«Θέλω» της είπε «να φτιάξω μία κιβωτό
Θα κλείσω μέσα σε ζευγάρια όλα τα είδη της αγάπης μου
τα παχύδερμα απογεύματα
που περπατούν αργόσυρτα
τινάζοντας τις προβοσκίδες στον αέρα
τις αγριόχηνες των φιλιών
τις λαίμαργες ύαινες του πόθου
τους σκορπιούς της απουσίας»
Αυτή χαμογελούσε τρυφερά
όπως νανουρίζουμε τον πόνο
«Αχ, εσείς οι ποιητές» αναστέναξε βαθιά
«με τα μαυσωλεία ποιήματα κοροϊδεύετε τον χρόνο»
Έβγαλε το μαύρο της φουστάνι
κι όλο το τώρα κύλησε μεταξωτό στο πάτωμα
Κι ύστερα τον οδήγησε στην πιο αρχαία κιβωτό
Το ολόγυμνό της σώμα

*Από την ποιητική συλλογή “Στον αρχαίο κόσμο βραδιάζει πια νωρίς”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012

1

Απόλυτη η γαλήνη της χρυσής αυτής ημέρας
Κάτω από τις γέρικες βελανιδιές
Προβάλεις εσύ, Έλις, ήρεμος με στρογγυλά μάτια

Στο γαλάζιο τους καθρεφτίζεται ο ύπνος των ερωτευμένων
Στο στόμα σου
Βουβάθηκαν οι ρόδινοι στεναγμοί τους

Το βράδυ ο ψαράς μάζεψε βαριά τα δίχτυα
Ένας καλός βοσκός
Οδηγεί το κοπάδι του στην άκρη του δάσους
Ω Έλις, πόσο δίκαιες είναι όλες σου οι μέρες!

Σε γυμνά τείχη
Βυθίζεται σιγανά η γαλάζια γαλήνη της ελιάς,
Το σκοτεινό άσμα ενός γέροντα σβήνει.

Βάρκα χρυσή
Λικνίζεται, Έλις. Η καρδιά σου μες στον έρημο ουρανό.

2

Ένα απαλό χτύπημα καμπάνας ηχεί στο στήθος του Έλις
Το βράδυ
Όταν το κεφάλι του βυθίζεται στο μαύρο μαξιλάρι.

Ένα γαλάζιο αγρίμι
Ήσυχα ματώνει στα βάτα

Ένα σκούρο δέντρο στέκεται μοναχό
Έπεσαν οι γαλάζιοι καρποί του

Σημεία κι άστρα
Βυθίζονται σιγά στη βραδινή λιμνούλα.

Χειμώνιασε πίσω από το λόφο.
Γαλάζια περιστέρια
Πίνουν, τη νύχτα, τον παγερό ιδρώτα που κυλά
Από το κρυστάλλινο μέτωπο του Έλις.

Διαρκώς ηχεί
Σε μαύρα τείχη ο έρημος άνεμος του Θεού.

*Από το ιστολόγιο http://gialeni.blogspot.com

Όταν έπαιζε το φεγγάρι
——————- στις βουνοκορφές,
εγώ ξάπλωνα στο κρεβάτι μου
κι έρχονταν οι νυχτερίδες
———————— τα μεσάνυχτα
έφερναν δυο γύρους στο ταβάνι
———— κι έφευγαν για το φεγγάρι

Έπαιζαν στις βουνοκορφές κρυφτό
———- με το φεγγάρι οι νυχτερίδες,
Καμιά φορά
έπαιρναν κι εμέ μαζί τους
—————– ψηλά στον ουρανό
Έσερναν το άρμα μου πάνω
——— απ’ τις κορυφές των δένδρων
και μέχρι το πρωί πετούσαμε
——– πάνω από κάμπους και βουνά
—————- ανάμεσα στ’ αστέρια

Ώσπου ξαφνικά, λίγο πριν τη χαραυγή
μ’ άφηναν από ψηλά
———– να πέσω στο κρεβάτι μου
κι έφευγαν πίσω στα βουνά
————— όλες μαζί, χωρίς εμένα
για τις σπηλιές
—— και τα χαλάσματα των κάστρων

Έφευγε και το φεγγάρι
—- και το άρμα μου γίνονταν κρεβάτι
να σκουριάζει μαζί μου
κάτω απ’ τα σεντόνια
—————— στην πρωινή αιθρία

3 Οκτωβρίου 2013

“…βουλιάζουμε – βουλιάζουμε –
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
από διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
και ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ”…

Όμως ω μείνε μείνε ακόμα!
Κοίταξε!
Ανάσανε στο νέο φως
Καινούρια ετούτη τη ζωή που σε γυρεύει
Τώρα που το μικρό το κοιμισμένο πλάσμα λύνεται
Σε χίλιες άκρες και μιλιές
Κι αδημονώντας προς το φως
Στα μυστικά της μάτια τρέμοντας
Βυθίζει το χωράφι η γύρη και
ξαναπιάνεται
Στο δίχτυ των πουλιών η ομορφιά

Παρηγορώ φωτογραφίες για να ζω
έχω τις υποσχέσεις από καιρόν απεμπολήσει
πλάθοντας βραδινές ιστοριούλες
γεμάτες ονειρόσκονη.
τα δάχτυλα μου σκάβουν υπομονετικά τις δευτερεύουσες
που δημιουργώ.
μόνο οι δευτερεύουσες έχουν αισθήματα,
αυτές, δε συλλέγουν συναισθήματα,
μονάχα οι κύριες τροχοπεδούν,
οι κύριες ξαπλώνουν πλάι μου κάθε βράδυ
στρατηγώντας ακόμη περισσότερο
τη θέση μου στις προτάσεις…
(ένα πιόνι στη σκακιέρα)
δίχως επίθετα, αντωνυμίες, επιρρήματα..
στεγνή, άγευστη, βουτηγμένη στη μονοτονία,
στατική σαν το θαυμαστικό
χάθηκαν ακόμη και τα italics!

Η ζωή προχωρεί συνεχώς προς τα κάτω
κάτω… και πάλι κάτω,
ώσπου να πατήσεις την εκτύπωση απομάκρυνσης
από τη ζωή σου..

Νέττα

Ό,τι έχει το χρώμα της θάλασσας σου μοιάζει.
Ακολουθούν: τα νησιά,
με το πράσινο τρίχωμα των βράχων να σαλεύει στο βυθό,
οι ακρογιαλιές, πιο πέρα τα δέντρα βουβά
στις ποδιές των βουνών
κι ακόμα μακρύτερα οι πόλεις
ξαπλωμένες σαν γιγάντια γατιά στις απλωσιές:
δρόμοι, πλατείες, σπίτια, δωμάτια, κρεβάτια, εσύ
να κοιμάσαι μέσα σε θύελλες σεντονιών
κι ο ύπνος σου: διάφανο βότσαλο στο δέρμα των νερών.

Δεν είναι ποτέ δικό μας λέμε
το μαύρο ακέφαλο φουστάνι
με τα κουμπιά μπροστά σαν ψόφια μάτια
οι στρουθοκάμηλοι που ψάχνουν ρωγμή
να κρύψουν μέσα το κεφάλι
κι αφήνουν παντού
τρομαγμένα πούπουλα τους φόβους τους.
Όσα βλέπουμε συμβαίνουν συνήθως μακριά,
το φέρετρο, η κηδεία οι λέξεις
(αυτές πάντα συμβαίνουν μακριά γι αυτό και δεν ακούμε την ηχώ τους),
σαν τις γυναίκες με τις μαύρες μαντίλες στα νησιά
που στέκονται σε ένα ακρωτήρι και φωνάζουν
και ο αέρας τις σηκώνει μακριά
κι ύστερα όλο κάτι ακούμε να κλαίει το βράδυ στο μπαλκόνι.
Όμως αυτό εδώ το πένθος είναι δικό μου, φίλε.
Γι αυτό και θα το κάνω ότι θέλω.
Θα το πιώ, θα το μεθύσω,
θα το ταπεινώσω, θα το εξαργυρώσω,
θα κάνω έρωτα μαζί του σε γυμνό κρεβάτι
και μόνο το βράδυ
θα φορέσω την μαύρη μου μαντίλα
θα σταθώ σε μόνο ακρωτήρι
και θα τελειώσω.

Emil Nolde, Dark Sea

Μες σε μια θάλασσα αριθμημένων ηδονών,
χωρίς καμιά ζωή κι ακόμα
χωρίς κανένα θάνατο αφέθηκα ….

Σαν πιθανή πληγή των ακεραίων
εγώ ένας αριθμός φανταστικός
στο εφικτό προστέθηκα….

Σε ποιά τελεία τώρα κατοικώ;

Στου σύμπαντος σε ποιά γωνιά
είμαι ταριχευμένος;

Σμήνη πουλιά και απέραντοι ουρανοί
κι ότι μπορεί να γεννηθεί απόψε σαν πεθάνει,

δεν θα΄χει απάντηση καμιά ΄

και μες τη ματαιότητα θα με αφήσει πάλι!

*Από την συλλογή “τα απομεινάρια του φωτός”.

Tο αεράκι του φθινοπώρου ενημερώνει τους επισκέπτες

Έχουν ξεκινήσει τις δικές τους επιλογές τα ωδικά
Στο μέλλον θα ανθίσει το χαμόγελο μιας ημέρας
Μέχρι την επανένωση.

Έχει το άρωμα των ανθισμένων λουλουδιών.
Ως την άνοιξη τα ανθισμένα λουλούδια ήταν κάτω από την προστασία του ήλιου.
Τους ενημερώνει για την άφιξη του φθινοπωρινού λυκόφωτος.
Τα ωδικά μετανάστευσαν σε κόκκινο ουρανό
Γεμάτα αναμνήσεις του μακρινού παρελθόντος
Κάποια μέρα το όνειρό τους θα γίνει πραγματικότητα.
Σύμφωνα με τη συμφωνία που μας έχουν υποσχεθεί
Τα φτερά τους απεικονίζονται στις καρδιές μας.
Στα φτερά τους απεικονίζεται η καρδιά μας.
Φανταστείτε το επόμενο χρώμα τους…

Έχουν ξεκινήσει τις δικές τους επιλογές τα ωδικά…
Στο μέλλον θα ανθίσει το χαμόγελο μιας ημέρας
Μέχρι την επανένωση.