Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία μου για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής “Poet’s garden” του Σπύρου Καραμούντζου, που έγινε στην Γκαλερί Steps, στη Μελβούρνη, το Σάββατο, 24 Μάη 2014, στο πλαίσιο της Έκθεσης Τέχνης του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Antipodean Pallette.

Κατ’ αρχάς να πω ότι είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που μου ανατέθηκε να παρουσιάσω αυτό το βιβλίο του παλαίμαχου εκπαιδευτικού και αφανή, όσο εμβληματικού εργάτη του λόγου, Σπύρου Καραμούντζου.

Γνώρισα προσωπικά τον ποιητή Σπύρο Καραμούντζο, όχι διά προσώπου, αλλά από ποιήματά του στο διαδίκτυο (κατ’ αρχάς) όσο και από την ανάγνωση της ποιητικής του συλλογής “Ηλίανθοι”, πριν μερικά χρόνια και πιο πρόσφατα από τη συλλογή ποιημάτων χαϊκού “Δροσοσταλίδες”.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπέρβαση –και όχι μόνο γλωσσική/μεταφραστική- στην ποίησή του μέσω της μεταφράστριας Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη, η οποία ευθύνεται εξ ολοκλήρου (μαζί με τον ποιητή βέβαια) για την υλοποίηση και έκδοση του ανά χείρας βιβλίου που παρουσιάζουμε σήμερα.

Είναι το βιβλίο “Poet’s Garden” (δηλαδή “Κήπος του Ποιητή”), που είναι η μετάφραση στην αγγλική γλώσσα ποιημάτων-ενδεικτικών αποσπασμάτων της ποίησής του, ποιημάτων που προέρχονται κυρίως από τους “Ηλίανθους” και τις “Δροσοσταλίδες”. Μάλιστα, το ομώνυμο ποίημα “Κήπος του Ποιητή” που περιλαμβάνεται στους “Ηλίανθους” έχει δώσει και τον τίτλο στο εν λόγω βιβλίο.

Ο Σπύρος Καραμούντζος είναι ένας ταξιδευτής του χρόνου, που βάζει στο χαρτί το μεγάλο απόθεμα ψυχής που κουβαλά, ως απόσταγμα των κατά καιρούς λογοτεχνικών, ποιητικών -και όχι μόνο- αναζητήσεών του, στο αρχιπέλαγος των γνώσεων, στις οποίες δίνει πρωτεύοντα ρόλο. Άλλωστε, ο τίτλος ενός άλλου, μη ποιητικού βιβλίου του είναι “Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση”, προσδίδοντας τον πρωταρχικό ρόλο, κάνοντας τις γνώσεις την πρώτη ύλη των γραπτών του. Και είναι αυτές οι γνώσεις, που, όπως διαβάζουμε και σε μια μικρή κριτική της ποίησής του, σε μια αργολική ιστοσελίδα, πλημμυρίζουν “από φως, νοσταλγία, ευαισθησία, ανθρωπιά, αγάπη και έρωτα”. Τα βασικά στοιχεία, δηλαδή, από τα οποία χαρακτηρίζεται και διακατέχεται η ποίηση του Σπύρου Καραμούντζου, που ο αναγνώστης θα ανακαλύψει να πλέουν διάχυτα στους στίχους αυτούς.

Continue reading →

Είμαι Πλακιώτης Μανχατανάς
Νικόλαος Κάλας                                                  

Στα Δίχτυα της Αράχνης Μπάροουζ Ο Ταξιτζής Γκάλης Το Βαρύ Πεπόνι NBA Άγνωστος Πόλεμος
Ο Ανθρωπος Δίχως Πρόσωπο Κουμανταρέας Λάσυ ΜακΚάλερς Άγγελοι του Τσάρλι Χαβάι 5-0 Ο
Νονός Φόκνερ Σαββόπουλος Μπόρχες Νέο Κύμα Καστρινάκης Μάτζικ Δούκα Τζόρνταν Κράμερ
Εναντίον Κράμερ Καζαντζίδης σκυλάδικα adidas Σαμπάτο σακάκι επαρχιώτικο Ο Θίασος Ντίλαν
γκάιντα Ευδοκία συγγενείς στη Γερμανία Η Θεία μου η Χίπισσα Αναγνωστάκης Μπαέζ Κότζακ
φροντιστήριο αγγλικών Ο Πρωτάρης Πασχάλης Αντονιόνι μπλου τζιν
πριν τα σόρι και τα οκέι
με ολ σταρ και μεις στο play
του πάνω κάτω Κυριακάτικης βόλτας
όπου κανείς 
μα κανένας
οι βαφτισμένοι στον καθ’ ημάς κανόνα
δεν μνημονεύσαμε την θελκτική μαντόνα  
με liqueur ποτέ
μα ποτέ
όπως της έπρεπε
«Ελληνοαμερικανοί plus»
το όνομα αυτής της. . . λεωφόρας.

*Από τη συλλογή “Διασπορικές διαδρομές”, εκδόσεις Απόπειρα, 2012.

Η στιγμή της φυγής ήταν ανεξέλεγκτη, ή καλύτερα, η αναμενόμενη αντίδραση προς τη θέα της φυγής, απρόβλεπτη. Πλήρης αδράνεια σπίλωσε κάθε ίνα του ψυχικού σώματος, έμεινα στο κρεβάτι ξαπλωμένη με το κενό που άφησε η στιγμή της απογείωσης, η στιγμή της απομάκρυνσης από την έρημό μου. Τα μάτια μου εξερευνούσαν ξανά τη γνώριμη όαση της βιβλιοθήκης, προσμένοντας μια λύτρωση που δεν ήρθε ποτέ ∙ η γραφή με απαρνήθηκε, όπως την απαρνήθηκα κι εγώ. Με την πάροδο αιώνιων δευτερολέπτων κατάντησε μια απρόσωπη σχέση εξ’ αποστάσεως που, λεπτό προς λεπτό, στοίχειωνε τα εναπομείναντα ψήγματα ζωτικότητας.

Μια ζωτικότητα ενδυμένη με τις στάχτες της σιωπής μου, συνόδευε -σε νοητό άξονα- το ταξίδι της νέας του περιπέτειας. Ξάφνου, με μια γρήγορη κίνηση, το βλέμμα μου έφυγε από το καταφύγιο και ακολούθησε μια πορεία προς τα ανοιχτά, στράφηκε προς το παράθυρο, αποζητώντας μια νέα φωλιά στο ήρεμο γαλάζιο. Προς βαθιά μου δυστυχία, ένα αεροπλάνο έσχιζε τον ουρανό με την πορεία του, αφήνοντας μια επιδερμική πληγή που σταδιακά επουλωνόταν ∙ μια λευκή αιθέρια γραμμή.

Ίσως να ήταν ένα πουλί που, έπειτα από την αναμονή και τη ρουτίνα, αφήνεται ελεύθερο να πετάξει και να φύγει όσο πιο μακριά μπορεί. Όσο η σχισμή προχωρούσε και συγχρόνως θεραπευόταν, τόσο πιο πολύ βυθιζόμουν στον εαυτό μου, στα μονότονά μου εσώψυχα, αδυνατώντας να κολυμπήσω, κινδυνεύοντας να πνιγώ από τη θλίψη των δακρύων μου. Καθώς αυτή μεγάλωνε, σπιλωνόμουν περισσότερο με τη νάρκη του εαυτού μου, κάθε φλόγα ζωής έσβηνε και συρρικνωνόταν προς τα μέσα, όλο και πιο κοντά στα τοιχώματά μου. Το δέρμα αφυδατωνόταν ώσπου αόρατες κλωστές αναισθησίας με τύλιξαν μεμιάς ∙ μετατράπηκα σε ένα ζωντανό βαμπίρ προσμένοντας το άγγιγμα του αρχαιολόγου, την αποκρυπτογράφηση, ώστε να επανέλθω και να αναπνεύσω ξανά.

Continue reading →

Της καστανιάς το χέρι κρατάει το δικό μου τρομαγμένο χέρι
Ένα χέρι με οχτώ δάκτυλα γεμάτο πράσινους ρόζους
Κι ανοιχτό για κάθε φόβο πουλιού
Μόλις πριν εφτά μέρες έχει πλαστεί
Και το δικό μου πενηντάχρονο χέρι λευκό και τρυφερό
Ναι ένα χέρι από σάρκα που δολοφόνησε και έπνιξε πολύ
Χαμόγελο που φύτρωσες ή τριανταφυλλιές
Τι γύρευε έτσι ξαφνικά από σας αυτό το χέρι-κριτής;
Και το ανθρώπινο χέρι μου εμβρόνητο
Συντρίβονταν από εμέ τον ίδιο

*Μετάφραση: Δημήτρης Παπαδίτσας. Από τη συλλογή “Ονειροχλόη”, Εκδόσεις στιγμή, 2012 (σελ. 19).

Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή
και το χώμα σπαράζει, αμίλητο
το τζάμι ραγίζει,
το κλαδί το ανθισμένο
πέφτει στα γόνατα, όχι, δεν έφταιξε,
όχι δεν έφταιξε.

Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή,
πώς να σταθώ ανυπεράσπιστος
μέσα στο απειλητικό νερό, που δε γνωρίζει,
ούτε πώς άρχισα επάνω στο βορρά,
ούτε πώς κύλησα μές στη περιοχή του,
όχι, δεν έφταιξε, όχι δεν έφταιξε

Εδώ που άρχισε η τροπική βροχή
και ο χαλασμός καλπάζει, μέσα στο δάσος,
ο χαλασμός πλησιάζει, το νερό πλησιάζει,
δε βρίσκω διέξοδο επάνω στο βουνό –
πώς να σταθώ αθώος κι έρημος,
επάνω στο βουνό.

*Από την ενότητα “Εντυπώσεις” που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Ποιήματα της καλής ελπίδος”, Αθήνα 1963.

Η μουσική ανάβει σκοτεινά δέντρα σε ξένες χώρες
σπαρμένα μεγαλωμένα
κι αφημένα στον ίσκιο τους.

Μ’ ένα καυτό σπαθί μέσα από φωτιά που καίει αγνοημένη στα απομεινάρια
κάποιου πολέμου κόβω τα σκοινιά του χαμηλοτάβανου ουρανού. Απομακρύνεται
σαν αερόστατο. Τα λόγια τρέχουν ξωπίσω του.

Στις πόλεις που έζησα δόθηκα
χωρίς ψιμύθια. Φιλούσα
κι έτρωγα το χιόνι τους
ακόμα κι όταν μαύριζε
από τις σειρές των ανθρώπων
που γύρευαν
το ένα φουντούκι ζωής.

Μ’ ακολουθούσαν το ζεστό σχήμα
ενός δέντρου
και τα ματογυάλια της γιαγιάς.
Εξέπεμπαν κοφτερό φως
όταν το σύμπαν ερήμωνε.

s

Στην ίδια θέση βρίσκομαι
συλλέγω αντικατοπτρισμούς
από το λειμώνα των νεκρών
κι από τη ζώσα γη.

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της ποιήτριας στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com