Το ποίημα περιέχει την εικόνα του θέρους
—πετρώδη εδάφη καυτά και λουόμενοι που κοιμούνται
στον ήλιο, όπως σ’ ένα βιβλίο,
στην ιερή πλευρά των υδάτων.

Το μαύρο βιβλίο και το θέρος
των υπαρκτών υδάτων και των αδιόρατων υδάτων.

Το να επιθυμεί κανείς αυτόν τον αληθινό κόσμο,
το βιβλίο του θέρους που ακτινοβολεί σε σελίδες από πέτρα,
το να αγαπά κανείς τον φίκο τον αληθινό,
τη λευκότητα των αληθινών διαμερισμάτων
στην αργή στάχτη της εσπέρας.

Μόνο ο αναγνώστης έτσι ανυψώνεται με το νου του
ως προς ένα θεό υπέρτατο και πραγματικό,
για να κοιμηθεί κάτω απ’ τον ήλιο του βιβλίου, για να
ονειρευτεί πως είναι πραγματικότητα εκείνο που οραματίζεται.

Ύδατα υπαρκτά και ύδατα αδιόρατα πάνω στο βιβλίο του θέρους.

Μόνο ένας αναγνώστης υποκλίνεται

πάνω σ’ αυτή την εικόνα.

*Από τη συλλογή “Όψεις μιας αποκάλυψης” (2009). Το πο΄πιημα το πήραμε από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, εκδ. Βακχικόν. Mετάφραση: Άτη Σολέρτη
Ο ποιητης διατηρει την ιστοσελίδα http://lagalaxiaamediodia.tumblr.com

Όρθια τ’ απομεινάρια,
τα λυμένα απ’ τη χαρά μέλη,
τα χαλαρά γόνατα,
στο φεγγαρόφωτο κάτω απ’ το μπαλκόνι.
Στο βάθος φύλλα λιγοστά,
σκουρόχρωμα σα μαλλιά.
Λαχτάρα μου ήταν τ’ αρχαία χρόνια
λαχτάρα μου ήταν το παρόν
λαχτάρα μου ήταν το μέλλον
και μ’ όλα αυτά πεθαίνω σ’ ένα μικρό φυλάκιο
στην άκρη του δρόμου
σ’ ένα παντοτινά όρθιο φέρετρο
σ’ ένα δημόσιο κτήμα
τη ζωή μου ξόδεψα προσπαθώντας
να συγκρατηθώ να μην το κομματιάσω.
Τη ζωή μου ξόδεψα πολεμώντας τον πόθο μου
να την τελειώσω.

απόπειρα πρώτη

κάθε απόπειρα σκέψης
περιέχει όλες τις απόπειρες μαζί
κάθε κίνηση στο άπειρο
περιέχει όλες τις κινήσεις μαζί
κάθε έμπνευση στα κενά διαστήματα
περιέχει όλες τις γητειές του κόσμου

απόπειρα δεύτερη

η ξηρασία μας αποτελείωσε
σε αλυσίδες σκόνης
η ζέστη μεσουρανεί
ο καύσωνας κυβερνά
με απομιμήσεις βροχοπτώσεων
προχωρούν οι προνοητικοί
σε λιτανείες
θρησκευτικές ή μη
στις ράχες μας
η ξηρασία που εκτοπίζει
τους πάντες
σε τόπους εξορίας
που ξερνούν
περιβαλλοντικές καταστροφές
αγκομαχώντας

απόπειρα τρίτη

έτσι έγκλειστοι
σε ηλεκτρονικές κάμαρες
αποκολλούνται τα κομμάτια μας
μένουμε με τα υπολείμματα
του εαυτού μας
η ψυχή μας έρμαιο
σε σχήματα κι απομιμήσεις
με τ’ άντερα έξω
σε κοινή θέα
εκτεθειμένα στα βρόχια
της καθημερινότητας
δεμένοι χειροπόδαρα
από αόρατους σπάγκους
κάποιος τραβά το χαλί
κάτω απ’ τα πόδια μας

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Ο Γιάννης Υφαντής (αριστερά) με τον ποιητή Λευτέρη Πούλιο σε ταβέρνα των Εξαρχείων το Μάρτη του 2012,

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Γιάννη Παλαβό, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “MONKEY” (2007)

Η ποίηση του Γιάννη Υφαντή είναι ένα πραγματικό δώρο. Σχεδόν αποσιωπημένος από τους διαμορφωτές του λογοτεχνικού κανόνα, τα λογοτεχνικά έντυπα και τις στήλες των εφημερίδων, ο Υφαντής διαγράφει εδώ και τρεις δεκαετίες μια σπουδαία πορεία, όντας σχεδόν στο περιθώριο. Σε μια πλασματική μιντιακή πραγματικότητα, όπου η προκλητικότητα και το προβοκατόρικο ύφος περισσεύουν, τα ποιήματα του Υφαντή αστράφτουν με την γνήσια ανατρεπτικότητα, τον ερωτισμό και την απλότητά τους. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους νεοέλληνες ποιητές. Το Monkey παρουσιάζει με μεγάλη χαρά τη συζήτηση με τον ποιητή.

1. Είχατε δυσκολίες να εκδώσετε, όταν πρωτοξεκινήσατε;
1. Περιέργως, όχι. Ήδη στα 19 μου είχα δημοσιεύσει σε περιοδικά κι εφημερίδες αρκετά ποιήματα. Ήταν δικτατορία ακόμα, όταν το περιοδικό «Ευθύνη» και οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν να μου κάνουν μια έκδοση. Συγκέντρωσα τα προς έκδοσιν ποιήματά μου, αλλά σ’ ένα δεύτερο γράμμα που μου έστειλαν, ζητούσαν ν’ αφαιρέσω μερικές «βλάσφημες» λέξεις. Τους είπα ότι μου είναι αδύνατον να αυτολογοκριθώ, κι έτσι τελειώσαμε μ’ αυτή την εκδοτική πρόταση. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Χατζηδάκις κι ο Γκάτσος (με τους οποίους εννοείται δεν σχετιζόμουν εκείνο τον καιρό), ζήτησαν από τις εκδόσεις «Τραμ» να μου εκδώσουν οπωσδήποτε βιβλίο.

2. Αλήθεια ποιες ήταν οι «κακές» λέξεις που οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν ν’ αφαιρέσετε;
2. Αλίμονο. Είμαι ο πρώτος Νεοέλλην ποιητής που δημοσίευσε ποίημα με τη λέξη «μουνί». Και είμαι ο πρώτος που διάβασε στην ελληνική τηλεόραση ποίημά του με τη λέξη «πούτσος». Και να ξεκαθαρίσω, μιλάμε για δημοσιευμένη ποίηση. Διότι αδημοσίευτη ποίηση με τις λέξεις αυτές έχει γραφτεί πολύ πριν από μένα. Και μάλιστα από ιερέα ποιητή. Είναι ο θαυμάσιος Ζακύνθιος ιερέας, ζωγράφος και ποιητής, Νικολός Κουτούζης, σύγχρονος του Σολωμού, που έγραψε ποίηση, χρησιμοποιώντας χωρίς κανένα δισταγμό όλες τις λέξεις της ελληνικής γλώσσας.
Θυμώνω όταν διαβάζω ανθρώπους που ενώ δηλώνουν θαυμαστές του Καραϊσκάκη, μόλις φτάνουν στις λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Καραϊσκάκης, βάζουν αποσιωπητικά. Δηλώνοντας έτσι, κατ’ εμέ, την αναξιότητά τους. Όποιος δεν μπορεί να προφέρει τις λέξεις που πρόφερε ο Καραϊσκάκης, είναι αδύνατο να πράξει αυτά που έπραξε ο Καραϊσκάκης, τουτέστιν να δράσει υπέρ της ελευθερίας, διότι ελευθερία και γλώσσα όπως κι ο Σολωμός μας λέει, πάνε μαζί.

Continue reading →

Όταν γενεί το ποίημα
Καθρέφτης της ψυχής
Το είδωλό σου μέσα του
Αιώνια κομματιάζεται
Γιάννης Βούλτος

Προλογίζει η Μαρία Ροδοπούλου

Μια εσωτερική ‘φωνή’ της ποίησης επανέρχεται με το e-book “Μαρτυρία”. Ο ποιητής, λιτός με μια εξαιρετική διαχείρηση,χωρίς μπιχλιμπίδια και κοσμήματα, του λόγου εκπλήσσει τον αναγνώστη με την αιφνίδια φωτιά που κρύβουν τα ποιήματά στο νέο του βιβλίο. Ο Γιάννης Βούλτος μας ξεναγεί στα μυστικά υφαίστεια της Ποίησης χωρίς να μας προειδοποιεί για τον κίνδυνο έκρηξης. Η ποίηση του ξεκινά κυρίως από το προσωπικό του κόσμο, από την προσωπική του πορεία στην ζωή, για να εξαπλωθεί με αστραπιαία ταχύτητα στην κοινωνία και να καταδείξει τον καθένα από εμάς ως συνοδοιπόρους σε ένα δρόμο που μπορεί να είναι είτε πολύ μακρύς είτε πολύ σύντομος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιάννης Βούλτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Σπούδασε Αρχαιολογία στην ίδια πόλη και ειδικεύτηκε στη βυζαντινή τέχνη. Εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια εκπαίδευση. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες, περιοδικά, ιστοσελίδες του διαδικτύου και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά. Ο ίδιος έχει μεταφράσει αγγλόφωνη, γαλλόφωνη και ιταλόφωνη ποίηση. Το ποιητικό του έργο έχει παρουσιαστεί από το Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας.

Έργα:
Μυστράς, Η αρχιτεκτονική των υστεροβυζαντινών ναών του, εκδ. Ιδιομορφή, Σπάρτη 2005.
Παραθήκη, Ποιήματα 1990-2007, ιδιωτική έκδοση, Πάτρα 2007.
Ανθρωποθυσία, Ποιήματα, ιδιωτική έκδοση εκτός εμπορίου, Ναύπακτος 2010.
ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Ποιήματα, ιδιωτική ψηφιακή έκδοση εκτός εμπορίου, Άγιος Νικόλαος, Ηλείας 2014.

Ο ποιητής διατηρεί την προσωπική του ιστοσελίδα στο http://voultos.blogspot.com

ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΟ

Στον ίσκιο του χαμού
Αποσταμένος
Λόγια ξεπουλώ
Γιατί μονάχα λόγια
Μου ’χουν απομείνει
Τα έργα μου
Μια κάλπικη πραμάτεια
Που τη σκορπά η νύχτα

Τόσο πλατύς τούτος ο ίσκιος
Και πολεμάω
Δίχως όπλα
Να φύγω στο φως

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
Μνήμη Γεράσιμου Γαλιατσάτου

Σε κείνο το περβόλι
με τις πορτοκαλιές τις λεμονιές
και το πηγάδι
πλάι στο παλιό το σπίτι
με τις πλίθρες
Ο παππούς με την αξίνα
περασμένα τα ογδόντα του
απόβραδο τη γης να σκάβει
Κι εγώ να τον ρωτώ
– Γιατί παππού δεν ξαποσταίνεις
Δε σου ’φτασαν οι κόποι
μιας ολάκερης ζωής
Κι εκείνος
– Δεν είναι τούτη δω που κάνω
δύσκολη δουλειά παιδί μου
το σκέπασμά μου συγυρίζω
Γιατί σε λίγο θα πλαγιάσω

Τώρα πια
Όρθιο τίποτα δε στέκει
Ο παππούς έχει πλαγιάσει
Το περιβόλι κάηκε
Το σπίτι το ρήμαξε σεισμός
Κι εγώ Έχω πάψει από καιρό τις ερωτήσεις

ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Αντιπαθούσε το χαρτί
Απεχθανόταν το φως της μέρας
Ήθελε τη νύχτα
Τους στίχους του
Να τους γράφει στον τοίχο
Να τους στήνει στον τοίχο
Και κατόπιν ο ίδιος
Να τραβά τη σκανδάλη

ΒΟΥΤΙΑ

Βουτάει απ’ τον ψηλότερο βράχο
στο νερό
Βουτάει απ’ τον πέμπτο
στο κενό
Η θάλασσα
αφρισμένη
Ο δρόμος
πολυσύχναστος
Καθώς εκείνος
Σηκώνεται
Και περπατάει
Στα κύματα

*Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του περιοδικού “Σοδειά” στο http://www.sodeia.net/2014/02/blog-post_7.html#more

IV

Στο υγρό μικρό μπουντρούμι
που κατοικώ τα τελευταία χρόνια,
πολλά μου λείπουν,
μα όχι οι πηγες.

Οι τοίχοι φωνάζουν ιστορία
κι άσχημα γεγονότα.

Όσα η λήθη προσπαθεί να σβήσει,
μένουν χαραγμένα,
ανεξίτηλα ειπωμένα στα ντουβάρια.

Σκηνές οδύνης και βασάνων,
στιγμές γαλήνης,
ανείπωτες επιθυμίες.
Όλα είναι εκεί,
χωρίς ημερομηνίες.

Κι αυτή η έλλειψη,
Μαρτυρά διαχρονικότητα.

Γιατί εδώ,
όποτε κι αν έζησες,
αυτή τη ζωή θα έζησες.

δεν μου αρέσουν οι συμμετρίες
τα ολοστρόγγυλα γράμματα
οι άρτιοι αριθμοί
τα περιγράμματα των σχημάτων
των υλικών οι ακριβείς αναλογίες

μου αρέσουν
αυτά που συμπληρώνουν αυτά
που ανατρέπουν που δραπετεύουν
τα μισά
τα ατελή
τα αδιαμόρφωτα

μια αστραπή που σχίζει τον καθαρό ορίζοντα
μια πεταλούδα το χειμώνα
μια ρωγμή στον καθρέφτη
μια φέτα από θολό φεγγάρι του Αυγούστου

το χέρι μου μέσα στο δικό σου
τα μικρά μου δάχτυλα
όταν ναυαγούν στην παλάμη σου

*Από την ποιητική συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας, 2013 (σελ. 25). Η ποιήτρια διατηρεί το ιστολόγιο Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.com

Kate Monash, Sievx

The Return (SIEV X)
(with respect to all asylum seekers)

In the sea
in unknown waters
hands clinging
skin succumbing
to freezing fear
I return.

Eyes screaming
feet imploring
mouths calling
to life-giving lights
I return

again and again
to that place in my chest
where panic pours
through my gut
and horror hammers my head

as I see “us”
turn away

It is not me “we” turn from
yet I recognise
in hands skin
eyes
feet
mouths

the return
of an unwillingness to love.

*From the collection “re-membering”, Walleah Press, 2013 (p. 61)

Η Επιστροφή (SIEV X)
(με σεβασμό σε όλους τους αναζητητές ασύλου)

Στη θάλασσα
σε άγνωστα νερά
σε χέρια που προσκολλούνται
στο δέρμα που υποκύπτει
στον παγωμένο φόβο
επιστρέφω

Στα μάτια που ουρλιάζουν
στα πόδια που εκλιπαρούν
στα στόματα που καλούν
τα ζωοδότα φώτα
επιστρέφω

ξανά και ξανά
σ’ αυτό το μέρος στο στήθος μου,
όπου ο πανικός διαχέεται
στο έντερό μου
και ο τρόμος σφυροκοπεί το κεφάλι μου

όπως βλέπω “εμείς”
αποστρέφουμε

Δεν είμαι εγώ
“εμείς” αποστρέφουμε το βλέμμα
αλλά αναγνωρίζω
τα χέρια
τα μάτια
το δέρμα
τα πόδια
τα στόματα

την επιστροφή
της απροθυμίας για την αγάπη.

*Από τη συλλογή “re-membering”, Walleah Press, 2013 (p. 61). Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Ο χρόνος

Κι απόψε
διαρκώς παριστάμενος φαντομάς
με λέξεις
με ίσκιους
την αχίλλειό μας πτέρνα σημαδεύει.

Χορεύοντας με το σιωπηλό μας δάκρυ

Αργά τη νύχτα
βγαίνουν απ’ το κύμα
όλα τα πρόσωπα που αγαπήσαμε
περπατούν με βήματα αλλοτινών πουλιών
μας ακολουθούν μαζί με το ματωμένο φεγγάρι
φύλλα μασούν της μοναξιάς
και τραγουδάνε.

Στέλνουν φιλιά
χαιρετισμούς
φωτιά παίρνουν όσα ρωτάνε
τριγμούς αφουγκράζονται
σκιρτήματα βαθιά
χορεύουν με το σιωπηλό μας δάκρυ
και χάνονται

αφήνοντάς μας γυμνούς
μεσ’ στα σκοτάδια μας πνιγμένους