εγώ
εγώ-εγώ
εγώ-εσύ
εσύ-εμείς
γινήκαμε σκόνη
πασπάλισα το σύμπαν
με αστραπές.
Επειδή
οι ώρες
φορτώθηκαν στα τραίνα των χρόνων

αποστρέφω το βλέμμα
από τους κεραυνούς.
Επειδή
γυμνώθηκαν όλες οι ώρες
το δέρμα του φιδιού
μένω εδώ-εντός-εκτός
ανασαίνω βαριά
τις ψιχάλες της θάλασσας
στο υπογάστριό μου.
Επειδή
δεν το παίρνω απόφαση
να μην μου λείπει
το μέλλον
εδώ σωπαίνω.
Ιούλιος 2011

Στο δρόμο περνάνε τ’ αυτοκίνητα.
Ατέλειωτο κομβόι,
οι σκέψεις σου στην άσφαλτο τσουλάνε.
Ξαφνικά, ακούς φωνές,
τροχαίο δυστύχημα,
αίμα στην άσφαλτο
και σίδερα σπασμένα.
Οι σειρήνες σου σκίζουνε τα αυτιά.
Οι σκέψεις άναψαν τσιγάρο
μήπως και κρύψουνε τη θλίψη στον καπνό,
για τη ζωή που αδιάφορα κυλά
για να χαθεί το ίδιο αδιάφορα
μπροστά μας. 

Αγριομυρίκη εν τη ερήμω
επικατάρατος εν γη αλμυρά…
Έτσι το θέλησα και μη ρωτάς
Κι αν τώρα θλίβομαι είναι που σ’ αφήνω

στους πέντε δρόμους δίχως να ’χω πει
για σένα όσα σου άξιζαν και δίχως
να σε δοξάσει ένας μου στίχος
Τόσο βαθιά τόσο πολύ

σε σώπασα μέσ’ στη ζωή μου
Δεν ήτανε για να φανερωθεί
ούτε με ουράνια λόγια να ειπωθεί
αυτό το μυστικό που ήσουν κι ήμουν

Σε όσους με ποιήματα τα αισθήματα μετρούν
τι θα ’χεις από μένα να τους δείξεις;
Μια τέτοια αγάπη. . . δίχως αποδείξεις…
Και ποιος αυτός ο Βέρνερ Λέιο θα ρωτούν

Με τι καρδιά με τι πνοή είχα πάρει τή ζωή…
Μα δεν την άλλαξα· ούτε εσύ
Γι’ αυτό λοιπόν «χαμένη υπόθεση»

ο ποιητής Βύρωνας Λεοντάρης

*Από τη συλλογή “Εν γη αλλυρά” (1996)
**Η εικόνα της ανάρτησης είναι έργο των Elmgreen & Dragset και έχει τίτλο “When a Country Falls in Love with Itself”.