Με νούμερο εκατόν πενήντα τρία
στημένη στην ουρά της εφορίας
μετράω
άλλες εκατον πενήντα τρεις
στυμμένες λεμονόκουπες.
Κάποιες
με στωική αξιοπρέπεια
δηλώνουν έτοιμες
για μιαν ακόμη συνεδρία με τον Προκρούστη.
Οι πιο πολλές
με αφυδατωμένη την ελπίδα
προσδοκούν να βγουν γιώτα πέντε.
Μαζί τους κι εγώ.
* Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας” 2013.
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Ο ψυχολόγος
υπήρξε σαφέστατος.
Ν’ αφήσω νύχια.
Ο ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ
Μη με ρωτάτε
αν γέλασα ποτέ μου.
Θα σας γελάσω.
ΟΞΥΜΩΡΟ
Χωρίς τις μάσκες
τα πρόσωπα φαίνονται
ανυπόδητα. χ
*Από τη σλλογή “Γλώσσα λανθάνουσα”, εκδ. Μανδραγόρας, 2010.
Ανέβασε με κόπο το παντελόνι.
Δεν κούμπωνε,
δεν του έκανε,
είχε παχύνει.
Αυτές τις μέρες,
έφαγε λίγο παραπάνω.
Μα εκείνο το παιδάκι,
από μια χώρα ξεχασμένη,
κοίταξε πως αδυνάτισε.
*Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή “Πρόγνωση καιρού”, που θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις εκδόσεις Vakxikon.gr
Η ποίηση δεν μπορεί ν’ αλλάξει του πόνου
την τάξη
Η σκόνη εκείνη αλλού δεν θα ακουμπήσει,
αντίθετα, μας ράβει επάνω στην παρουσία
των στήλων, εννοώντας τον σχοινοβάτη
που τολμά το βλέμμα του πέρα απ’ το σκοινί
που υπέρκειται τα δικά του τα ερείπια
Ψάχνουμε αναμνήσεις, σε μαυρισμένους τοίχους
και σπίτια εγκαταλειμμένα, εμείς μες στις αγκυρωμένες νύχτες
μα τα νύχια που βυθίζονται
στην άκρη του στρώματος, αν είχαμε δει τα πρόσωπα,
τις μητέρες μες στα κενά των δωματίων,
θα είχαμε στο λαιμό μας πιο φανερή κοπή και για λέξεις μια μικρή φωνή
Γι’ αυτό στέλνουμε μόνο σήματα καπνού
από σημεία σίγουρα και εγκαταλειμένα
κι αν ανοίξουμε κρυσφήγετα
τρέφουμε ένα κενό από φορμαλδεΰδη,
κληροδότημα κάρβουνων που κόβει την ανάσα
Αφήνουμε ζέστη, μα με στάχτινες λέξεις
μετά από κάθε καταφύγιο
*Από τη συλλογή “Τα γεωγραφικά πλάτη των χεριών”. Μετυάφραση από τα ιταλικά στα ελληνικά: Massimiliano Damaggio.
Πρωϊνό γεύμα
Έβαλε τον καφέ
Μες στο φλιτζάνι
Έβαλε το γάλα
Μες στο φλιτζάνι του καφέ
Έβαλε τη ζάχαρη
Μες στον καφέ με γάλα
Ανακάτεψε
Με το κουταλάκι
Ήπιε τον καφέ με γάλα
Δίχως να μου μιλήσει
Άναψε
Ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια καπνού
Έριξε τις στάχτες
Μες στο σταχτοδοχείο
Δίχως να μου μιλήσει
Δίχως να με κοιτάξει
Σηκώθηκε
Φόρεσε το καπέλο του
Φόρεσε το αδιάβροχό του
Γιατί έβρεχε
Και έφυγε
Μες στη βροχή
Δίχως μια λέξη
Δίχως να με κοιτάξει
Κι εγώ κράτησα το κεφάλι μου
Με τα χέρια μου
Κι έχω κλάψει
*Μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου.
Στο μετρό
ονειροπολώ
κι ανασαίνω βαριά
απ’ το κάπνισμα.
Για μια στιγμή ζαλίζομαι
και πέφτουν πάνω μου πολλά φώτα.
Θλίβομαι νιώθοντας
την ανέλπιδη τέχνη
του ποιητή.
Πόσο απλός ο κόσμος,
αυτό το μεγάλο τίποτα,
και πόσο δυστυχία
και βάσανα
σε ραγισμένες καρδιές
και ψυχές πεθαμένες.
*Από τη συλλογή “Το θεώρημα”, εκδ. Κέδρος 2005.
Φωτογραφία: Manuel Carvalho
Έρχεται νύχτα.
Κάτσε άνετα.
Φόρα γαλήνιες μάσκες στα όνειρα σου
και θυμήσου πως ξεκίνησε η άνοιξη.
Απ’ το γρασίδι.
Άνοιξε το σκούρο από τα χρόνια ρολόι
και φυλάκισε μέσα του τα όνειρα.
Μετά κούνησε το κεφάλι
και χαμογέλασε.
Και μετά αποκοιμήσου.
Στον Τάκη
με όλα τα γραμμόφωνα
και όλα τα σύγχρονα
ίδιος ο ήχος στην ταβέρνα οι γενιές
τις Τρίτες τα απόβραδα
παρελάσεις μορφών τέχνης κινουμένων
στο σήμερα το χθες
ζωντάνεψαν τις υποστάσεις
Σαββατόβραδων
κίτρινων πόλεων και όμορφων
ερασιτεχνικά ρίχνοντας βλέμματα φωτός
μετείκασμα κατακερματισμένων εικόνων
και σκιές μόνο δρόμων παλαιών
ξεπέρασαν το σήμερα
τα σύγχρονα όρια
αφήνοντας μια προθανάτια γεύση
αλμύρας στα χείλη
Σαν υπόκωφες αλληλουχίες δεήσεων
και σαν κομπάρσοι
ατελεύτητων εικόνων
κι ενός δράματος
ατελεύτητου
*Από τη συλλογή “Η δίεση των όντων”, εκδ. Ένεκεν, Θεσσαλονίκη 2012.
Έργο του Mahmood Salameh
Ουρανός των θνητών
Κάτω απ’ το λαιμό
ο ουρανός των θνητών.
Αστέρια δεν πέφτουν
ανεβαίνουν μάτια λαμπερά
που επιθυμούν
να κλείσουν σ’ ένα μπουκάλι
το πιο ακριβό κόκκινο κρασί
αποσταγμένο
από τον καάθε χρόνο που χάραξε την επιθυμία πιο βαθιά
από το καλοκαίρι που έλιωσε κάθε ικμάδα του σώματος.
Πλαγιάζω στο λιβάδι που κοιμούνται
νεογένητοι άγγελοι.
—
Σωτήριο
Ματια περιπλανήθηκαν
στους αιώνες
κατέληξαν δορυφόροι
και τη ζωής μου σταυροφόροι
άγιοι και άγριοι
μ’ έκαψαν, έσωσαν
τον άγγελο απ’ τα νύχια της νύχτας
και της καταραμένης σελήνης
*Από τη συλλογή “Έρως ονειρευόμενος”, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2012.
Vincent van Gogh, Starry Night
VII
Η μεγαλύτερη μπούρδα που λέμε στον εαυτό μας κάθε πρωί
είναι πως τα όνειρα είναι απλά όνειρα.
“Δεν ήταν αληθινό, το ονειρευτηκα”.
Τι πιο αληθινό από τα άδυτα του ασυνείδητου,
τον πυρήνα της ψυχής μας;
VIII
Στα όνειρά μου ζω.
Στη ζωή μου όχι.
*Από τη συλλογή “Σκοτάδι”, εκδ. Ars Poetica, 2013. Ο ποιητής διατηρεί την ιστοσελίδα http://www.alexantonopoulos.com
