Φωτογραφική σύνθεση: Σοφία Αντωνακάκη
καμιά στιγμή
δεν είναι κανενός
κι ας διαλέγουμε με έκσταση
το χρώμα και το φόντο
κανείς δεν ορίζει
τη διάρκεια
και την ένταση
κανένα μοιρογνωμόνιο δε μετράει
τη γωνία πρόσπτωσής της
στο χρόνο
τη διάμετρο της αλήθειας της
αν κύκλος είναι
κι αν είναι ευθεία
γονάτισε μπροστά της
με δέος
στο άπειρό της
*Από την ποιητική συλλογή “Φυσικό αντίδοτο” (εκδ. Μανδραγόρας 2013).
Φωτογραφία: Yamamoto Masao
Χάρτινη βάρκα
Θέλω να γράψω ένα ποίημα
όχι για το θάνατο
αλλά για τη ζωή που μου στερούν.
Εμπόδια στο δρόμο μου.
Ύφαλοι στη ρότα μου.
Ενενήντα πέντε οκτανίων
το πανάκριβο οξυγόνο που εσπνέω.
Εργόχειρο από νήμα μεταξένιο το ταξίδι
όπως τ’ ονειρεύτηκα.
Δεν πρόβλεψα τους κόμπους και τα ξέφτια.
Μπροστά στα μάτια μου έκλεψαν
το καλαθάκι με τους θησαυρούς μου.
Έσωσα μόνο ένα φύλλο χαρτί.
Εδώ θα γράψω, είπα.
Μα μου τελείωσε το μελάνι.
Καβουρντισμένα αμύγδαλα
Η αγάπη σου πικρή σοκολάτα
σκληρή
με ολόκληρα καβουρντισμένα αμύγδαλα
που κρακ-κρακ τα κομματιάζω
μέσα στο στόμα μου.
Η απουσία ζάχαρης
διεγείρει τη φαντασία μου.
Αποζητά ηδονές αλλόκοτες
πρωτόγνωρες, δημιουργικές.
Πού; Παντού.
Σ’ όλο το φάσμα των αισθήσεων.
*Από την ποιητική συλλογή “Στο βάθος κήπος” (εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2011).
Το ενυδρείο
Από τις άδειες κόγχες των ματιών
ποτάμια φρέσκο αίμα αναβλύζουν
κυλάνε σαν απόκληρη στρατιά
στα αδιέξοδα νερά του ενυδρείου.
Κι εμείς πίσω από κρύσταλλα βαριά
στα βράγια μας κρεμάμε το βραχνά
προσμένοντας δολώματα πλαστά
και παραμύθια δανεικά ν΄ αγκιστρωθούμε.
Στάση ζωής
Ένα παλιό λεωφορείο της γραμμής
κάθε πρωί στη στάση περίπου
με οδηγό, αγέλαστο, το θάνατο
κι εισπράκτορα, την ίδια τη ζωή μου.
*Από την ποιητική συλλογή “Παράσταση ήττας” (εκδ. Μανδραγόρας, 2012).
Το σκοτάδι της νύχτας
γεννά τους συνωμότες στίχους
που παλέβουν τα σκοτάδια,
μα εγώ που τους βρίσκω,
τους χάνω ξαφνικά
ή χάνομαι συχνά μαζί τους.
Στο σκοτάδι της νύχτας
οι στίχοι χαράζουν τροχιές,
μα φοβάμαι
το δρόμο πως πάλι θα χάσω.
Στο σκοτάδι της νύχτας
οι στίχοι χλωμά πεφταστέρια
που σβήνουν γοργά,
πριν προλάβω να δω καθαρά
το δρόμο που πάλι θα χάσω.
Κάποτε η χαρά
θα εξατμίσει τη λύπη
που ξεχειλίζει
στις αλυκές των κυττάρων σου.
Μόνο οι άσπροι κρύσταλλοι
απομεινάρια θα θυμίζουν
πως στη θέση της αρμυρής γης
υπήρχε κάποτε
θάλασσα δακρύων ο πόνος.
Αυτοί οι πολύεδροι
δακρυογεννημένοι κρύσταλλοί σου
θα καλωσορίζουν πλέον το φως
μετουσιώνοντας τον χρόνο σε χαρά
την κάθε ανάσα σε ηλιαχτίδα
που θ’ ακτινοβολείται
με μύριες αντανακλάσεις διαμαντιών
σε μια άλλη θάλασσα
υδατοσμιλεμένου φωτός·
στο καλοκαίρι των ματιών σου.
Κάποτε η χαρά θα εξατμίσει επιτέλους τη λύπη.
*Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην μόλις εκδοθείσα ποιητική συλλογή του Γιώργου Ρούσκα “Άυλο Πύαρ”, εκδόσεις “Χίλων”.
Η φτώχεια με τραβάει προς τη λύτρωση.
«Σου φτάνει» λέει «ένα μικρό καλύβι στο βουνό
Ή πιο σωστά να κατοικείς σε μια κουφάλα δέντρου.
Από βιβλία σου φτάνουνε ποιήματα
Και παραμύθια.
Κ΄ίσως ούτε κι αυτά.
Σου πάει πιο καλά μια εντελώς
Άδεια βιβλιοθήκη.
Αν και το τέλειο θα ήτανε τα ξύλα της
Να επιστρέψουν το ταχύτερο στο δάσος».
*Από την ποιητική συλλογή του Γιάννη Υφαντή, “Οι μεταμορφώσεις του μηδενός”. Το ποίημακαι η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο λαθρομετανάστης στη διεύθυνση http://lathrometanastis.wordpress.com
Όπως το αποτύπωμα των κορμιών μας
Ούτε σημάδι δεν θ’ απομείνει πως βρεθήκαμε σ’ αυτό
τον τόπο.
Ο κόσμος κλείνει πίσω μας,
Η άμμος ξαναστρώνεται.
Μπροστά μας είναι κιόλας ημερομηνίες
Που πια δεν υπάρχεις,
Κιόλας ένας άνεμος παρασύρει σύννεφα
Που δε θα βρέξουν πάνω στους δυο μας.
Και τ’ όνομά σου είναι κιόλας στις λίστες
των επιβατών των πλοίων
Που και μόνο οι ονομασίες τους
Νεκρώνουν την καρδιά.
Οι τρεις γλώσσες που ξέρω,
Όλα τα χρώματα που μέσα τους βλέπω
κι ονειρεύομαι:
Τίποτα απ’ αυτά δεν θα με βοηθήσει.
*Μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης
Πηγαίνω ονειρεύοντας δρόμους
το απόγευμα. Οι λόφοι
χρυσοί, το πράσινο των πεύκων,
οι σκονισμένες βελανιδιές!…
Πού πάει ο δρόμος;
Πηγαίνω τραγουδώντας, ταξιδεύοντας
κατά μήκος της διαδρομής…
-Το απόγευμα πέφτει αργά-.
‘Μες στην καρδιά είχα
το αγκάθι ενός πάθους.
Κατάφερα και το έβγαλα μια μέρα,
και τώρα δεν μπορώ να νιώσω την καρδιά’.
Κι ο τόπος όλος μια στιγμή
μένει, βουβός και ζοφερός,
να συλλογιέται. Ηχεί ο αέρας
ανάμεσα στις λεύκες στο ποτάμι.
Πιο σκοτεινό τώρα το απόγευμα,
κι ο δρόμος που έρπει
και ίσα που ασπρίζει,
θολώνει και εξαφανίζεται.
Το τραγούδι μου επιστρέφει σε θρήνο:
‘Οξύ αγκάθι χρυσαφένιο,
Αχ να μπορούσα να σε νιώσω
Μπηγμένο στην καρδιά’
*Ελεύθερη απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://trenopoiisis.blogspot.com.au/2013/12/antonio-machado-yo-voy-sonando-caminos.html
Yo Voy Soñando Caminos
Yo voy soñando caminos
de la tarde. ¡Las colinas
doradas, los verdes pinos,
las polvorientas encinas!…
¿Adónde el camino irá?
Yo voy cantando, viajero
a lo largo del sendero…
-La tarde cayendo está-.
‘En el corazón tenía
la espina de una pasión;
logré arrancármela un día;
ya no siento el corazón.’
Y todo el campo un momento
se queda, mudo y sombrío,
meditando. Suena el viento
en los álamos del río.
La tarde más se oscurece;
y el camino que serpea
y débilmente blanquea,
se enturbia y desaparece.
Mi cantar vuelve a plañir;
‘Aguda espina dorada,
quién te pudiera sentir
en el corazón clavada.’
By Eugene Plawiuk
Le Revue Gauche
Monday, Jun 19 2006
Kenneth Patchen was and is an underrated American poet, a surrealist, an anarchist, a founder of the Beat movement, a painter and illustrator.
I came across his works when we ran Erewhon Books, the Anarchist Bookstore in Edmonton in the seventies and eighties.
His stream of conciousness novel The Journal of Albion Moonlight has many memorable mise et scenes. Like Jesus and Hitler arguing about capital punishment, murder and war on a train. Hitler wins the argument.
Or the tale of the little light bulb that hides in the impoverished home of a poor working class family, keeping them in light to live and learn, hiding from the nameless electrical company which wants to kill this lightbulb because unlike its mates, it is eternal. It can provide light forever, but the evil corporation that makes light bulbs has created all the other bulbs to die out, planned obselecence.
He was anti-war, a true anarchist pacifist. He spoke out against WWII when it was far from popular to do so, even amongst the left. His wife Miriam was his muse and his most ardent advocate.
«For more than thirty years, Patchen lived with a severe spinal ailment that caused him almost constant physical pain. The weight of this personal battle was compounded by his sensitivity to greater issues of humanity, and his poetry paid special attention to the horrors of war. With his work he tried to create a kind of sanctuary for the reader, apart from reality, where larger-than-life characters were motivated by their loving and benevolent natures. Kenneth Patchen died in 1972.»
Ο Μαρσέλ Προύστ γεννήθηκε στο Οτέιγ, γιός Εβραίας μητέρας (ο πυρήνας της ύπαρξης του — αν και πέθανε το 1905 — από τον ερχομό του στη ζωή μέχρι το τέλος της) κι ενός διακεκριμένου γιατρού, ο οποίος επινόησε την φράση cordon sanitaire (σερβιέτα). Μερικοί τον θεωρούν ως τον μεγαλύτερο συγγραφέα του εικοστού αιώνα, και άλλοι ως μια σπουδαία περίπτωση.
Από ηλικίας εννέα ετών ο Προύστ υπέφερε από χρόνιο άσθμα, αλλά υπηρέτησε στον Στρατό για ένα χρόνο (1889-90). Επρόκειτο για μια πασίγνωστη και διασκεδαστική φυσιογνωμία στους κοσμικούς κύκλους των Παρισίων μέχρι τις αρχές του αιώνα, όταν αποσύρθηκε στο φημισμένο με φελλό επιστρωμένο δωματιό του στην Boulevard Haussmann για ν’αφοσιωθεί στο μυθιστόρημα Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (A la recherche du temps perdu) που προετοίμαζε από νεαρή ηλικία, και που δημοσιεύτηκε σε επτά τόμους, οι τελευταίοι τρεις μετά θάνατον.
