Γεωργία Τρούλη, Ιθαγένεια ενός κόσμου

Posted by Το κόσκινο on

Σε χορό αγρίων θα πάμε
Θα δαμάσουμε τη φωτιά
Και με ολόκληρα τοτέμ
Θα ξεθυμένουμε τα ταμπού μας
Ξυλόγλυπτες αφηγήσεις
στην τρύπα του αυτιού
ένας ξαναζωντανεμένος σαμάνος
φοράει νυχτικό
και κάνει ευχές
δυτικού τροπαρίου

θα ανακαλύψουμε την ιθαγένεια
του έρωτα
με
κουλουριασμένες αφρικάνικες μάσκες
και κατεβασμένα από τη βαρύτητα
στήθη
έντονος βρυχηθμός βουντού
η αποφυγή του μοιράσματος
και κλαις
κι έπειτα πάλι
αυστραλιανό θετικό
το συναίσθημα
μα κρίμα
καθόλου να μην ξέρεις
πώς παίζουν ντιτζιριντού
οι αβορίγινες

και όλοι να σου λένε
να γίνεις πιο μίνιμαλ
αλλά εσύ συνεχίζεις να βλέπεις
το εμπριμέ στην ταπετσαρία του τοίχου τ
ο σκαλιστό στον ώμο της καρέκλας
το ανάγλυφο στη αγριάδα του βράχου
τα χρώματα στη φούστα μιας τσιγγάνας
τις ραφές στις άκρες του βιβλίου
και δεν θες καμιά απλοποίηση φόρμας
που δεν έχει ουλές
και συνεχίζεις
να συμπυκνώνεις σιωπές
όπως οι Εσκιμώοι στα ιγκλού

ολόκληρη ιστορία χιονιού
και αποκόλλησης από βάθος
δια-κοσμος
να εφαρμόζει σε δύο τρία λεπτά
τούβλα λευκά
τοιχοδομία αφήγησης

στη μέση γούνα και φωτιά
ολόγυρα πάγος
περίγυρος θάλασσα λιτή και δαντελοπλεγμένη απόκεντρα κόσμος

Δήμητρα Καραφύλλη, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

1549484_698480240173471_10149214_n

Tire-Bouchon

Στον Χάρη

Σου χρωστώ κάτι
που ποτέ δεν θα σου επιστρέψω.
Ένα εγκάρδιο χτύπημα στην πλάτη
μια παραίνεση.
Άδειασε τα μυαλά σου στο σοφά
να τα μετρήσουμε.

*Από τη συλλογή “Τρελή τυφλόμυγα”, εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας”, 2013.

Φρουί γλασέ

Βεγγέρες καθημερινές.
Επίπεδες οθόνες.
Δούρειες φάτσες φρουί γλασέ.
Λόγια βεγγαλικά
από στόματα στεγνά
διαττόντων.
Χωρίς ειρμό.
Χωρίς πειθώ.
Χωρίς αντίκρυσμα.
Χωρίς αναστολή.
Αναστολή προς τι;
Μέχρι τα κούφια είδωλα να προσεδαφιστούν
θα έχουν γίνει σκόνη.

*Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας”, 2013.

Θάνος Γώγος, Φύλα καρδιάς στις γωνίες

Posted by Το κόσκινο on

Surreal-Photography-Julie-de-Waroquier-6-564x272

Αν η αστυνομία
τοποθετούσε
μηρούς
επιλεκτικά
επάνω στις χώρες που
για διασκέδαση παρακολουθούμε

(Όπου οι άνθρωποι έχουν τις
δουλειές τους
Όπου τα αφεντικά έχουν τους
ανθρώπους)

Εάν δεν ακολουθούσε
εγχειρίδια
για το χιόνι για το πάθος για εμάς
Ποια ομιλία τότε θα κατακτούσε τον κόσμο;

*Από την “Αβαρία της ευτυχίας” μέρος της συλλογής Μεταιχμιακή χαρά”. εκδ., Φαρφουλάς, 2014.

Δημήτρης Α. Δημητρριάδης, Μην έχοντας άλλη επιλογή παρά μονάχα το αίμα

Posted by Το κόσκινο on

Καταγραφή

Και να. Επιτάφιος κι αναστάσιμος ο ονειρικός τρομοκράτης
ταχυδακτυλουργός του αιωνίου φόβου
και του θριαμβεύοντος σπαραγμού
ξεγραμμένος απ’ τους πάντες κι απ’ τα πάντα
ξεχύνεται άνεμος ελευθερωμένος κι ελευθερωτής
γεμάτος συνθήματα κομμάτια
λιωμένα πάθη
κι αρχέγονες προσευχές.
Ξεχύνεται
χωρίς καμιά προοπτική επιστροφής
-πώς να ορίσεις άλλωστε την αφετηρία της ορμής
πώς να ξανακλείσεις τον αετό που εφορμά στη θύελλα-
ανοίγοντας πυρ σε δασκάλους
εργολάβους και ψυχαναλυτές
σ’ εμπόρους
ιερείς
χρηματιστές και κομματάρχες
σε ρουφιάνους και αστυνόμους
πυροδοτώντας
ιερουργός εμπρηστής τον πηχτό πολτό των είκοσι λεηλατημένων αιώνων
δοσμένος ολοκληρωτικά στη δαπάνη του αίματος
καταδικασμένος ζωντανός
μέσα στο θάνατο
αθάνατος.

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε και στο http://pribas.blogspot.com.au/2013/02/blog-post_19.html

Αλέξης Τραϊανός, Φύλακας ερειπίων

Posted by Το κόσκινο on

Bik4MHyCYAEtjLp

Μέρες σέρνοντας πίσω τους
Άδεια περίεργα αντικείμενα

Ώστε να ζεις πάλι με πράγματα
Απ’ όπου κάποτε αναχώρησες για πάντα

Βρώμικα παγωμένα νερά
Σκόνη νεκρών αετών βαθιά
Σε τεράστια κοιμισμένα κτίρια
Το απαγχονισμένο τοπίο κι η φρίκη του
Με τους τέσσερις τοίχους του ορίζοντα
Να κλείνει το πρωινό
Γκρίζα κηλίδα μέσα στο μάτι σου

Ν’ ανοίγει το καφενείο πληγή
Για να μοιράσεις ξανά τα χαρτιά σου
Στο τίποτα
Αδόλφε παλιέ αδελφέ του Θανάτου
Σε μαγαζί στη στοά
Στο πάτωμα πριονίδια
Και μια μαύρη γριά
Μ’ έναν αργό μπόγο μοναξιάς
Σε μια δίχως τέλος κι αρχή
Τρίτης Κατηγορίας ιστορία
Όπου εσύ πεθαμένος θαμώνας
Ξύνεις τα μολύβια σου
Ξύνεις τα χρόνια σου
Ξύνεις τον εγκέφαλο
Όλων αυτών των τρελών
Να δεις αν μπορούν να ξεχωρίζουν
Μερικά βασικά χρώματα

Continue reading →

Πάουλ Τσέλαν, Εγκώμιο της απόστασης

Posted by Το κόσκινο on

tumblr_n1nvd5ITTQ1r0i205o3_1280

Στην πηγή των ματιών σου
Ζούνε τα δίχτυα που ρίχνουν οι αλιείς
Στην πλανεύτρα θάλασσα
Στην πηγή των ματιών σου
Κρατά την υπόσχεσή του το πέλαγος

Εδώ σου ρίχνω μια καρδιά που έζησε με τους ανθρώπους
Τα ρούχα μου και την λάμψη ενός όρκου
Πιο μαύρος στα μαύρα είμαι γυμνότερος
Μόνον ως αποστάτης είμαι πιστός
Είμαι Εσύ όταν Εγώ είμαι Εγώ
Στην πηγή των ματιών σου πλανιέμαι
Και ονειρεύομαι λάφυρα
Ένα δίχτυ ψάρεψε άλλο δίχτυ
χωρίζουμε αγκαλιασμένοι
Μες στην πηγή των ματιών σου
Στραγγαλίζει ο κρεμασμένος το σχοινί του

ΠΛΗΓΗ

Ήμασταν άγρυπνοι, ξαπλώναμε στα γρανάζια
του ρολογιού της βαρυθυμίας
και λυγίζαμε τους δείχτες σαν ραβδιά
κι αυτοί εκσφενδονίζονταν και
μαστίγωναν τον χρόνο
μέχρι που έβγαζε αίμα
και μιλούσες
σε λυκόφωτα μεγαλωμένα,
και δώδεκα φορές είπα
Εσύ στη νύχτα των λόγων σου,
κι άνοιξε η νύχτα κι έμεινε ανοιχτή,
κι απόθεσα
το ένα μάτι στον κόρφο της
κι έπλεξα το άλλο στα μαλλιά σου
κι ανάμεσα ξετύλιξα τη θρυαλλίδα,
την ανοιχτή αρτηρία-
και μια νέα αστραπή πλέοντας
ερχόταν να μας συναντήσει

Ω εσείς πανύψηλες λεύκες
– άνθρωποι αυτής της γης!
Ω εσείς μαύρα τενάγη της ευτυχίας
– την αντικατοπτρίζετε καθ΄οδόν προς τον θάνατο!

Ο ΤΑΦΟΣ

Κανένα λουλούδι δεν φυτρώνει
Θα ήταν περιττό

Τίποτε υπερβολικό…

Κάποτε
Τον άκουγα
Πώς ένιπτε τον κόσμο
Αόρατος, ολονυκτίς,…

*Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου
**Artwork: Rhonda Dee
***Από το http://bibliotheque.gr

Mιχάλης Kατσαρός, Στο νεκρό δάσος

Posted by Το κόσκινο on

Screen+Shot+2014-03-15+at+12.27.56+AM

Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
        Aνάβω τα χλωμά φανάρια στους δρόμους
        προσπαθώ ν’ αναστήσω.
Tα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
  σε μυστικές συνεδριάσεις
τα ονόματα που οδήγησαν
        όλα δολοφονούνται.
Tώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσονται
        χειραψίες
φριχτά υπομνήματα
παρευρίσκονται στις γιορτές, υποκλίνονται–
Tώρα πεθαίνουν.

Ω Pόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές,
Ω Tέλμαν Tάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυθικά πρόσωπα
           ελάτε.

Oι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν
  ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας
          μας περιπαίζουν.
Eγώ έχω μέσα στη θύμησή μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες
          με τη φωτιά κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.
Έχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Mαγιακόφσκι που πυροβολούσε
          τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.

Πώς βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά
ο Kος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Kος πρέσβης;
Kαι τώρα τι πρέπει να γίνει
         σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;

Πώς θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές
ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;

*Από τη συλλογή “Kατά Σαδδουκαίων”, α’ έκδοση: 1953.
** Πηγή: Εντευκτήριο στο http://entefktirio.blogspot.com.au/2014/03/blog-post_15.html

Via Dolorosa, Εκδόσεις Βακχικόν

Posted by Το κόσκινο on

via-dolorosa-cover

VIA DOLOROSA
ΕΚΔΟΣΕΙΣ “VAKXIKON.GR”

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων “Via Dolorosa”, ολοκληρώνοντας την «Τριλογία της Κρίσης», από τις εκδόσεις: “Vakxikon.gr”.

Σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων συμμετέχουν οι: Αντιόπη Αθανασιάδου, Αγγέλα Γαβρίλη, Νίκος Ερηνάκης, Μαρία Α. Ιωάννου, Μαρία Κατσοπούλου, Δάφνη Μανούσου, Κυριάκος Μαργαρίτης, Διονύσης Μαρίνος, Νίκος Ξένιος, Γιάννης Παπαγιάννης και Ηλίας Σεφερλής.

Το πρώτο, που πρέπει να τονίσουμε είναι το λογοπαίγνιο του τίτλου, καθώς via dolorosa σημαίνει ο δρόμος του μαρτυρίου και τα διηγήματα, που περιλαμβάνει η συλλογή αναφέρονται στη βία και άρα το νήμα, που συνδέει όλες αυτές τις ιστορίες είναι σαν ένας δρόμος μαρτυρίου, που καλούνται να μας περιγράψουν οι συγγραφείς.

Στα έντεκα διηγήματα, που περιλαμβάνει η συλλογή θίγονται διάφορες μορφές βίας όπως: Η φτώχεια, ο ρατσισμός, τα ναρκωτικά, η ενδο-οικογενειακή βία, ο κοινωνικός δαρβινισμός, η κρατική καταστολή και ο ψυχολογικός εκβιασμός. Χαρακτηριστική μορφή βίας είναι ο ψυχολογικός εκβιασμός, που ασκείται από την υπερπροστατευτική μάνα προς το γιο της, που δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει πως το παιδί της μεγάλωσε.

Μια μεγάλη αρετή του βιβλίου είναι ότι κανένα διήγημα δεν εξυπηρετεί τη θεωρία των δύο άκρων. Επίσης, ορισμένα από τα διηγήματα αναγνωρίζουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση ως μορφές κοινωνικής βίας.

Μένουν ατιμώρητες οι πράξεις βίας; Όχι απαραίτητα. Ο ρατσιστής θα σκοτώσει εν βρασμώ ψυχής τη μοναδική γυναίκα, που του στάθηκε και ο άντρας, που αποζητά την πληρωμένη ικανοποίηση χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, θα προσβληθεί από aids.

Κλείνοντας, δεν έχουμε παρά να συγχαρούμε τις εκδόσεις: “Vakxikon.gr” για την έκδοση του συγκεκριμένου έργου, γιατί, όπως πολύ σωστά αναφέρουν οι Αγγέλα Γαβρίλη και Μαρία Κατσοπούλου στον πρόλογο του βιβλίου: «Η λογοτεχνία οφείλει να μιλήσει για εκείνο που όλοι αρνούνται ή κάνουν ότι δεν βλέπουν».