With this box on my shoulder
heavy loaded with words as rocks
I climb the mountain
of disorder,
interruption and disgust.
I throw the box into the water.
The sea wipes away the waves
of wrath, the rocks,
the questions of disorder.
The even surface now hides
the resting unrest.
Καπνίζοντες και Μη Καπνίζοντες – Gathered Avant-garde Poets
Open publication – Free publishing
Για να αγοράσετε και να διαβάσετε την έκδοση ανατρέξτε στα βιβλιοπωλεία: cosmotebooks.gr, myebooks.gr, readpoint.com και fthis.gr
Η ποιητική ομάδα G.A.P. (Gathered Avant-garde Poets) συστάθηκε το 2011, με σκοπό την αρωγή νεοεμφανιζόμενων λογοτεχνών. Το καλλιτεχνικό δίκτυο των G.A.P. εκτείνεται σε όλη τη χώρα και μέχρι σήμερα, περί τους σαράντα ποιητές αγκαλιάζουν και τροφοδοτούν ανελλιπώς με νέα άτομα και τάσεις τον σκληρό πυρήνα της ομάδας. Η έκδοση αυτή αποτελεί την πρώτη επίσημη, έντυπη παρουσία της ομάδας στα γράμματα, ενώ δημοσιεύσεις υπάρχουν στο διαδικτυακό της τόπο gatheredavantgardepoets.blogspot.gr, όπως και σε λογοτεχνικά περιοδικά.
Καπνίζοντες: Ευριπίδης Δρατσέλος, Tadeusz Robert Bialek, Βασίλης Ντιλιάς, Θανάσης Ζαφειρόπουλος, Άννα Σωτρίνη, Ανθοφίλη Τελωνιάτη, Δημήτρης Τρωαδίτης.
Μη Καπνίζοντες: Αλέξης Αντωνόπουλος, Γιώτα Βούζνα, Γιώργος Κακαές, Λάμπρος Καραγεώργος, Γιάννης Καρτέρης, Φωτεινή Μαρκάκη, Πελαγία Μπότση, Κωνσταντίνος Χατζηφραγκιός-Μακρυδάκης.
*Σχετικός σύνδεσμος: http://www.vakxikon.gr/content/view/1837/4678/lang,el/
Leaves of Glass
by David Prater
Puncher & Wattmann, 2013
David Prater’s latest collection Leaves of Glass is based on three years’ correspondence in the late nineteenth century between young Australian poet Bernard O’Dowd and the ageing master Walt Whitman. The epistolary material between these two men, a collection of twenty or so letters currently archived at the State Library of Victoria, forms the skeleton for this collection. Prater deftly plays with these two personae, offering a kaleidoscopic vision of their relationship alongside a number of poems that experiment with the ambiguities of written language and the shifting levels of intimacy revealed by the O’Dowd–Whitman letters. Many of the poems will speak most strongly to a reader who is more than passingly familiar with Whitman’s work. It is not a book to be picked up idly, but one that engages with the often-overlooked sympathies between Australian and American poetic traditions, and offers a compelling insight into the lesser-known figure of Bernard O’Dowd. Beyond this, however, Prater’s artisanal use of language and style demonstrates his flexibility and intelligence as a contemporary poet.
Personal correspondence is a tricky source for creative material. Balancing these individuals’ inner thoughts, their intimate writings to another, and publicly available archived material requires careful attention and creativity. The tension between the categories of private, intimate and public leads to spaces and ambiguity: gaps between what is felt and what is expressed, between what is answered and what is ignored, between what can be found, later, in the archives and what has been left out or lost. Personal letters, or what Dierkz terms ‘familiar letters’, which are ‘devoted to the expression of affection and duty among kin, family and friends’, are used to close the distance between individuals, usually on a very intimate level. Prater’s poems create a fictionalised account of these two men’s lives around the details found in their correspondences, often drawing epigraphs from the archival material to contextualise the poems. For example, epigraphs from O’Dowd’s letters head the poems written from O’Dowd’s point of view. These poetic personae, part real and part imagined, are vibrantly formed, with the O’Dowd persona in particular being marked by a clear and distinctive style. This collection is dominated by O’Dowd’s voice – fittingly, perhaps, given the abundance of critical and creative material written on Whitman and the comparative dearth of writing by and on O’Dowd. O’Dowd’s work, as Judith Wright acknowledges, ‘has dated badly’ despite public appreciation for his poetry during his life (quoted in Prater’s book). Prater offers a poignant and troubled vision of the aspiring young poet: a man beset by self-doubt, entering into a correspondence, both epistolary and spiritual, with Whitman the ‘revered Master’.
Με χειρόγραφα του ποιητή ΑλέξηΤραϊανού και ένα ανέκδοτο ποίημά του κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ. Μαζί και πλούσια ύλη.
πάντα εκεί γυρίζω
κλειδωμένη στην υγρή αποθήκη
με μια επίκληση πολυσύλλαβη
ν’ ανοίγω ρωγμές στο σκοτάδι
γράφοντας ποιήματα
πάντα εκεί γυρίζω
παγιδευμένη στο άβατο μιας ενοχής
συλλέκτρια στιγμών
σε γκρίζα αναμονή
να προκαλώ πλημμυρίδα λέξεων
άμπωτη αποσιωπητικών
πάντα εκεί γυρίζω
με μια αρμαθιά δισταγμών
να στέκομαι δακρυσμένη
στη σκουριασμένη πόρτα της μνήμης
αναζητώ ένα στίχο
ένα φως
-ένα μονόξυλο-
να με ταξιδέψει
πέρα από την άνυδρη σιωπή
στα ανθισμένα λιβάδια του μέλλοντος
*Από τη συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2013.
Μιλάς. Τα λόγια σου καίνε.
Μικρές αιθέριες υποστάσεις σαν από φλεγόμενη βάτο.
Και στο κορμί σου συλλαβιστά το μεσημέρι κάνει την επιδερμίδα σου
μια γεωγραφία ανεξερεύνητη.
Το χνάρι των ερώτων μας στα σεντόνια, στην κλίνη
στο δωμάτιο με το χαμηλωμένο φως
τις ρίμες που ακουμπούν στο πατιναρισμένο κομοδίνο
και λιγώνονται από το τρεμουλιαστό αήττητο κερί.
Τότε που είσαι από ύλη και όχι
που είσαι προϋπάρχουσα κάθε χρώματος και κάθε μουσικής
νότα ενός αγγίγματος που είναι η αγάπη που σου ‘χω.
Με βρίσκεις στις φλέβες σου, στο παλμό της συνήθειας
στο βράδυ σου στο πρωί στην εφηβεία σου που τείνει στο άπειρο
στο ποίημα που σε περιγράφει, στο ποίημα που σε καταποντίζει
σε μια χοάνη του μυαλού όπου δεν έχουν λόγο
ύπαρξης ούτε η θλίψη ούτε η καταχνιά από του βίου τα εμπόλεμα πάθη.
*Το ποίημα και το βίντεο αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://stratisparelis.blogspot.com
Ψεύτικα λόγια
σου τριβελίζουν το νου
γυρνάς πίσω
ξαναγυρνάς
δεν ξέρεις
γιατί επιστρέφεις
γιατί ήταν ψέματα
διασχίζεις συχνά
τα μαύρα φύλλα του χρόνου
και, θαρρείς,
τ’ απομεινάρια του χθες
μα σύντομα ξαναγεννιούνται
κι εκεί που νόμιζες
πως έχεις ξεμπερδέψει
βρυκόλακες τα λόγια
κι οι στιγμές
γεμίζουν τα ξερά ποτάμια
της μνήμης
διεκδικούν
περισσότερο χώρο
κι έχεις τώρα
μεγαλύτερο αγώνα
να δώσεις
για να τραβήξεις μπροστά.
Είναι πολύ καιρός, σχεδόν έξι χρόνια
Που δεν ξέρω που κοιμάμαι
Πετάγομαι ιδρωμένη στον ύπνο μου
Αν λέγεται ύπνος ένας συνεχής πυρετός
Που μυρίζει ασημένια χαρτάκια
Οινόπνευμα
Βαριά χάπια
Και απάνθρωπη μοναξιά
Δεν θυμάμαι που κοιμάμαι
Νομίζω με ψείρες το χειμώνα στα Προπύλαια
Και τα καλοκαίρια κάτω από σταθμευμένα λεωφορεία για σκιά
Όταν έρποντας η μνήμη μου επανέρχεται
Μια νύχτα το σχήμα ανθρώπου πήρε
Κι αφού υπνώθηκα
Έρωτα βαθιά μέσα μου έκανε
Μπήκε
Από ‘κει αρχίσαν τα δεινά
Γέννησα ένα παιδί
Σταλμένο να χτυπήσει από μέσα το κάστρο
Πέρα από τις αφετηρίες όλων των ανέμων
Πίσω από τα γαλανά βουνά
Αυτή ήτανε η τιμωρία
Γιατί η Βασίλισσα είχε χριστεί πολεμίστρια
Έπρεπε να μείνει ανέραστη
Τα παιδιά τα κάνουνε μητέρες
Ήτανε δηλαδή άλλων δουλειά…
Μέχρι στιγμής έχω γευτεί όλους τους θανάτους
Και θα πεθάνω γι’ άλλη μια φορά
Γνωρίζοντας το θάνατο του ξύλου μες στο δέντρο
Το θάνατο της πέτρας στο βουνό
Το θάνατο της γης στην άμμο
Το θάνατο των φύλλων στου θερινού χόρτου το θρόισμα
Κι ακόμα το φτωχό, αιματηρό θάνατο του ανθρώπου…
Όμως θα ξαναγεννηθώ ανθός
Δέντρο και χλόη θα ξαναγεννηθώ
Ψάρι κι ελάφι πούλι και πεταλούδα
Και μέσ’ από την όποια μου μορφή
Η νοσταλγία θα μ’ ανεβάσει και θα φτάσω
Τον ύστερο πια πόνο
Τον πόνο των ανθρώπων…
Natalia Sergeevna Goncharova, Factory (1912)
ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ
Τώρα το ξέρω
Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
Που βρίσκονται μπροστά μου
Πρέπει να αγαπήσω ξανά
Κάθε μικρό κομμάτι
Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
Όμορφα δεν είναι μόνο
Τα απείραχτα πράγματα
Και τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν τη δική τους τη χάρη
Και ίσως είναι αυτά
Που πιο πολύ μας μοιάζουν.
ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλoι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνoυν λέξη
Και όλοι βαθμoλoγήθηκαν με άριστα.
Και από τότε δεν ήτa.ν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.
ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ
Σήμερα είναι της Αναλήψεως
ΕΙπε ο γραμματέας στο Δεσπότη
Την ώρα. που έφευγε βιαστικά
Καλά που μου το θύμισες παιδί μου
Πρεπει να φύγω αμέσως για την τράπεζα.
ΣΧΟΛΙΚΑ ΘΡΑΝΙΑ
Μου μίλησαν
Πιο Πολύ για Αβραάμ
Παρά για Σωκράτη
Πιο πολύ για Χριστό
Παρά για Διόνυσο
Άσε τα σχολικά θρανία
Είπε ο γέρος της παρέα.ς
Και δες στην πλατεία το χορό
Μέσα. στη μνήμη του κορμιού
Ήτανε παντα Διόνυσoς ο χρόvoς.
