Πελαγία Φιτοπούλου, Ένα ποίημα

Posted by Το κόσκινο on

10171713_295114520655190_6857975289123602604_n

Δεν πίνω νερό

το φυλάω για σένα

στον λαιμό σαν το ματόκλαδο που ράγισε

το στοίχημα και η ρωγμή ρούφηξε τον κλέφτη

Δεν πίνω νερό

το έχω δέσει στο ψαροκόκαλο

αντιστέκεται

απέκτησα τικ 

δεν πίνω

το κρατάω για σένα

ω, μνήμη

Με τραβάνε

Ανοίγουν την διαθήκη μου

Ε, μην πουν πως στα ψέμματα ξέμεινα παιδί

και δεν είχα ούτε μια ρίζα να ποτίσω.

Είχα.

Άξενος

στην πλάτη του ξενοφώντα

φύτρωσα την ιαχή

θάλαττα θάλαττα

Και εσύ την σκέπασες

ω, σκρόφα

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από τη σελίδα της Πελαγίας Φιτοπούλου στο facebook.

Ειρηναίος Μαράκης, Ένας φτωχός και μόνος… ψηφοφόρος*

Posted by Το κόσκινο on



Όλοι μου οι φίλοι πολιτευτήκανε
γίνανε υποψήφιοι και χαθήκανε

πιάσανε πόστα τηλεοπτικά

κάνουν ομιλίες, δίνουν και λεφτά



κι όλα τα κορίτσια που ‘χα γκόμενες

τώρα κάνουν σχέση με τους βουλευτές

πίνουνε ουϊσκάκι, ζητάνε διορισμό

κι αφήνουνε εμένα να πάω να πνιγώ



τώρα σαν τους βλέπω δεν τους χαιρετώ

ούτε και γουστάρω εγώ να διοριστώ

κι άμα μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά

παίρνω τ’ άλογό μου και φεύγω στα βουνά.



Πάμε Ντόλη!



Ειρηναίος Μαράκης, Χανιά Κρήτης

*Διασκευή του τραγουδιού του Λουκιανού Κηλαηδόνη ¨Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόυ” από τον ομώνυμο δίσκο του 1978.

20017

Εκδότες και συγγραφείς ζητούν επειγόντως διευκρινίσεις

Posted by Το κόσκινο on

Screen+Shot+2014-05-17+at+2.18.27+AM

Πλήρης σύγχυση επικρατεί στην αγορά του βιβλίου μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου το οποίο καταργεί στην ουσία την Ενιαία Τιμή του Βιβλίου, καθώς την περιορίζει μόνο στο “λογοτεχνικό” βιβλίο, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει πώς ορίζεται τούτο, και μόνο στην πρώτη έκδοσή του.

Μέσα σ’ αυτό το θολό τοπίο, η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου και η Εταιρεία Συγγραφέων με κοινή αναφορά – αίτησή τους στα υπουργεία Ανάπτυξης και Πολιτισμού ζητούν διευκρινίσεις καθώς “ανακύπτουν δυσεπίλυτα θέματα και καίρια ερωτήματα σχετικά σχετικά με το ισχύον νομοθετικό καθεστώς, τα οποία δημιουργούν σκιώδεις περιοχές στον χώρο δράσης των εκδοτών, κωλύοντας και ουχί διευκολύνοντας τον στόχο εισαγωγής του νέου νόμου, που είναι η ίση πρόσβαση των πολιτών στα βιβλία και η αποφυγή φαινομένων συγκεντρώσεως στην εν λόγω αγορά του βιβλίου, με την αποτροπή φαινομένων αθέμιτου ανταγωνισμού”.

Προηγουμένως, όμως, σημειώνουν ότι ο νέος νόμος “ανακόπτει οποιαδήποτε παραγωγή νέων έργων, ακόμη και λογοτεχνίας” και κυρίως ότι “το ίδιο το βιβλίο αντιμετωπίζεται ως αμιγώς εμπορικό και όχι ως πολιτιστικό προϊόν”.

Καταρχάς ζητούν να οριστεί σαφώς ο όρος “βιβλίο”, αφού “ελλείψει σαφούς προσδιορισμού του καθίσταται ακόμα πιο δυσχερής η περαιτέρω διάκρισή του σε λογοτεχνικό και μη λογοτεχνικό”, μια διάκριση που είναι “καθοριστική και ουσιώδης για την εφαρμογή του νόμου”. Επιπλέον ζητούν να οριστεί με σαφήνεια αν οι εκδότες έχουν τη δυνατότητα “να ορίσουν λιανική τιμή για βιβλία που δεν εμπίπτουν στο ρυθμιστικό πλαίσιο του νόμου, σχολικά ή γενικά όσα χαρακτηρίζονται μη λογοτεχνικά”, όπως επίσης, σε ό,τι αφορά τις μεταφράσεις στην ελληνική γλώσσα, να διασαφηνιστεί “αν λογοτεχνικό βιβλίο θεωρείται μόνο η μετάφραση ξενόγλωσσου έργου ή και η μετάφραση αρχαίου κειμένου”.

Ζητούν να προσδιοριστεί σαφώς το χρονικό σημείο από το οποίο ξεκινά η διετία της ενιαίας τιμής, θέτοντας σε ισχύ τους περιορισμούς του νόμου, όπως επίσης να διευκρινιστεί ακριβώς αν η εκ του νόμου “απαγόρευση της διάθεσης λογοτεχνικών βιβλίων στο κοινό από τον ίδιο τον εκδότη ή από τρίτο σε τιμή που υπερβαίνει την τιμή που καθορίστηκε από τον εκδότη ή είναι μικρότερη του 90% της τιμής αυτής” ισχύει και για βιβλία που δεν υπάγονται στο καθεστώς προστασίας του νόμου.

Σημειώνουν μάλιστα ότι η αντιφατικότητα αυτή επιτρέπει “φαινόμενα συγκέντρωσης στην αγορά λιανικής πώλησης βιβλίων, δίνοντας την δυνατότητα, για παράδειγμα, διενέργειας υπερβολικών εκπτώσεων, δυνατότητα που πρακτικά έχουν μόνο μεγάλες επιχειρήσεις λιανικής πώλησης”. Τέλος ζητούν να οριστούν “τα δύο έτη ως ελάχιστο όριο παραμονής των βιβλίων στο καθεστώς προστασίας, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο αριθμός εκδόσεων – εκτυπώσεων κάθε τίτλου”.

*Πηγή: http://www.avgi.gr Εμείς το πήραμε από εδώ: http://entefktirio.blogspot.com.au/2014/05/blog-post_17.html

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

pict_20051017pht01521

Αφιερωμένα στην Ασημίνα Ξηρογιάννη για το ποίημά της “Πυροβολήστε τα όνειρα”

ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Απόψε, επισκέφτηκα ξανά
τα πληγωμένα μου όνειρα.
Έπλυνα με νερό
κι έδεσα τις πληγές τους.
Καμιά φορά
θέλουν φροντίδα και τα όνειρα.
Ποιος ξέρει;
Αν τα επισκέπτομαι συχνά
ίσως και γειάνουν.

ΠΥΡΟΒΟΛΩΝΤΑΣ

Τράβηξε το πιστόλι του
κι άρχισε να πυροβολεί.
Σκότωσε αρκετούς.
Μα, όταν πυροβόλησε το όνειρο,
η σφαίρα εξοστρακίστηκε
και μπήκε στην καρδιά του.

*Το ποίημα της Ασημίνας Ξηρογιάννη έχει δημοσιευτεί εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/2013/11/11/%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BE%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CE%BD/

Χλόη Κουτσουμπέλη, Το ψαλίδι

Posted by Το κόσκινο on
Photo:Asia Jedlinska

Photo:Asia Jedlinska

Κόβω με ένα ψαλίδι την παιδική μου ηλικία,
δύο μαυρόασπρα κοριτσάκια
που επιπλέουν θολά 
θρυμματίζονται στο πάτωμα.
Είχα ποτέ δίδυμη αδελφή
ή ήμουν αυτή που δεν γεννήθηκε ποτέ;
Μία φωτογραφία σπαρταράει
ασημένια και στιλπνή μέσα στην γυάλα της.
Είναι παράξενο πως κάθε φορά 
τα λέπια που αφαιρώ
τα εντόσθια τις μνήμες τα πτερύγια
όταν βάζω στο φούρνο το κεφάλι
και μετά κόβω προσεκτικά φέτες τις φλέβες
θυμάμαι πιο βαθιά.

Κόβω με ένα ψαλίδι το μαλακό κουνουπίδι του εγκεφάλου
αυτό που γεμίζει συνέχεια θάλασσα
Μη έλεγε η μαμά
Μη βάζεις το χέρι κάτω από το λευκό φουστάνι
το κλειδί γυρνάει μία πόρτα
ένα σπίτι περιστρέφεται 
κράτα στο χέρι τα κόκκινα παπούτσια. 

Η μαμά και ο μπαμπάς χαμογελούν
ο αδελφός από πίσω μου σφίγγει το χέρι
εσύ με προδίδεις ξανά και ξανά
κι εγώ σε ένα δωμάτιο με εγκαταλείπω πάλι.

Κόβω με ένα ψαλίδι αυτό το ποίημα.
Κορμί είναι μπορεί δικό σου,
μπορεί κάποιου ξένου
από αυτούς που κοιμάσαι και χάνονται.

*Από τη συλλογή “Κλινικά απών”, εκδόσεις Γαβριηλίδη 2014.

Anne Elvey 
Reviews Diane Fahey’s The Stone Garden: Poems from Clare

Posted by Το κόσκινο on

stone-garden

The Stone Garden: Poems from Clare
by Diane Fahey

Clouds of Magellan, 2014

A note on the copyright page of The Stone Garden reads: ‘The Stone Garden is written in tanka, the five-line Japanese lyric form, the first and third of its lines having five syllables, the others, seven.’ The book keeps to this syllabic form throughout with two five line poems to a page. These poems from Clare unfold in six sections and Fahey’s craft is evident in the way she can break registers of imagery with engaging shifts and turns.

The first section has the poet settling into the ‘Hill Cottage’ at Ballinruan. Largely descriptive, the poems gently evoke a sense of place and the people who inhabit it. There are moments of sharp perception, for example, where watching the ‘clouds, brute black barges drifting/on ten o’clock light’ becomes ‘Summer gothic’ (p. 9). The language is nonetheless tranquil, the section finishing with ‘the sough of black wings’ (p. 10).
Section II takes the poet into ‘Dromore Wood’ where ‘Each tree [is] a presence’ (p. 13). On a ‘Woodland trail’ the poet is lost but not lost:

Lost, yes, but that meant
I caught the lake by surprise –
its sequestered gleam;
the way it was polishing
the smooth grey stones it has loved.
(p. 16)

Continue reading →

Δημήτρης Τρωαδίτης, στα κρεματόρια του υπεδάφους

Posted by Το κόσκινο on

10308209_10151778256512325_3906488057176858236_n

Αφιερωμένο στους δολοφονημένους Τούρκους ανθρακωρύχους και τον αγώνα των συντρόφων μας στην Τουρκία

τις έχω ξαναδεί
ίσως στην άλλη ζωή
την προηγούμενη
τις γυναίκες
με τα μαύρα ρούχα
μοιάζουν σαν καταδικασμένες
πηγαίνουν σε παράταξη
όλες στα σκοτάδια
φαίνονται κίτρινες
κι οι σταγόνες χτυπάνε
αλύπητα το πρόσωπό τους
ψάχνουν τους άντρες τους
που έπεσαν στα πεδία των μαχών
τους αδελφούς τους
που ακρωτηριάστηκαν θανάσιμα
στα λιμάνια
και τα χυτήρια
στήνονται στη γραμμή στις εθνικές παρελάσεις

κατακρημνίζονται στην όρασή μου
τα ιδανικά
και οι σημαίες τους
και δεν είναι να πεις
ότι τώρα που πέρασε ο καιρός
θα το καταλάβω
είναι ότι δεν θέλω
να το κατανοήσω
καθισμένος αμέριμνα
σ’ ένα πολυκαιρισμένο παράθυρο
με βαριές κουρτίνες
μισάνυχτες
βυθισμένες στη σκόνη του χρόνου
την πάχνη των περασμένων
και την οδύνη των μελλούμενων
που δεν λένε να έρθουν

σκοτώνοντας τα μάτια
στα κρεματόρια του υπεδάφους
οι ματιές αδιάσειστες
σε στοές αδιόρατες

Ισμήνη Λιόση, Οι μυστικές μας ώρες

Posted by Το κόσκινο on

1613850_1502165786669694_4965675283480042294_n

Οι μυστικές μας ώρες
Μέσα στις άλλες ώρες
Όταν φοράμε αστραφτερά χαμόγελα
Δόντια μακριά
Ή δάκρυα μαύρα ζωγραφισμένα
Κι οι αστυνόμοι της ψυχής
Εξαπολύουν πίσω μας εκπαιδευμένους σκύ­λους
Οι μυστικές μας ώρες είναι ένα μυστικό
Οι μυστικές μας ώρες
Όταν από τα πριν ένα αγγελούδι
Χαρίζει στα μαλλιά σου ένα βαθύ ποτάμι
Κι εγώ καλώ ανάσκελα τ’ αστέρια
Ένα προς ένα έμβρυα να κομματιάσουν την κοιλιά μου
Μα όχι όχι όχι
Οι μυστικές μας ώρες είναι ένα μυστικό!

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 19, σελ. 34.

Ελληνικά χαϊκού

Posted by Το κόσκινο on

168317-d4e497638427d693

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ («Αλφαβητάρι», Αθήνα 1969)

Που ‘ναι το τέλος;
Εν αρχή ην ό Λόγος
εμείς στη μέση.

Εδώ σου γράφω
τα δε σου θέλει φέρει
ο ταχυδρόμος.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ «Πέντε Χάϊ-Κάϊ», Νουμάς 32 (1994)4)

Περιβόλι μου
μια ζωή σε ποτίζω
με το δάκρυ μου.

Φτωχό κεράκι
ποιόν καημό να είχες
κι έλυωσες έτσι!

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ («Ποιήματα», Αθήνα 1988, τ, 2)

Το φως αφήνει
κάποτε μια δική του
πάνω μας στάχτη.

Απ’ τα κορμιά μας
παίρνουνε τα ρούχα τους
τ’ άπονα χρόνια.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ («Τριαντατρία Χαϊκού», Στιγμή 1990)

Ολοι χωράμε
οι ζωντανοί κι οι νεκροί
σ’ ένα ποίημα.

Το ένα σου μάτι
στο ποίημα και τ’ άλλο
να σε δικάζει.

Ron Riddell, An Empty House in Titirangi / Ένα άδειο σπίτι στο Titirangi*

Posted by Το κόσκινο on

2-edna

for my parents

Empty rooms admit the light –
at the windows leaves abide
curious, alert, intent.

The people have passed on
leaving faint, whispered echoes
in the gently swaying air.

The people have passed on
but not the ferns, flowers:
magnolia, bougainvillea, manuka.

The people have passed on
but not the shrubbery, trees:
kauri, rimu, golden elm.

From the driveway entrance
through the canopy of leaves
the western sun peeps in

his lustrous fingers drawing back
the curtains, populating
the house once more.

——

Ένα άδειο σπίτι στο Titirangi*

Για τους γονείς μου

Κενά δωμάτια δέχονται το φως –
στα παράθυρα αφήνοντάς σε να εμμένεις
σε αδιακρισία, σε εγρήγορση, σε υπερένταση.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αφήνοντας λιπόθυμους, ψιθυριστούς ήχους
στον απαλά λικνιζόμενο αγέρα.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αλλά όχι οι φτέρες, τα λουλούδια,
οι μανόλιες, οι μπουκαμβίλιες, τα manuka**.

Οι άνθρωποι έχουν φύγει
αλλά όχι οι θάμνοι, τα δέντρα
τα Kauri***, τα Rimu****, οι χρυσές φτελιές.

Από την είσοδο στην πλευρά του δρόμου
μέσα από τη θόλο των φυλλωμάτων
προβάλει ο δυτικός ήλιος

τα στιλπνά του δάχτυλα τραβούν πίσω
τις κουρτίνες, κατοικώντας
το σπίτι για μια ακόμη φορά.

*Titirangi. Προάστειο στην περιοχή Waitakere της πόλης Auckland της Νέας Ζηλανδίας.
**Manuka. Φυτό με θεραπευτικές ιδιότητες που ευδοκιμεί στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, από τα λουλούδια του οποίου παράγεται μέλι.
***Kauri. Ιθαγενές δέντρο της Νέας Ζηλανδίας που φτάνει μέχρι και 50 μέτρα ύψος και ζει πάνω από 2.000 χρόνια.
****Rimu. Ιθαγενές δέντρο της Νέας Ζηλανδίας από το οποίο παράγεται αρκετά ανθεκτική ξυλεία.

#Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης

##Ο Ron Riddell είναι σύγχρονος Νεοζηλανδός ποιητής.