Τα ψάρια όλα κοιμήθηκαν
Την ίδια ώρα
Την ίδια ώρα
Την ίδια Και – όλα γύρισαν
Με την κοιλιά προς τα πάνω
Επέπλεαν
Και σχημάτισαν επιφάνεια νερού
Στέρεο περπάτημα
Σαν πάνω σε πετρούλες και βράχους
Εδώ κοιλιά πέστροφας
Εδώ κοιλιά φάλαινας
Εδώ περιτοναϊκή κοιλότητα
Καρχαρία
Πατάω και φθάνω απέναντι
Εδώ το μη κόσμος
Απλώθηκε
Η κατοίκηση
Του ανθρώπου
Και Του αδύνατου
Δεν κατάλαβαν δίψα
Όλη η γη μόνο
Στις κορυφές βουνών
Είχε νερό
Και αυτό συμπαγές
Στο μάτι
Του ουρανού
Και
Πέρα

*Από τη συλλογή “Ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδ. Σαιξπηρικόν 2012.

αρπακτικό της στέπας πάνω στους τροπικούς μου
εισβάλλεις
μαύρος πάνθηρας στο ολόλευκο τοπίο μου
συστρέφεσαι
ηδονικά γύρω από τον ισημερινό μου
μου χαρίζεις εντελβάις από τις Άλπεις
και ενθύμια μακρινά από τα φιορδ της Νορβηγίας

αν και μιλάς με βρυχηθμούς
σε ερμηνεύω
από τη μυρωδιά της πυρκαγιάς στο δέρμα σου
βυθίζεις
τα νύχια σου στη σάρκα μου

μπαίνεις μέσα μου και αλλάζω γλώσσα

*Από τη συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας 2013. Το ποίημα δημοσιεύτηκε και στο ιστολόγιο “Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται” στη διεύθυνση http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com από όπου και η εικόνα της παρούσας ανάρτησης. Η ποιήτρια διαθέτει το ιστολόγιο Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.com

Φυσούσε η ζωή τα ρούχα σου
Έξι ώρες μετά από σένα
ο καθρέφτης μου ήταν ο ήλιος που έδυε
ο έρωτας που δεν ανέτειλε
στα μάτια που μασούσαν απορίες
στοργικές απουσίες
εναργείς ερωτήσεις
φυλλαράκια και στύσεις.
Έξι ώρες μετά από σένα
το είδωλό μου στέγνωνε στα σχοινιά
που οριοθετούσαν τις λίμνες των ματιών σου.

*Από τη συλλογή “επιΣτροφή από την απόΣταση”, εκδ. Μανδραγόρας 2012.

Hey lake,
sink the sulky notebooks
in your dusty waters,
Let me see what with the soul
filled with notes for
what do the paper boats do
while on earth the salamanders duplicate?

A plane mirrors its flanks,
the sky in the lake,
a lake in a sky…
the books float,
my conscience on board
while salamanders procreate
The notes… the sky … notes…
the lake…., salamanders procreate,
the books drink, drink the water,
the notes sink.

οι σκιές στη θάλασσα

πύργοι μικροί
ανεμώνες και ήλιοι

δροσερό δωμάτιο
βρόχινη λέξη

ομιλία πάντα
συνομιλητής

πεπεισμένη αλήθεια
μοιάζει με κίνηση

δέρμα θα χάνεται

η ερμηνεία σου
φωνή μαλακή

*Από το ιστολόγιο Κηρύκειον στη διεύθυνση http://kirikion.blogspot.com

Την κούραση των από δω δέντρων
δεν τη ξέρουμε εμείς
κι όμως μοιάζει ίδια
με τους ανθρώπους που έχουν
ρίζες εκεί όπου νερό δεν έχει
κι έτσι μεγαλώνουν
με τον ενισχυμένο από δίψα τον κορμό
κι αυτές παλιές γλώσσες
όπως το αλάτι
χωρίς σπατάλη
λέξεων
όπου κάθε χαιρετισμός
κάθε χειραψία
φαίνεται να σου λέει
εμπιστεύσου τον κόσμο
αλλά πρόσεχε
τη ζωή την καταλαβαίνεις μόνο περπατώντας
κόντρα στον άνεμο

Gli alberi di Argan

La fatica degli alberi di qui
noi non la sappiamo
eppure sembra la stessa
degli uomini che hanno
radici dove non c’è acqua
e vengono su così
col tronco irrobustito dalla sete
e queste lingue vecchie
come il sale
senza spreco
di parole
in cui ogni saluto
ogni stretta di mano
sembra dirti
fidati del mondo
ma stai attento
che la vita la capisci solo camminando
controvento

Μετάφραση στα ελληνικά: Massimiliano Damaggio, τον οποίο και ευχαριστώ που έφερε το ποίημα στην επιφάνεια.

απόπειρα τέταρτη

άσματα
μισά χαρούμενα
μισά λυπητερά
γλεντώντας το χαμό
της γλώσσας μας
σε μουρμουρισμένους στίχους
αέρινους σαν θησαυρούς
με δυό αναψοκοκκινισμένα μάγουλα
στον ατέλειωτο χειμώνα

απόπειρα πέμπτη

δεν υπάρχουν ψηλά βουνά
εδώ στην περιοχή μας
όλα είναι επίπεδα
λεία
και ψυχορραγούν
ανυπεράσπιστα
δεν υπάρχει άνθρωπος
να τα χαϊδέψει
για να επιβιώσουν

απόπειρα έκτη

τα παίζουμε όλα για όλα
με θεατρικές ατάκες
σαν κόμπους στο λαιμό
που κρημνίζονται
σε χαώδη βάραθρα
και δίνες
αιώνιων χαιρετισμών

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Μουσική και τραγούδι: Serge Reggiani. Απόδοση στα ελληνικά: Athanase Athanassiou.

Η ζωή
είναι όπως ένα δόντι
Στην αρχή δεν πολυνοιάζεσαι
σου αρέσει όλο να μασουλάς
Μα να που έξαφνα χαλάει
και πονάει, αλλά δεν το αφήνεις
Το φροντίζεις και είσαι όλο έγνοια
Μα για να γιατρευτείς στ’ αλήθεια
πρέπει να του ξεριζωθεί
η ζωή

θυμήσου
τις λέξεις,
απόμακρες,
ηχώ στις σχισμές
του χθες,
τον έρωτα σιωπούσαν,

οι σκιές σου,
τα χείλια του
χάιδευαν,
με ανέμους γυμνούς,
στη κόκκινη σφαίρα της φυγής,
τότε,

και
δεν ήξερες;
ο χρόνος,
δάκρυα μιλούσε,
με στίχους πυρωμένης
βροχής,
στα βήματα
της βοής των αθώων σπιτιών,
όταν η φωνή του,
στα μάτια
σου ψιθύριζε,
γεύσεις πικραμένης
ψυχής,

τώρα,
ο χρόνος,
στο ταξίδι της απουσίας του,
σε οδηγεί,
στη χλωμή
σκιά του φεγγαριού,
στα στάχια της ερημιάς
να περιμένεις,
τα βράδια,
στον πύργο των μπλουζ,
τους δείκτες των στιγμών
για να γυρίσεις,

αχνοσβύνει
η σιωπή,
στην έρημο της μοίρας,
στο μαργαριταρένιο της γκρίζο

AlexMil