Ὁ Δοῦλος ποὺ δραπέτευσε
ἔλεγε προσευχὲς στοὺς φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σὲ λιγδωμένα προσκέφαλα.
Ἐγὼ δὲν ἤλπιζα πὼς μπορεῖ νὰ σωθεῖ.
Οἱ χωροφύλακες ἔχουν γερὴ ὅραση –
δὲ διαλύονται μὲ αὐταπάτες καὶ ψυχοσάββατα.
Τώρα αὐτὸς ποὺ ἐπέμενε νὰ ρωτάει
φαίνεται θἆταν ἀποφασισμένος γιὰ θάνατο
ἢ θἆταν κατάσκοπος ποὺ δὲ φοβᾶται.
Ἐγὼ πάντως
ἐξακολουθῶ νὰ βλέπω τὸν ἐπερχόμενο
μεσαίωνα
μὲ φάλαγγες πιστῶν
μὲ ἀργυρᾶ δισκοπότηρα ἀφρίζοντα αἷμα
μὲ σημαιοστολισμοὺς καὶ παρελάσεις
μὲ ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εἰκόνες ἀπὸ παλιὲς ἐκστρατεῖες
καὶ τυφεκισμοὺς
ἥρωες μὲ αὐστηρὰ βλέμματα
Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσόμεθα
πληρωμένη ἐκπαίδευση
θεὸς ἀγέρας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως
κλειδωμένα στὴν ἐποχὴ σὲ χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Ἂν ἄξαφνα σᾶς γεννηθεῖ τὸ ἐρώτημα
πὼς τὰ κατάφερε αὐτὸς ὁ θνητὸς
μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βαρύγδουπο διαπασῶν τῶν ὕμνων
νὰ δραπετεύσει μὲ ἀληθινὸ λαμπερὸν ἥλιο
μὲ ἀληθινὲς ἐξαρτήσεις τοῦ βίου –
ἂν δὲ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε
τί τὸν ὁδήγησε σ᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο διάβημα
ποὺ βρῆκε τὴν ἔξοδο ἀφοῦ γύρω ἦταν μπετὸν
ἀφοῦ γύρω τραγουδοῦσε ἡ φοιτήτρια
ἕνα τραγούδι ἱστορικὸ παλιῶν ἡρώων
τότε
δὲ θά ῾χετε δεῖ κάτι κρυφὲς μικρὲς πόρτες
ὅμως ὁλοφάνερες στὰ μάτια τῶν εἰδικῶν
δὲν θἄχετε δεῖ τὸ ραγισμένο τοῖχο
ὅπου βλασταίνουν κάτι φυτὰ
πάνω σ᾿ ἀσβέστη κίτρινο ἀπ᾿ τὴν πολυκαιρία.
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.

Σε λίγο ακόμη κι ο χρησμός πια 

δε θα βλέπει

μεσ’ από πέπλους σαν την νιόπαντρη

τη νύφη

μα θα χυθή, όπως φαίνεται,

μ’ ορμή μεγάλη

προς του ήλιου τίς ανατολές,

και σαν το κύμα

στο φώς κακό θα βγάλη πιο μεγάλο

απ’ τ’ άλλο

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

…

Ε

Ο κόσμος μας δεν υπάρχει

ούτε εμείς είμαστε άνθρωποι

ψάρια είμαστε
που οργώνουμε 
ένα κομμάτι γαλάζιο

Ο ουρανός μας ταΐζει ακρωτηριασμένα πόδια

βιάζεται να μεγαλώσει

Η πολιτεία ορθοπόδησε, κοκκίνησε επαίνους

Σύντομα, όμως,θα μας ζητήσουν 

τα πόδια πίσω 

και τότε η πολιτεία θα πέσει

σαν αδούλευτη αστραπή

πάνω στα γραφούμενά μας

και η ποίηση θα συρθεί

σαν φίδι που δεν του δόθηκε

η δέουσα προσοχή

και τότε θα βγάλει χέρια

και τα χέρια όταν θέλουν 

κτυπάνε στην καρδιά.

Κι’ ἄλλοτε ἐκεῖ κατεβασμένο
Τόν ἀπαυγάζοντα θεό
                                  Ὀρφέα στά χρόνια τά παλιά
Καί ἄλλους εἶδα…
Τ’ ἀγόρι τῆς σπηλιᾶς
Στὀν ἔρωτα πού ὕφανε ἡ σελήνη
Κι’ ἄλλους πολλούς
                                άσύμμαχους ξανθούς
…
Μιᾶς ἄλλης γενεᾶς
…
Θροῦσε λοιπόν κάπου
                                    θροῦσε άκόμα τό έρωτευμένο σύννεφο;
Ἀπαρατήρητοι καί πάλι ἔφευγαν.

Ἡ ἀπουσία ὀξύτερη ἀπό καθρέφτη σέ καθρέφτη.’

Μαρία Σερβάκη, από το Περίπατοι και σχόλια της Sercket Basr Ra στους χώρους των ανθρώπων

*Από το ποίημα “Το Πίσω Φως της Μέδουσας” της συλλογής Ο Άλλος Κήπος, Ιδιωτική έκδοση.

Με τα δόντια

Με τα δόντια

θα υπερασπιστώ την κάθε στιγμή

από το χώμα της πατρίδας μου

με τα δόντια μου.

Γη άλλη πατρίδα μου δε δέχομαι

ακόμα κι αν με κρέμαγαν από τις φλέβες, μένω εδώ

όμηρος της αγάπης για τη μάντρα του σπιτιού μου,
για την πάχνη και το στοργικό ζαμπάκι, μένω εδώ

κι όλα τους τα σταυρώματα δε με συντρίβουν.

Μένω εδώ και υπερασπίζομαι

την κάθε σπιθαμή απ΄ το χώμα της πατρίδας μου

με τα δόντια.

***

Ο σταυρωμένος

Με λουλούδια και με γλυκά

Και μ’ όλη την αγάπη μας προσμένουμε

Εγώ, η γη, το φεγγάρι,

Η πηγή, η ελιά, τ’ αγριολούλουδα,

Τα διψασμένα περιβόλια και τ’ αμπέλια

και χίλια πράσινα τραγούδια

που κάνουνε τις πέτρες και φυλλοφοούν.

Με λουλούδια και με γλυκά

και μ’ όλη την αγάπη μου προσμένω

και καρτερώ του αγέρα την πνοή που έρχεται

απ΄ την ανατολή

μήπως και στα φτερά του φέρει μήνυμα

μήπως και κάποια μέρα ο ποταμός φωνάξει:

Σταυρωμένε, ανάσανε,

οι δικοί απόντες διάβηκαν.
 

*Τα ποιήματα προέρχονται από το βιβλίο “Ποίηση του λαού της Παλαιστίνης’, εκδ. έλευσις, Ομάδα Νεανικής Πολυέκφρασης Αρκαδίας’. Εγω τα πήρα από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/12990/index.html

XLI

Τ’ αγριοπούλι
χυμά. Γιατί σωπαίνεις,
αηδονάκι;

XLII

Βγήκα στη βροχή,
μα η φωτιά μέσα μου
άσβεστη μένει.

XLIII

Την ομορφιά της
τη βλέπει. Αόρατα
τα σχέδιά της.

XLIV

Σταμάτησαν πια
τα πόδια να χορεύουν.
Ώρα των χειλιών.

XLV

Ξέσκεπο κορμί
κολυμπά μες στ’ όνειρο
κι όμως ιδρώνει.

Χτυπάει ασταμάτητα το τύμπανο του πολέμου
Καλεί να μπήγουν σίδερο στους ζωντανούς.
Από τις διάφορες επικράτειες τους πολίτες
σαν σκλάβους πουλημένους
πετούν στην κόψη της λόγχης.

Για τι;

Τρέμει η γη
πεινασμένη,
απογυμνωμένη.
Ζεμάτισαν την ανθρωπότητα στο λουτρώνα
αιματηρό
μόνο γιατί
κάποιος επιμένει
να κερδίσει την Αλβανία.
Αρπάχθηκε το μίσος των ανθρώπινων
σκυλολογιών αιμόχαρο,
πέφτουν στο σώμα της γης χτυπήματα
ανελέητα, μόνο για να περάσουν
τον Βόσπορο
καράβια κάποια αφορολόγητα.
Σύντομα η γη
δε θα’ χει άσπαστο πλευρό.
Και την ψυχή θα βγάλουν
με τα χέρια απλωμένα στα δημόσια ταμεία,
μόνο για να
πάρει κάποιος
στα χέρια του
τη Μεσοποταμία.

Εν ονόματι ποιών συμφερόντων η αρβύλα
τη γη καταπατεί τρίζοντας άγρια;
Τι είναι εκεί στον ουρανό των μαχών;

Ελευθερία;

Θεός;

Δολάριο!

Πότε επιτέλους θα σηκωθείς με όλο σου
τ’ ανάστημα εσύ,
που τη ζωή σου δίνεις ηλίθια;

Πότε θα πετάξεις στα μούτρα τους την
ερώτηση
γιατί πολεμάμε, αλήθεια!

όταν μάθαινα ποδήλατο
έλειπε το ένα πετάλι

Οι καλύτεροι
Ακροβάτες
Είναι όσοι
Ισορροπούν
Με λειψά
Εφόδια
Σε σχοινί
Τεντωμένο
Σε κορυφαίο
Ύψος
Ενώ παράλληλα
Κοιτούν
Ευθεία μπροστά
Και γελούν
Από καρδιάς.
Γι’ αυτούς
Η περίφημη
Πτώση
Δεν υφίσταται
Σαν εκδοχή.

***

γαμήλια συνεύρεση

Χτες,
με πλησίασε μια τέλεια ύπαρξη.
Διαχυτική
Δυνατή
Πανέξυπνη
Θεϊκής ομορφιάς
Λαμπερή
Αιθέρια
Εκρηκτική
Άκρως ερωτική
Ήθελε να με παντρευτεί.
Μωρό μου, της απάντησα,
είμαι ένα τεράστιο μηδενικό.
Δεν άκουγε κουβέντα.
Την παντρεύτηκα

***

τρέχοντας πιο γρήγορα απότο τέλος

Ξεχαστήκαμε,
μεσ’ την παραζάλη…
Πλημμυρισμένοι από κρασί
κι από έρωτα,
πέρναγαν τα χρόνια…
Γελούσαμε.
Τραγουδούσαμε.
Κραυγές έσχιζαν τον αέρα.
Φωνές δάμαζαν την λύπη.
Χορεύαμε,
τα σώματα ίδρωναν
κι έσταζαν πόθο…
Μας σκότωναν
κι εμείς τους καλούσαμε κοντά:
«Τίποτα δεν κάνατε!»

*Από τη συλλογή “Ο έρωτας που κατάντησε ποίημα”, Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, 2014

Η Αλεχάντρα Πισάρνικ (Alejandra Pizarnik) υπήρξε μια από τις πιο σπουδαίες ποιήτριες όχι μόνο της Αργεντινής αλλά και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Δικαίως το έργο της όσο και η ίδια και ο τρόπος ζωής της, απασχόλησαν και εξακολουθούν να απασχολούν άλλους ποιητές, κριτικούς, εκδότες και όλους όσους ασχολούνται με την ποίηση και τη λογοτεχνία γενικότερα, και φαίνεται ότι αυτό θα εξακολουθήσει να συμβαίνει. Κάτι που λίγοι ποιητές το έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα.

Η Πισάρνικ και η ποίησή της έχουν ξεπεράσει τα όρια της Αργεντινής και της Λατινικής Αμερικής, μιας και οι συλλογές της έχουν αρχίσει να μεταφράζονται τα τελευταία χρόνια σε διάφορες γλώσσες και να κυκλοφορούν σε διάφορες χώρες.

Continue reading →