Δεν πειράζει
Mon amour,
Η αγάπη,
Ce n’est pas pour toujours

Ξεσπίτωσες,
μια τύψη
σου έμεινε στα χείλη

μια πικρή γεύση,
ο πόνος
του άλλου
που σε νόμιζε
δικό του.

Να σε πιάσω από τη μύτη,
παραμύθι με τα ροζ,
έξω από το παράθυρο,
και πάρε μαζί σου τον πρίγκιπα, τις πριγκίπισσες,
τα πριγκιπόπουλα, τα ροδοπέταλα,
στον τενεκέ τα σεντόνια
και όχι μόνο την κόκκινη,
να σπάσουμε τα πιάτα,
τα κρασοπότηρα θρύψαλα,
κρρρρρσσσς
όλο το σπιτικό πια στα σκουπίδια
ρέεεεεεεεεεεεεει το ποτάμι!

Φύγε από δω Αδάμ, και εσύ Εύα,
Φτύστε το μήλο,
δρόμο κορόιδο Έρωτα,
δεν έχω τίποτα πια να σας πω.

Δεν πειράζει
Mon amour…
L’amour ce n’est pas pour toujours.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Η αναγνώστρια Ρούλα Τριανταφύλλου πήρε την πρωτοβουλία να κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στην Ασημίνα Ξηρογιάννη στη σελίδα της στο facebook. Η ποιήτρια για να την ευχαριστήσω για την όμορφη αυτήν κίνηση, μεταφέρει στο ιστολόγιό Βαρελάκι στο http://varelaki.blogspot.com το μεγαλύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος. Ακολουθεί και δεύτερη ανάρτηση.

The Deep North by Bronwyn Lea
, George Braziller, New York, 2013

It is a tribute to the quality and readability of Bronwyn Lea’s poetry that a selection of her work forms the second volume in the new George Braziller series (edited by Paul Kane), which aims to introduce contemporary Australian poets to American readers. True to lyric poetry, Lea’s poems are musical in their composition, and they can be intimate in their subject matter. However, Lea’s work is never just about crafting agreeable verse, and it is never just about her personal experience. What makes Lea’s poetry so striking and meaningful is its acknowledgement of a wider and worldly context: historical, geographical, biological, political. In fact, Lea’s poetry might be said to enact an ironic rejection of the claustrophobic potential of autobiographical verse by continually fleeing from it to something else. This might be typical of contemporary post-Romantic poetry generally, though in Lea’s poetry—highlighting the importance of gender to the work—that flight is often symbolised by the rejection of the trappings of romantic love for a liberating movement into ‘a vantage point … a vista’ (as we read in ‘Driving into Distance’). This makes Lea’s work reminiscent of Emily Dickinson’s restless verse, with Dickinson’s presence apparent in the exquisite poem ‘Insufficient Knowledge.’

Continue reading →

Σκέβρωσα από το γράψιμο
και απ’ την αβάσταχτη μελαγχολία
που με καταδιώκει από το ’44
Στα δεκάχρονα από το θάνατό σου
αλησμόνητε Άρη Αλεξάνδρου
σηκώθηκα και πήγα στο Thiais
το μακρινό παριζιάνικο νεκροταφείο
για να προσκυνήσω τον τάφο σου,
Άρη, αξέχαστε φίλε
και δεν είδα μήτε φυλλαράκι
πάνω στην πλάκα που σκεπάζει το φέρετρό σου
γιατί κανείς
κανείς δεν θυμήθηκε την μαύρη ημερομηνία.
Και τώρα πια, αυτά τα κωλόπαιδα
οι φοιτητές μας
δεν ξέρουν ούτε το όνομά σου
ούτε τα βιβλία σου.
Άρη μου, ποιοι σ’ έχουν μισήσει πιο πολύ:
οι κομμουνιστές ή η μπουρζουαρζία;

Τα παιδιά που αγαπιούνται,
φιλιούνται όρθια,
ακουμπώντας στις πόρτες της νύχτας
Κι οι περαστικοί τα δείχνουν με το δάχτυλο.
Μα τα παιδιά που αγαπιούνται
δεν τους νοιάζει κανένας
μόνο ο ίσκιος τους τρέμει
μέσα στη νύχτα
προκαλώντας θυμό στους διαβάτες
θυμό, περιφρόνηση, γέλιο και ζήλεια
τα παιδιά που αγαπιούνται
δεν τους νοιάζει κανένας
είναι πολύ πιο μακριά απ’ ότι είν’ η νύχτα
πολύ πιο ψηλά απ’ ό,τι είν’ η μέρα
μέσα στην εκθαμβωτική φωτεινότητα
του πρώτου τους έρωτα.

*Γαλλικός τίτλος “Les enfants qui s’aiment”. Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμιδου. (Παρμένο απο εδω: http://when-poetry-speaks.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9.html

Freedom to the oppressed by peoples of the greed.

Never seed

I saw die the shame slowly
by a decent ovule
A bronze!
Disgusted the dignity,depressing,
comfort yourself names remembering.

Disillusioned,.I kissed angels,
Water of life in faith drowns.
Do something for the homeless,
by they who looks me from your hammocks

Listen me!
sons of hypocrisy,
bastards of avarice:
Your innocence your father sold!

Do not cry today by a caress,
had the words false, already.

You are excrement …
never seed.

(1999)

Love is the same

at all times and in all
places.

But my love
is when you’re
It’s where you’re

when my words
kiss your eyes

where penetrates the poem
slowly in your body and

the poet feels orgasm
bedazzled of the stars.

*In Keep the Fire

Ποίημα με θέα σε θάλασσα
Ποίημα με θέα σε δάσος
Ποίημα με θέα σε καφετέριες
Ποίημα με θέα σε αυτοκινητόδρομο
Ποίημα με θέα σε φαρμακείο
Ποίημα με θέα σε λούνα παρκ
Ποίημα με θέα σε μηχανοστάσιο
Ποίημα με θέα σε ξενοδοχείο
Ποίημα με θέα σε καταιγίδα
Ποίημα με θέα σε σούπερ μάρκετ
Ποίημα με θέα σε διαδήλωση
Ποίημα με θέα σε σταθμό τρένων
Ποίημα με θέα σε ανθοπωλείο
Ποίημα με θέα σε τηλεοπτικές αντένες
Ποίημα με θέα σε ερωτικό ραντεβού
Ποίημα με θέα σε κεντρική λεωφόρο
Ποίημα με θέα σε νεκροταφείο
Ποίημα με θέα σε φωταγωγό πολυκατοικίας
Ποίημα με θέα σε κινηματογράφο
Ποίημα με θέα σε μαιευτήριο
Ποίημα με θέα σε αστυνομικό τμήμα
Ποίημα με θέα σε βιτρίνα με φορέματα
Ποίημα με θέα σε τηλεφωνικό θάλαμο
Ποίημα με θέα σε έναστρο ουρανό

*Για το περιοδικό (δε)κατα, χειμώνας 2007,#8.Αναδημοσίευη από το http://www.poiein.gr/archives/1202/index.html Επίσης στο http://poemsgolitsis.blogspot.com.au/2010/08/poems-to-let.html

Πιστεύω στην αταξική κοινωνία
Δογματισμούς δεν ανέχομαι και άλλες
αρθρίτιδες του πνεύματος.
Αυτό που πιστεύω ανάγεται στ’ αηδόνια αιωνίως.
Πιστεύω σε μια μέλλουσα επανόρθωση του ανθρώπου.