Μαρία Θεοφυλάκου, Ξέρω το πρόσωπό σου

1619471_599347786799088_274310565_n

Ξέρω το πρόσωπό σου
Αμίλητη από τη θέση μου βλέπω όλες τις πτυχές σου
Τα λυπημένα μάτια τα μάτια που χαμογελούν
Τις γωνίες που αλλάζουν τις σκιές που πέφτουν και ορθώνονται ξανά
Όπως γυρνάς

Ξέρω το πρόσωπό σου
Δεν έρχεται από τα μάτια αυτή η γνώση
Τα χείλια σου ξέρω
Όπως οι λέξεις έκθαμβες ακουμπάνε πάνω τους
Όπως ρωτάς

Κι ύστερα ανατινάσσονται στον ουρανό

Ξέρω το πρόσωπό σου με τα φώτα κλειστά
Με τα χέρια απλωμένα και
Την ψυχή να ίπταται λίγο πάνω απ’ το στήθος και
Πώς ψηλαφίζονται στον αέρα τα σημάδια σου
Ξέρω

Και τη συνέχεια την ξέρω
Είσαι ο έρωτας

Γιώργος Λίλλης, Μικρή διαθήκη (Εκδόσεις Περισπωμένη)

dtbook080214

Σαν τον ερημίτη του Ουόρτζουορθ, ο Γιώργος Λίλλης, με την εσωτερική του λάμψη ζητά από την Ποίηση να φωτίσει μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις την ουσία όσων μας περιτριγυρίζουν. Αντιπρόσωπος του «ποιητικού ανθρωπισμού» προσπαθεί να γιατρέψει τους αναγνώστες από το σαθρό του σύγχρονου κόσμου. Ακροβατώντας μεταξύ ύλης και απείρου, πατώντας γερά πάνω στο χωρόχρονο και εξαπατώντας τα γήινα θραύσματα – που τόσο επιδέξια μας κρατάνε εγκλωβισμένους στα αδιέξοδα της καθημερινότητας – παράγει το δικό του μοναδικό σημάδι στο ποιητικό τοπίο. Διαβάζοντας την “Μικρή διαθήκη” αισθάνεσαι σαν τον μαθητή – αναγνώστη του Γουάλας Στίβενς• γίνεσαι ο θαυμάσιος μαθητής της φαντασιακής αναζήτησης… Ο έφηβος που σιγά -σιγά βαίνει προς την ποιητική ωριμότητα. Το περιβάλλον γύρω σου ξεγυμνώνεται από την τετριμμένη του εικόνα, αναδεικνύοντας την Αλήθεια που εκπορεύεται απ’ αυτό. Η ποίησή του καταργεί τα όρια των συμβάσεων. Το αρχέτυπο χάνει την μυθολογία που το ακολουθεί και ξαναγίνεται το φωτεινό ακλόνητο στην σκοτεινή επιφάνεια του κόσμου.

Continue reading →

Amy Brown 
Reviews Selina Tusitala Marsh’s, Dark Sparring

dark-sparring

Dark Sparring
by Selina Tusitala Marsh
Auckland University Press, 2013

The first epigraph to Selina Tusitala Marsh’s new collection is from Muhammad Ali; ‘The fight,’ he says, ‘is won or lost far away from witnesses – behind the lines … long before I dance under these lights’. Behind Tusitala Marsh’s lines of poetry, there is an immense reserve of strength and grace, enough to sustain the poet through her mother’s death from cancer and to channel her fear and anger into rhythms of the Muay Thai kickboxing ring and the page.

A prologue, titled ‘Matariki’, acts as an invocation. Matariki is the Maori New Year, and the name of one of Tusitala Marsh’s students, who had recently lost her mother. The narrator urges Matariki to:

write what you remember
write your lost and found
write the toiling of the year’s grief
write the seeding of the new (1).

Continue reading →

Poetry@fedsquare – 15 February 2014 2-4pm

Enjoy two hours of absolute real poetry for free

Under the support and auspices
of Federation Square
and Multicultural Arts Victoria

At the very centre of Melbourne

Federation Square (The Atrium)

It is with pleasure announcing that poetry@fedsquare starts its journeys again for 2014 with three really excellent poets

AVRIL BRADLEY

LYNDON WALKER

GAYELENE CARBIS

Plus open mic readers

AVRIL BRADLEY

maxresdefault

Avril Bradley’s poetry is published Australia wide, in magazines and journals.
She has published 3 poetry books and edited two collections of children’s poetry. Her latest collection is ‘inter alia’(Ginninderra Press 2012)
A collaboration with her children and grandchildren, of writings and illustrations, entitled ‘Errant sheep and cats on the fiddle’ is forthcoming in 2014. She is working on a collection of dance poems entitled ‘The Fragile Geometry of Dancers.’
In 2013 she won the Poetica Christi competition ‘Searching the depths’ was placed both first and second in ‘The Tango Australis’ competiton and published in ‘Award Winning Australian Writing. ( Melbourne Books.)

LYNDON WALKER

Lyndon Bio Photo

Lyndon Walker was born in Townsville, Queensland, Australia. Educated in Psychology he now practices as a Therapist in Launceston, Tasmania.
Has been published in Australian literary journals over thirty years and occasionally overseas. He undertook a world reading tour in 1994 and in 1996 was awarded the Pablo Neruda Prize for Poetry.
He was long-listed for The Montreal International Prize for Poetry in 2013 and Short-Listed for the Inaugural ACU Prize for Literature in the same year. He has five books of poetry.

GAYELENE CARBIS

Gaylene December 2012

Gayelene Carbis writes poetry, plays, and prose. In the last few years, Gayelene has been Shortlisted for the Fish International Poetry Prize, the Lord Mayor’s Creative Writing Award, the ABR Elizabeth Jolley Short Story Award, and in 2013, the Melaleuca Life Writing Award and The Age / Readings Short Story Prize. Gayelene’s work has been performed/published in Australia and overseas, including Greece, Edinburgh, India, Canada, New York and the George Town Festival in Penang. She has published poetry and fiction in numerous literary journals, recently in Contemporary Verse (Canada). In 2012, she was awarded a Writing Residency in Poetry at the Banff Centre in Canada and read her poetry in Canada and New York. Gayelene works as a playwrigh; dramaturg/script editor; teaches Creative Writing at Melbourne University; and has been selected for the Masters in Writing for Performance at VCA in 2013. Gayelene is currently writing a one-woman show for actress Clara Pagone and co-writing a musical theatre text.

For more info
http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare

Twitter at @poetryfedsquare

Also
http://www.fedsquare.com/events/poetry-at-fed-square/ and http://www.multiculturalarts.com.au

Contact Dimitris Troaditis at
troaditisdimitris@gmail.com
poetryfedsquare@gmail.com

Δημήτρης Τρωαδίτης, Απόπειρες ονείρων

1530380_646815138693094_1720975047_n

απόπειρα πρώτη

κάθε απόπειρα σκέψης
περιέχει όλες τις απόπειρες μαζί
κάθε κίνηση στο άπειρο
περιέχει όλες τις κινήσεις μαζί
κάθε έμπνευση στα κενά διαστήματα
περιέχει όλες τις γητειές του κόσμου

απόπειρα δεύτερη

η ξηρασία μας αποτελείωσε
σε αλυσίδες σκόνης
η ζέστη μεσουρανεί
ο καύσωνας κυβερνά
με απομιμήσεις βροχοπτώσεων
προχωρούν οι προνοητικοί
σε λιτανείες
θρησκευτικές ή μη
στις ράχες μας
η ξηρασία που εκτοπίζει
τους πάντες
σε τόπους εξορίας
που ξερνούν
περιβαλλοντικές καταστροφές
αγκομαχώντας

απόπειρα τρίτη

έτσι έγκλειστοι
σε ηλεκτρονικές κάμαρες
αποκολλούνται τα κομμάτια μας
μένουμε με τα υπολείμματα
του εαυτού μας
η ψυχή μας έρμαιο
σε σχήματα κι απομιμήσεις
με τ’ άντερα έξω
σε κοινή θέα
εκτεθειμένα στα βρόχια
της καθημερινότητας
δεμένοι χειροπόδαρα
από αόρατους σπάγκους
κάποιος τραβά το χαλί
κάτω απ’ τα πόδια μας

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Philip Levine, Τελευταία λόγια / Last Words

on+the+road2

Αν το παπούτσι έπεφτε από το άλλο πόδι
ποιός θα τ’ άκουγε; Αν η πόρτα
άνοιγε σε ένα άθικτο σκοτάδι
και δεν ήταν όνειρο; Αν η ζωή σου
τέλειωνε με τον τρόπο που ένα βιβλίο τελειώνει
με μισή λευκή σελίδα και τους επιζώντες
να έχουν πάει μακριά στην Αφρική ή στην τρέλα;
Αν η ζωή μου τέλειωνε αργά την άνοιξη
του 1964 ενώ περπάταγα μονάχος
κατηφορίζοντας πίσω τον δρόμο του βουνού;
Τραγουδάω ένα παλιό τραγούδι στον εαυτό μου. Μελετάω
τον τρόπο που το χιόνι παραμένει, γκρίζο
και υγρό, στις βαθιούς ίσκιους των ελάτων.
Αναρωτιέμαι αν το ποδήλατο είναι ασφαλές κρυμμένο
πίσω ακριβώς απ’ τον αυτοκινητόδρομο. Ευθεία μπροστά
ο δρόμος, μαύρος και στριφογυριστός, σβήνει
μακριά, και υπάρχει μια κοιλάδα όπου
έζησα τη μισή μου τη ζωή, απόκοσμη
και ήσυχη. Αναστενάζω με ευγνωμοσύνη,
και τότε αισθάνομαι ένα πόνο παράξενο να ανεβαίνει
από το πίσω μέρος του κεφαλιού μου,
και τα μάτια μου μαυρίζουν. Λυγίζω προς τα μπρος
και βάζω τις παλάμες μου σε κάτι που είναι σκληρό,
την μαύρη άσφαλτο ή ένα χωράφι καλαμιών,
και η κίνηση είναι αυτή του μετανοημένου
ακριβώς πριν να σταθεί στο πλήρες ύψος του
με τη γνώση της τεραστιότητάς του.
Για εκείνη τη στιγμή που θα επιζήσει
το κάψιμο όλων των μικρών πουγκιών
του λίπους και του λαδιού που είναι η ψυχή,
εγώ είμαι η ψυχή που τεντώνεται
ως την απώτατη εμβέλεια των δαχτύλων μου
και παραπέρα, λάμποντας σαν δέκα κεριά
στο θησαυροφυλάκιο της νύχτας για τον καθέναν
που μπορούσε να δει, ακόμα κι αν είναι
12:40 το απόγευμα κι εγώ
έχω περάσει απ’ το σκοτάδι στο φως του ήλιου
τόσο έντονο που ο ιδρώτας ρέει προς τα κάτω
μες στα μάτια μου. Δεν σηκώθηκα.
Ένας αέρας ή ένα ζώο αδέσποτο ή μια ομάδα
από παιδιά με έσυρε στο πλάι
του δρόμου και με γύρισε απ’ την άλλη
ώστε τα ανοιχτά μου μάτια να πλημμυρίσουν ουρανό.
Τα ρούχα μου βάλθηκαν να γλιστρούν κάτω
τον δρόμο χωρίς εμένα, αεροστατώντας
μακριά σε κάθε σχήμα, ζαλισμένα
με την απελευθέρωση. Τα νομίσματα, τα δαχτυλίδια μου,
τα κλειδιά του σπιτιού μου θρυμματίστηκαν
όπως ο πάγος κι έπεσαν μέσα στου βουνού
τ’ αγκάθια και γρασίδια, μικρά λαμπερά σημεία
που σε κάνουν να νομίζεις πως είναι μαγεία
σε καθετί που βλέπεις. Όχι, δεν
μπορεί, λες, γιατί κάποιος σου μιλάει
ήρεμα με μια φωνή που ξέρεις.
Κάποιος ζωντανός και σίγουρος έχει αποθέσει
καθένα από αυτά τα λόγια ακριβώς
όπως τα θέλει στη σελίδα.
Έζησες μέσα σε χρόνια
άρνησης, δημόσιων ψεμάτων, θανάτου
που πέφτει σαν το χιόνι σε όποιο κεφάλι
επιλέξει. Δεν είσαι παιδί.
Ξέρεις τ’ αληθινό. Είμαι
εδώ, όπως ήμουν πάντα, πιστός
σε μια ανάγκη να μιλάω ακόμα κι όταν όλο κι όλο
που ακούς είναι ένα ελαφρύ ρεύμα αγέρα
που γαργαλάει το αυτί σου. Ίσως.
Κι αν όμως αυτή η ξεραμένη δέσμη
φύλλων και βρωμιάς δεν ήτανε βρωμιά
και φύλλα αλλά η ξοδεμένη ψίχα
μίας πεθυμιάς να είσαι ανθρώπινος; Σταμάτα το αμάξι,
σβήσε τη μηχανή, και στάσου
στη σιωπή πάνω από τη ζωή σου. Δες
πώς τα καθρεφτάκια στο γρασίδι φλέγουν, πώς
ένας άνεμος ανεβαίνει την πλαγιά του λόφου
σταθερά προς τα εσένα ώσπου ξεχύνεται
μέσα στ’ αυτιά σου σαν ανάσα που έρχεται
και φεύγει, απαλλαγμένη απ’ τη δουλεία της
στο αίμα ή στα λόγια και αρνιώντας τίποτα.

*Μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου.                                                      
Continue reading →

Χάρης Μελιτάς, Έκλαμψη

kingnude_414x290

Την ώρα της παρέλασης της ίλης
-στιγμές πριν πέσουν τ’ άλογα στη μάχη-
συνέβη κάτι αλλόκοτο στην ιστορία.
Ο βασιλιάς είναι γυμνός
φώναξε ένα αγόρι, διακόπτοντας
το παραμύθι που δυνάστευε τον κόσμο.

Πρώτη φορά στα χρονικά και τελευταία.
Έκτοτε κάθε βασιλιάς πήρε τα μέτρα του.
Μοίρασε μαύρα ματογυάλια στα παιδιά
για το καλό τους, είπαν οι εχέφρονες.
Να πολεμούν υπό σκιάν ανελλιπώς
και να μη βλέπουν αστραπές στις παρελάσεις.

*Από τη συλλογή “Παράσταση ήττας”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2012.

Idea Vilarino, Είσαι μόνος, κι εσύ…

ad5a76a0fc0141862a90646536a0dd85

Είσαι μόνος, κι εσύ.
Εγώ δεν αγγίζω τη ζωή σου, τη μοναξιά σου, το μέτωπό σου,
εγώ δεν είμαι στις νύχτες σου παρά λίμνη, ποτό,
πιο πολύ ακόμα από μια λίμνη βαθειά
από όπου μπορείς να πιεις και με τα μάτια κλειστά ακόμα,
ξεχασμένος.
Για σένα είμαι σαν ένα ακόμα σκοτάδι, άλλη μια νύχτα,
προκαταβολή θανάτου
που φτάνει μια μέρα κρύα κι ο άνθρωπος περιμένει, αναμένει
και φτάνει κι εκείνος παραδίδεται στη νύχτα, σε ένα στόμα,
κι η απόλυτη η λήθη τον τυφλώνει, τον εξοντώνει.

Δίχως όρια η νύχτα,
διάφανη, ξάγρυπνη, μόνη,
αποζητά τον έρωτα, άγγελο της κάθε πράξης…

Μόνος είσαι, το ίδιο.
Εκστατικός, ουράνιος, περιπαικτικός, ψυχανεμισμένος,
παραδώσου στη στιγμή.

*Από τα “Δεκατέσσερα Ποιήματα”.Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Σπύρος Μεϊμάρης, Όλα Εκείνα που Πέρασαν

1546059_1451067675112839_880173621_n

Όλα εκείνα που πέρασαν,
Όλες εκείνες οι περασμένες στιγμές,
που τώρα ανασύρω πονεμένα απ’ το βάθος.
Οι εικόνες που μου ανοιγοκλείνουν το μάτι
στο ξαφνικό άγγιγμα μιας νοσταλγικής μουσικής.
Εκείνα τα κενά που εμφανίζονται απ’ το πουθενά.
Η καρδιά μου δονείται παράξενα όταν κοιτάζω μέσα.
Τόσα χρόνια παίζω αυτό το συναρπαστικό παιχνίδι
που με αναζωογονεί και μου προσφέρει ανεκτίμητα δώρα.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.

Δημήτης Ψαλλίδας, Από το “Σπάζοντας την κλειδαριά στου μυαλού τη φυλακή”

1381315_1420572068166090_1200189925_n

III

Από μικρός μου άρεζαν
οι βιωματικές ιστορίες.
Αυτές,
που γίνεσαι πρωταγωνιστής,
όσο κρατά το διάλλειμα,
και μόλις επιστρέψεις
στον χείμαρο των στιγμών,
είσαι αλλαγμένος
-όχι στη διάθεση μονάχα-
μέσα σου πάνω απ’ όλα.

Μια φλόγα ζεσταίνει την καρδιά
και καρτερείς,
με μάτια διάπλατα από χαρα,
και προσμονείς,
σαν το μικρό παιδί μπροστά σε τούρτα,
να σου δωθεί η αφορμή,
πράξη να κάνεις
όσα έχεις μάθει.

Έτσι και με την ιστορία.
Υπάρχουν τόσοι τρόποι
να μάθεις τα συμβάντα,
μα έναν μονάχα αγάπησα.
Αυτόν που γίνεσαι κομμάτι της
και βγάζεις τα συμπεράσματα σου.

Νιώθεις
τη θλίψη,
τη χαρά,
στον όλεθρο του άθους πνίγεσαι
και στης εξέλιξης το τρένο
ψάχνεις εισητήριο.

Κακά τα ψέματα,
απ’ τις πηγές
μαθαίνεις την αλήθεια.