Ο μάγος κάρφωσε πάνω μου
Τη βάσκανη ματιά του
Ω τ’ ολόχρυσο κορμί μου
Δεν είναι τώρα πια γυμνό;
Ένα αίμα νυχτερινό
Ξεφεύγει απ’ την πληγή μου
Ένα χέρι ομίχλης
Παίρνει το κεφάλι μου
Νιώθω το βάρος
Της δυστυχίας
*Μετάφραση: Ε. Χ. Γονατάς. Από το βιβλίο: Ivan Goll, «Μαλαισιακά τραγούδια», μεταφραστικό δοκίμιο Ε. Χ. Γονατάς, Κείμενα, Αθήνα 1979, σελ. 44.
Ζωγραφική σύνθεση Kathe Kollwitz
H ελευθερία του καθενός
καθορίζεται μοναχά
από το μήκος της αλυσίδας του…
Τι τα μετράς λοιπόν τα μέτρα σου
και τι τα λογαριάζεις
για πόσους κρίκους ξεπουλάς
και πόσους αγοράζεις
με την μεταλλικήν σκουριά
όσο μακραίνει η μοναξιά
και είναι οδός ο πόνος
τόσο μακραίνει η λεφτεριά
σφυρηλατώντας τον χαλκά
σαν απομένεις μόνος…
3/3/2013 Ζωγραφική σύνθεση Kathe Kollwitz
στιγμή έβδομη
γωνιά τη γωνιά
κόγχη την κόγχη
μας παίρνουν το κατόπι
με προφυλάξεις
βρίσκονται στο διάβα μας
και όλα τα λιοντάρια
βρυχώνται
στις ορθάνοιχτες πόρτες
καθώς ακολουθούμε
τα χνάρια μας
απ’ τις ατέλειωτες μνήμες
στιγμή όγδοη
πετάμε λίγη θάλασσα
στον ουρανό
να γίνει ένα ο κόσμος
μια μικρή σταγόνα βροχής
είναι μια μικρή σπίθα
ανταρσίας
κάτι σαν ένα μικρό λάθος
που περικλείει
όλα τα πεντάχρονα πλάνα
της μελλοντικής μας
δημιουργίας
στιγμή ένατη
τη νύχτα της θύελλας
στα χιλιόμετρα της αγρύπνιας
στη σάρκα και το αίμα
αγαπάμε όλο και πιο
καθοριστικά
αλλά το μεγάλο στοίχημα
είναι να διατηρήσουμε
αναμμένη τη μικρή
σταγόνα της βροχής
*Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66
Πολυάσχολη σεζόν
για τις σταγόνες της βροχής
Διασχίζουν την ποίηση
Καθαρίζουν τα αδιέξοδα των ερώτων
Φορούν κόκκινα περιβραχιόνια
Μας βοηθούν να απαλλαγούμε
απ’ τους παρατεταμένους ψαλμούς
Υπενθυμίζουν στα λουλούδια να δακρύσουν,
Στις φυλλωσιές των δέντρων
να αποβάλουν από το οξύ ράμφος τους τα ζιζάνια
Στο μεθυσμένο, γέρικο, κοκαλιάρικο άλογο
να καμαρώσει τις αντοχές του…
Το απόγευμα μερικές κρέμονται ακόμα
στο περβάζι του παραθύρου…
Στέκομαι σε μία νεαρή…αδύνατη…
και διαβάζω τις φράσεις
πού ‘ναι γραμμένες στα χείλια της…
Intercolonial by Stephen Oliver
Puriri Press, 2013
Intercolonial, a new book-length poem by Stephen Oliver, focuses its attention on New Zealand, Australia, and the sea that lies between them. With sweeping long lines, Stephen Oliver zooms in on the details of place and geology: the poem is full of cinematic pans over landscape, seascape and human history, fulfilling what is often a purview of the long poem in naming the world and its inhabitants. His tight focus is evident from the very first lines of the poem:
Tusked cauliflowers and herded carrots, onions in piles,
tumbled pumpkins, potato scree, boxed and stall in between
scales that swung and creaked from the cream cabin roof
of the Indian greengrocer’s Bedford truck …
This close-up leads us to follow the truck into the streets of Wellington, and then to follow the unfolding map of the city as its roads, buildings and natural landmarks come into focus. We see the ‘council-red, No. 8 Brooklyn-west bus’, and pass under ‘Radio ZLW, the telegraph station on/ top of Tinakori Hill’, before looking out over the water. Reaching Wellington Harbour, our sense of timescale expands as we recognise the slower pace of oceanic and geological time unfolding beneath human history.
Πολύ κρύο φέτος, μητέρα
η θάλασσα πιο παγωμένη
κι απ’ τα χώματα της πατρίδας,
πνίγομαι, μητέρα
με πνίγουν
κι αν δεν με πνίξουν
θα έχουνε έτοιμη τη σφαίρα
για να την καρφώσουν στο κρανίο μου
αλλά τα όνειρα δεν πεθαίνουν, μητέρα
ούτε με σφαίρες
ούτε με διατάγματα
ο χρόνος τους τελειώνει
αυτοί κρυώνουν περισσότερο από εμάς
και παρηγοριά, προστασία ζητάνε
μέσα στα πολυτελή σαλόνια τους.
Πολύ κρύο φέτος, μητέρα
οι καρδιές τους πιο παγωμένες
κι απ’ τα χώματα της πατρίδας,
πνίγομαι, μητέρα
με πνίγουν
κι όταν με πνίξουν
έτοιμη θα έχουνε τη δικαιολογία
για να βεβηλώσουν τη μνήμη μου
ο χορτάτος υπουργός
ο ραφινάτος επιχειρηματίας
ο λογοτέχνης με τις υπόγειες διασυνδέσεις
οι προαιώνιοι εχθροί μας
με το μεγάλο στόμα
και το ελάχιστο μυαλό
που για αίμα διψούν και για χρήμα
ελπίζοντας πως θα τη βγάλουν καθαρή
και φέτος.
Πολύ κρύο, μητέρα
όμως, τα δάκρυα σου
ζεστή κρατούν την ελπίδα
ξεπλένουν τους φόβους μας
να θυμώνεις, μητέρα
να κλαις, ακούς;
έτσι κάνουν οι άνθρωποι, ακούς;
έτσι κι αλλιώς, δεν θ’ αργήσει εκείνη η μέρα
όπου κι εμείς, με τα δικά μας πλοία
σαν κάποιο παγωμένο Οκτώβρη χρόνια πριν
τα κανόνια θα πάρουμε απ’ την καρδιά μας
για να τα στρέψουμε στις τσέπες τους.
Εκεί να δεις δάκρυα, μητέρα…
24/1/2013
Σαν τύχει και ο δρόμος σου σε φέρει
και περάσεις απ’ το Φαρμακονήσι
ένα κλάμα θ’ ακούσεις.
Είναι μικρά παιδιά, που κλαίνε.
Παιδιά που αναρωτιούνται το γιατί.
Πάρε το κλάμα τους
και κάνε το οργή.
Renato Guttuso, Occupazione delle terre (1946)
What?
What?
He broke his arm?
Now what?
On the other side
He’ll learn to write.
What what
He broke his heart?
Now what?
On the other side
What? What?
He broke
his joy?
Take the glue and stick it
to pain, because it has to
be jointed all over again.
Import the glue from Spain,
from the Caribbean, and mix it with
dew, flour and honey.
Glued pain should bend,
Bend still bend to feel
the shoulder of a friend.
Bring the scissors to open
sealed ears to sweet waving sounds of
melodies, softly healing the pain in
the sweet soothing song of the rain.
Μέρος Β’
I
Μικρά στενάχωρα κλουβιά
φοράμε σαν ξυπνάμε
κι αμήχανα κοιτάμε γύρω μας.
Ένα μικρό συρτάκι
από γυαλί φιμέ
πνίγει καλημέρες και μισόλογα.
Ύφος βλοσηρό και κουρασμένο,
μιας κι απέτυχε ξανά
κάθε προσπάθεια επαφής.
Αυτό μένει,
κι αντικρίζει ο διπλανός μας.
Κι όσο περνούν οι μέρες,
τη συνηθίζουμε τη μοναξιά,
και γίνεται ο φίλος
που δεν διαλέξαμε ποτέ.
Εμείς κι αυτός μονάχα,
στον κόσμο τούτο.
Κι οι άνθρωποι,
απλώς περνάνε δίπλα μας,
πνιγμένοι όπως εμείς
στης αποξένωσης τη θλίψη,
στου φόβου το δηλητήριο.
II
Φεύγει τρεχάτα ο καιρός
κι ακολουθούν από κοντά
σύνεση, λογική και ψυχραιμία.
Κι αφήνουν σύνεργα,
θραύστη και κόπτη,
στη θήκη τους δεμένα.
Και πώς να τρέξεις ύστερα,
ανάλαφρα κι ήρεμα,
και να μηνύσεις στους υπόλοιπους:
«Κοίταξε με,
τα κατάφερα,
και λεύτερος βαδίζω!
Μπορείς κι εσύ!
Θα βοηθήσω όπως μπορώ.»
Γιατί το δυσκολότερο
σαν είσαι φυλακή,
δεν είναι να βρεις
της διαφυγής τα εργαλεία,
μα πάνω σου να τα χεις
κι η χρήση τους να ξεχαστεί.
Τότε κι αυτά,
βαρίδια γίνονται
και σε τραβάνε πιο βαθειά
στον βούρκο,
που ανέχτηκες να ζεις.
Θάνος Λουμπρούκος, Φαρμακονήσι
Φύλαξες σκοπιά και τι κατάλαβες;
Ριπές μετάλαβες από αναποδιά.
Σήματα καπνού με τον ασύρματο:
άντε, ξεκίνα το! (κρίση πανικού)
Πέρναγε ο στρατός με τα F-16 τους,
ραντάρ στην τάξη τους – σμήναρχος δειλός.
Αϊ-Γιώργη εσύ στραβά λογάριασες
και δε χαμπάριασες νύχτα τη Σφαγή.
Κρούσματα πολλά με γιώτα τέσσερα
και δεκατέσσερα χάπια στη σειρά.
Έλεγχος σκληρός – επιθεώρηση –
Σινούκ θεώρηση, έγκλειστος καιρός.
Τρόφιμα, νερό για την ενέδρα τους.
Είχαν στην έδρα τους φύλακα Ουρανό.
Σύροι κι Αφγανοί οι μετανάστες μας
αφού οι δυνάστες μας ψεύτικα ικανοί.
Πέρασα τζιτζί, αχ Φαρμακούσα μου.
Έγινες μούσα μου, ποίηση χακί!
Μάνο θα πνιγώ, την Τρίτη έφυγα,
δεν το απέφυγα. Λάντζα για την Κω.
Τέλλος Φίλης, Κάιρο, Δαμασκός, Κίεβο
Κάιρο, Δαμασκός, Κίεβο
όλη τη νύχτα
μα το πιο πυκνό σκοτάδι
στο Φαρμακονήσι
ένας κόσμος με «ψυχολογικά προβλήματα»
μόνη διέξοδός του η αυτοκτονία
και ο ύπνος μια χαμένη άνοιξη
που διαπραγματεύεται αν θα ανθίσει
ζητά ενα πλεόνασμα ανθρωπιάς
που πια απο καιρό δεν διαθέτουμε
*Τα ποιήματα και οι εικόνες αναδημοσιεύονται από το Εντευκτήριο στη διεύθυνση http://entefktirio.blogspot.com.au/2014/01/blog-post_24.html
