“Το Δώρο” – Από μια παράσταση σε μαύρο φόντο…

mt20

Για μια συλλογική, αυτοδιευθυνόμενη πορεία στους δρόμους που χαράζουν τα όνειρα για τη δημιουργία που δεν ορίζεται από συμφέροντα αλλά από ανάγκες και οράματα για τους αλλόκοτους που δείχνουν τον γυμνό βασιλιά για τους παράξενους που παραδέχονται πως είναι γυμνός για τους αποφασισμένους που δεν γυρεύουν να τον ντύσουν αλλά να τον σβήσουν απ’ τον χάρτη

ΤΟ ΔΩΡΟ

Ένα ταξίδι
Σε κοιτάζω
Σε ακούω και πάω
Ρίχνομαι σε άγνωστα νερά
Κόσμοι ολόκληροι γίνονται σταθμοί και περάσματα αρκεί να ξεκινήσω
Ένα Όνειρο
Με πονά
Για να με κάνει να το πιστέψω
Μπορώ;
Να δοκιμάσω;
Τέλος το πρώτο ερώτημα
Κι η πρώτη απάντηση μια αρχή
Μια επιλογή
Μια αμετάκλητη στροφή

Να ‘ναι καλά και με γεμίζουν δύναμη
Με ευγνωμοσύνη κοιτάω τους συνταξιδιώτες
Σε μια στιγμή που κρατάει όλες τις στιγμές
Σαν το βλέμμα ενός βρέφους που παίρνει αυτό που χρειάζεται
Και παίρνω μια ανάσα
Είμαι εδώ που θέλω να είμαι
Αυτή η πορεία είναι δική μου

Continue reading →

Kate Middleton Reviews Kim Cheng Boey

clear_brightness

Clear Brightness by Kim Cheng Boey

Puncher & Wattmann, 2012

With Clear Brightness Kim Cheng Boey offers a slim volume that, in addition to addressing notions of place, exile and travel, carries with it a deep melancholy of being written in ‘the lone wastes of middle age’. His explorations of worldliness are welcome, and Boey offers portraits of interconnectedness even as he displays and explores alienation. Moving from markets to Chinatowns, from Singapore’s National Theatre to California’s Santa Barbara, this collection often shows the objects that connect the past to the present, keepsakes available to keepers and gleaners alike.

Boey’s meditations on memory’s presence are inescapable. The poet is watchful as memories resurface, and the collection as a whole is ‘sleeved in the salt of memory’. We see the poet ‘Cruising for charms/ that will be memory’s currency’; contemplating ‘the Persian rug memory’s/ nameless longing fleshed in dye and skein’; following ‘memory’s story/ in the body’s passage through the bazaars’; wandering through ‘These Fez days in trance, in memory’s warp/ and weft, gathering tokens against the future’s loss’; listening for the ‘pentatonic measures between memory/ and home’. Throughout these poems he is ever:

on the fading
trail of letters, the emails, tokens, memories like tracks
fading fast, the memories, souvenirs, a disappearing trail
in the snow, in the shifting sand…

The weight of all this memory! Often bound up in souvenirs and objects, it marks this volume not as the exotic travelogue of a poet displaced – no matter where he finds himself, it seems – but instead as an example of the kind of accounting any of us might undertake upon reaching a certain age. Just as objects may help us understand who we are, we may also use them to:

accumulate
clues to the selves we never became
the shadowy half-lives, collecting and being
collected by these found things.

Continue reading →

Εκτελέστηκε ο Ιρανός ποιητής και ακτιβιστής Hashem Shaabani / Iran executed Peace Poet Hashem Shaabani

hashem-shabani-nejad

Τραγικό τέλος για τον Ιρανό ποιητή και ακτιβιστή Hashem Shaabani, ο οποίος στις 27 Ιανουαρίου οδηγήθηκε στην κρεμάλα, μετά την απόφαση του προέδρου της χώρας, Hassan Roubani.

Σύμφωνα με το Radio Free Europe: «Το Δικαστήριο Ισλαμικής επανάστασης είχε καταδικάσει (τον περασμένο Ιούλιο) τον ποιητή σε θάνατο, μαζί 14 άλλους. Τους κατηγόρησαν για πόλεμο κατά του θεού. Αναφορές οργανώσεων έδειχναν επίσης ότι ο Shaabani είχε δεχθεί βασανιστήρια κατά τη διάρκεια κράτησης του».

Το γεγονός της εκτέλεσης καταδίκασε και η οργάνωση Human Rights Voices. «Για αυτούς που τον γνώριζαν ο Shaabani ήταν άνθρωπος της ειρήνης και της κατανόησης και που προσπαθούσε να διευρύνει το χώρο της ατομικής ελευθερίας».

Σε ένα από τα γράμματα που έστειλε από τη φυλακή προς την οικογένειά του, ο Shaabani έγραφε: «Προσπάθησα να υπερασπιστώ το δικαίωμα, ώστε ο κάθε άνθρωπος στον κόσμο να μπορεί να ζει ελεύθερα. Με όλες αυτές τις τραγωδίες και τη δυστυχία, δεν χρησιμοποίησα ποτέ μου κάποιο όπλο γα να πολεμήσω, πέρα από την πένα μου».

*Από το http://www.avmag.gr/archives/41987

———

Iran executed Peace Poet Hashem Shaabani

A poet was hanged in Iran yesterday. I confess to paying little attention to the Middle East these days because I believe it’s an Orwellian endless war being milked for profit with the Saudi’s on one side and Israel on the other, and MI6 and the CIA pulling strings all over the place. Forget about any peace movement ever emerging anywhere over there. Any potential messiahs are killed as quickly as they appear. Nothing political happens by accident in this environment and the nastiest of spook ops unfold on a daily basis. But still, I had to know more about this peace poet and why he had to die.

Hassan Rouhani is the villain in this tragedy. He’s the 7th President of Iran and has quietly executed over 400 dissidents, while projecting himself as a moderate in favor of women’s rights. Time magazine fawns on him, calling him the 9th most powerful person in the world? One wonders why his reign of terror gets virtually no play in the Western media. But then, Western media is really a carefully controlled cartel run by a handful of global corporations.

Hashem Shaabani is the poet and hero of this tragedy. He held a Masters in Political Science and taught Arabic literature in high school. He also wrote poetry in both Arabic and Farsi. He leaves behind a widow and child and invalid parents he had been caring for until his arrest in February of 2011 in Khalafabad.

After months of torture, Hashem confessed to some outrageous statements on Iranian television, many of which were patently absurd, like his being an agent of Hosni Mubarak and Muammer al-Qadafi and bent on violent terrorism. In truth, this poet began his political career by organizing peace festivals.

I could go on about him, but why not just read excerpts from his final statement released prior to his execution? I have provided my own edited translation:

After our peace festivals were banned by the government, we aspired to study our mother tongue as stated in Articles 15 and 19 of the Islamic Republic Constitution. We soon realized the constitution was a mirage and it was futile to try and work through local media, so I began publishing my poems on social media to reveal sufferings of the Ahwazi Arabs and used my nickname “Abu Aala Al-ofoghi.” I posted a report on the “Black Wednesday” massacre that happened in Mohammarah in 1979.

On 11th of February 2011, when I was staying at home and after I came back from the Shaihk Ansari high school, where I used to teach in Khalafyeh, I was arrested by the Iranian intelligence service (Etelaat) and accused of being a member of the resistance. I suffered physical and mental tortures and was forced to make false confessions. I stayed five months in the detention center of the intelligence services and transferred to Karoun prison. I first appeared in court on 21st of May, 2012. I tried to say the truth in front the judge and honestly stated the so-called “popular resistance” did not exist, that I only represented “Hashem Shabani” and that I was forced under physical and mental tortures by Etelaat to confess things I never committed. I made my statement in front of the judge three different times. I was surprised and angry when I heard the final verdict. They gave me and four of my friends death sentences, and another friend, Rahman Asakereh, received 20 years imprisonment in exile. I’d like to confirm that I never participated in any armed activity as I totally disagree with violence.

Hashem Shabani (Abu Aala Al-ofoghi)

*By Steven Hager in http://stevenhager420.wordpress.com/2014/02/08/iran-executes-peace-poet-hashem-shaabani/

Bruno Mesa, Η πέτρα

547857_573214489413271_2038357249_n

Μέσα στην πέτρα ο χρόνος δεν μένει:
σ’ εκείνη επίσης υπάρχει μια φωνή που τρέμει,
που παρακμάζει και μισεύει.
Γη κοιμισμένη θα γίνει κάποια μέρα,
κι από τους αχανείς δρόμους του κόσμου
η φωνή της θα γίνει αυτή η φωνή, αυτή που εσύ της παραχώρησες.

*Από το βιβλίο “Κανείς”, (2002). Το ποίημα αυτόπάρθηκε από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, εκδ. Βακχικόν. Mετάφραση: Άτη Σολέρτη. Το ιστολόγιο του ποιητή βρίσκεται στη διεύθυνση http://bmesa.blogspot.com

Anne Sexton, Ο ποιητής της άγνοιας

1522069_1453225878230352_373352223_n

Mπορεί να είμαι ένα τίποτα.
Η αλήθεια είναι ότι έχω ένα Σώμα
Απο το οποίο δε μπορώ να ξεφύγω
Θα ήθελα να αποδράσω απο το μυαλό μου
Αλλά αυτό δεν γίνεται.
Το ανθρώπινο πεπρωμένο μου
Είναι γραμμένο..είμαι εδώ..
Δέσμια του Σώματος μου.
Επειδή έτσι είναι θα ήθελα να επιστήσω
Την προσοχή στο πρόβλημα μου.

Georg Trakl, Όνειρο του κακού (Πρώτο σχεδίασμα)

Trakl+Portrait

Μια σκούρα χρυσή καμπάνα αντηχεί –
ένας εραστής σε σκοτεινό δωμάτιο ξυπνάει·
το μάγουλο στις φλόγες· φως, τρεμοπαίζοντας, στο τζάμι
χτυπάει.
Λάμπουν στο ποτάμι: κατάρτι, σκοινιά, πανί.

Ένας μοναχός, μια έγκυος γυναίκα μες στον συνωστισμό.
Κιθάρες παίζουν και αστράφτουν κόκκινες ποδιές.
Ατμόσφαιρα αποπνικτική· μες σε λάμψη χρυσή ξεραίνονται
οι καστανιές.
Μαύρη υψώνεται η εκκλησία προκαλώντας θαυμασμό.

Από μάσκα χλωμή το Πνεύμα του Κακού κοιτάζει.
Μία πλατεία σκοτεινιάζει μακάβρια και φρικτή·
Ψίθυροι, το βράδυ, στα νησιά κινούνται.

Ασαφή οιωνό το πέταγμα των πουλιών διαβάζει
ο λεπρός, που ίσως πεθάνει και σαπίσει ως την αυγή.
Στο πάρκο τ’ αδέλφια, τρέμοντας, κοιτιούνται.

*Μετάφραση Μιχάλης Παπαντωνόπουλος
http://mixalispapantonopoulos.blogspot.com

Katerina Gogou, Schau, wie sich Wege
 / Κατερίνα Γώγου, Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι


iya-aeeuia-173-256x300
`
Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι

μες τους ανθρώπους…

τα περίπτερα πως κρυώνουνε

απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες

ο ουρανός

πως τρυπιέται στα καλώδια

και το τέλος της θάλασσας

από το βάρος των πλοίων

πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες

στο τελευταίο δρομολόγιο

και το λάθος εκείνου που κατέβηκε

στην πιό πρίν στάση

τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο

και τη ντροπή σου

ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά

πώς να τα ζητήσεις

πως τσούκου τσούκου

αργά μεθοδικά μας αλλοιώνουνε

να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή

από το στύλ της καρέκλας…
.

*


Schau, wie sich Wege

in Menschen verlieren…

die Kioske

unter feuchten Zeitungen frieren

wie der Himmel

von Kabeln durchlöchert ist

und auf das Ende des Meeres

durch der Schiffe Gewicht

die vergessenen Regenschirme

wie traurig sie sind
auf ihrer letzten Reise

und der Irrtum von dem
der eine Station zu früh ausstieg

die nicht abgeholten Klamotten in der Reinigung

und wie verlegen du warst nach zwei Jahren

als du den Schein gefunden dafür

wie sie uns nach und nach verbiegen

mit Methode

dass wir unsere Haltung zum Leben ableiten

aus der Form eines Stuhles…

.

Lawrence Ferlinghetti, Τεράστιο χοντρό μαλλιαρό όραμα του κακού

lf-derby

Κακό κακό κακό κακό
Ο Κόσμος είναι κακό
Η Ζωή είναι κακό
Όλα είναι κακό
αν καβαλήσω το άλογο του μίσους
με το κακό μισόκλειστο μάτι του
να γυρνά τον κόσμο στο κακό
το Κακό είναι Θάνατος ξαναζεσταμένος
το Κακό είναι Ζωή συλλαβισμένη ανάποδα
το Κακό είναι αρνί που καίγεται ζωηρά
το Κακό είναι αγάπη ψημένη στη σούβλα
που γυρνάει κόντρα στον εαυτό της
το Κακό είναι κριθαράκι στο μάτι του σύμπαντος
κρεμασμένο σ’ ένα άλογο που βήχει
που μ’ ακολουθεί τη νύχτα
σ’ έναν κούφιο δρόμο
φορώντας παρωπίδες
το Κακό είναι πράσινα γάντια
γυρισμένα το μέσα έξω
δίπλα σ’ ένα διπλό μαρτίνι
πάνω σ’ ένα τραπέζι για κοκτέιλ
το Κακό είναι πλούσιο σε δόντια αλόγου
το Κακό με κυνηγάει
με πόδια από κόλλα
τρέχω.
Κακό είναι να γαμάς άγνωστες
ύστερα από κοκτέιλ πάρτυ
Καϋμένη σάρκα δεν είναι κακό
Κρέας μοναχικό δεν είναι κακό
αλλά κακό είναι σταμπαρισμένο
στο παράθυρό μου.
Είμαι παρανοϊκός για το κακό
το Κακό είναι σαράντα χρονών
και στο λάθος μυαλό μου
το Κακό είναι να ‘χεις χάσει το νου σου
στον ύπνο ή στον ξύπνιο
το Κακό περνάει στα τυφλά
μεσ’ από τ’ ακροδάχτυλα του νου
σε οράματα μαριχουάνας
όπου ένα άλογο περπατάει
ένα άλογο που θέλει να με φάει
το Άλογο τρώει τη συνείδηση
το φοβάμαι
τρέχω
σε μισώ κακό
τρελό άλογο.
Όλοι μας τρελαινόμαστε
όταν πεθαίνουμε
αλλά να καβαλάμε ζωντανοί
το τρελό άλογο
είναι μια μορφή θανάτου
κάθε τρελή μέρα κι ένας θάνατος
είμαι παρανοϊκός γι΄αυτό
το Κακό έχει βγει να με πιάσει
το Άλογο καμπουριάζει πίσω μου
φορώντας παρωπίδες
το Άλογο θέλει να ανέβω πάνω του
το Άλογο θέλει να καβαλήσω
δίχως γκέμια
τρέχω να του ξεφύγω
με δυο πόδια
φοβάμαι
δεν θέλω να πεθάνω.

Μετάφραση: Κ. Γιαννόπουλος και Φ. Αθέρας

Ingeborg Bachmann, Στον ήλιο

Εδώ η Ίνγκεμποργκ Μπάχμανν (1926-1973) απαγγέλλει το ποίημα «Στον ήλιο».

Ωραιότερος από την αισθητή σελήνη και το τιμημένο της το φως,
Ωραιότερος από τ’ αστέρια, τα φημισμένα τάγματα της νύχτας,
Πολύ ωραιότερος από την πύρινη εμφάνιση ενός κομήτη
Και για πολύ ωραιότερα προορισμένος από κάθε άλλον αστέρα,
Γιατί η δική σου κι η δική μου η ζωή από ’κείνον κρέμεται κάθε ημέρα, ο ήλιος
είναι.

Ωραίος ήλιος, που ανατέλλει, που το έργο του δεν τό ’χει αποξεχάσει
Κι ούτε ολοκληρώσει, ωραιότατος το καλοκαίρι, όταν μία ημέρα
Στις ακτές εξατμίζεται και τα ιστία δίχως δύναμη καθρεφτισμένα
Από τα μάτια σου περνούν, μέχρι ν’ αποκάμεις και να συντομεύσεις το τελευταίο.

Δίχως τον ήλιο και η τέχνη ακόμα περιβάλλεται πάλι το μοναχικό σχήμα,
Εσύ δεν μου εμφανίζεσαι πια, και η θάλασσα και η άμμος,
Από ήσκιους μαστιγωμένες, καταφεύγουν κάτω απ’ τα βλέφαρά μου.

Ωραίο φως, που ζεστούς μας κρατά, μας φυλάει και θαυμάσια φροντίζει
Να βλέπω πάλι εγώ κι εσένα να βλέπω πάλι!

Τίποτα ωραιότερο κάτω απ’ τον ήλιο από το να είμαι κάτω απ’ τον ήλιο…

Τίποτα ωραιότερο από το να βλέπω το ραβδί μες στο νερό και το πουλί ψηλά,
Που μελετά το πέταγμά του, και κάτω τα ψάρια κοπάδι,
Με χρώμα, με μορφή, έχοντας έρθει στον κόσμο με μια εκπομπή φωτός,
Και τα περίχωρα να βλέπω, το τετραγωνισμένο σχήμα ενός χωραφιού, τις χίλιες κόχες της χώρας μου
Και το φουστάνι πού ’χεις φορέσει εσύ. Και το δικό σου το φουστάνι,
σαν καμπάνα και γαλάζιο!

Ωραίο γαλάζιο, που μέσα του περιδιαβάζουν τα παγώνια και υποκλίνονται,
Γαλάζιο των μακρινών τόπων, των ζωνών της ευτυχίας με τους καιρούς για το συναίσθημά μου,
Γαλάζια σύμπτωση στον ορίζοντα! Και τα έκθαμβα τα μάτια μου
Ανοίγουν πάλι διάπλατα και τρεμοπαίζουν και καίγονται και πληγιάζουν.

Ωραίος ήλιος, που κι απ’ τη σκόνη ακόμα ο μέγιστος ο θαυμασμός του αξίζει,
Γι’ αυτό κι εμένα όχι για τη σελήνη και τ’ αστέρια κι όχι
Γιατί η νύχτα κομπάζει με κομήτες και μέσα μου αναζητά έναν τρελό,
Αλλά για σένα και σε λίγο δίχως τελειωμό κι όπως για τίποτ’ άλλο
θα με πάρει το παράπονο για την αναπότρεπτη απώλεια των ματιών μου.

Φωτογραφία του Luan Harder

Φωτογραφία του Luan Harder

*Μετάφραση από τα Γερμανικά: Αλέξανδρος Κυπριώτης

**Δείτε στη βιβλιοnet ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα για την Αυστριακή ποιήτρια και συγγραφέα Ίνγκεμποργκ Μπάχμανν και δείτε τα βιβλία της που κυκλοφορούν στα Ελληνικά. Το 1991 ο Werner Schoeter σκηνοθέτησε την ταινία Malina, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μπάχμανν του 1971 (το οποίο κυκλοφορεί στα Ελληνικά με τον τίτλο “Ο Ιβάν,ο Μαλίνα κι εγώ”). Η διασκευή του σεναρίου ήταν της Ελφρήντε Γέλινεκ, με την Ιζαμπέλ Υππέρ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

***Από το http://logotexnia21.blogspot.gr/2014/02/ingeborg-bachmann.html

Nanja Noterdaeme, Homeless Freedom

????????????????????????????

(for Paulos Fissas, 34, for John Lennon, the immigrants, the poets)

I am still a foreigner in your town,
the one with the unknown words.
I did not bring along those dreaded swords
So than, if you are after my soul,
Go ahead and have a go…

I am still an immense stranger in your town
To hide is difficult, trying to vanish
in shriveled alleys, between the houses,
the garbage and the weary periwinkles. ΄

Did you really believe I came to
live forever on your consecrated lawn?

Oh no, I don’t need the key to
your scary property
so, keep to you the gloomy chains,
the rotten brains of oblivion.

Sweet and human conversations,
nostalgia of homey lands, all wings
of remembrance are miles away
from this petty kingdom.

Did you really believe I would convert your sheepish mobs?
Trust me, I prefer my shoes and dance to hip hops…
Look at the shoes and look at my ale!
they’re both so livid
but my blood is pouring red and rain.

Ιt is a strange experiment
I thought I was living on earth
But in your wire-fenced town
I show a face that does not bow,
I sing an unexpected tongue,
I die to free this desecrated world.
Freedom, Ι long for you wherever I go.

Είμαι ακόμα ένας ξένος στην πόλη σας,
Αυτός με τις άγνωστες λέξεις
Δεν έφερα μαζί μου τα απειλητικά σπαθιά
Λοιπόν εάν γυρεύετε την ψυχή μου, πάρτε φόρα

Είμαι ακόμα ένας απέραντος ξένος στην πόλη σας
Δεν μπορώ να κρύβομαι, εξαφανίζοντας
σε κουρελιασμένα σοκάκια, ανάμεσα στα σπίτια,
τα σκουπίδια και τα φθαρμένα χρυσάνθεμα

Πιστέψατε πραγματικά ότι
Ήρθα να ζήσω για πάντα
Στο άγιο χώμα σας

Τι λέτε, δεν χρειάζομαι το κλειδί
Για τέτοιες περιουσίες,
Κρατήστε λοιπόν τις μουντές αλυσίδες,
σάπια μυαλά της λησμονιάς.
Γλυκές και ανθρώπινες κουβέντες,
Η νοσταλγία πιο οικείων χωρών
στα φτερά της μνήμης
ταξιδεύουν μίλια μακριά
από αυτό το
μικροπρεπείς Βασίλειο.

Πιστέψατε στ’αλήθεια ότι θα ήθελα να προσηλυτίσω τις μάζες σας, τα πρόβατά σας
Προτιμάω τα παπούτσια μου και να χορέψω στον ρυθμό του χιπ χοπ
Κοιτάξτε τα παπούτσια μου και κοιτάξτε την μπίρα μου
Είναι τόσο χλομά, το αίμα μου στάζει σαν κόκκινη βροχή

Είναι ένα περίεργο πείραμα
Νόμιζα ότι ζούσα στη γη
Άλλα στην οχυρωμένη πόλη σας
Δείχνω ένα ασυνήθιστό πρόσωπο
Τραγουδάω μια αλλιώτικη γλώσσα,
Πεθαίνω να ελευθερώσω
Αυτό τον φθαρμένο κόσμο,
ελευθερία, σε αναζητώ όπου και να πάω.