Robyn Rowland reviews Margaret Bradstock

barnacle_rock

Barnacle Rock
by Margaret Bradstock
Puncher & Wattmann, 2013

Barnacle Rock is time-travelling through poetry. Its significance lies in Margaret Bradstock’s successful inscribing of a journey, from the search for a land of plenty by various explorers, to the position we find ourselves in now: a climate in crisis, a civilisation in error and a country which has displaced its indigenous people, replacing their knowledge with a rusted ‘progress’. Dense, a rich read, it alerts the mind into awareness.

The book is in five sections beginning and ending in the ocean, where, ironically, ‘life’s a beach’. The first recalls those seemingly endless voyages to a place that was half-imagined, ‘the missing continent’, the ‘home of idolators and abundant gold’. We travel with those fearless explorers – Portuguese, Dutch, French and British – who sailed long distances to find the desired land of riches. I think it is interesting to also read this as symbolic of a journey in search of what we as individuals desire – that when found, is easily corrupted, misconstrued, misunderstood – rarely what we expect. The book is a metaphor for the soul’s search, perhaps.
These seafarers saw so many natural wonders – sunfish, new lands of scarps and bush forests –yet Bradstock tells us that ‘the mountains of Illawarra reminded / Banks of the back of a lean cow’, even his ‘transmutant gaze’ saw only ‘anorexic country’ with its bare bones (‘Trompe-l’oeil’). And de Surville:

has his eye on Jewish traders,
pelts, precious minerals
somewhere in the South Pacific,
not this fly-away coastline
with its bleak terrain.

(‘Ships that pass (Dec. 1769 – March 1770)’)

The final poem in this section sees Mawson struggling to reach safety while in:

… the maze
of hidden crevasses, slopes of hard ice
depressions filled with snow,
the soles of my feet come off
with my sock. I tie them back in place.

(‘Mawson: the Heroic Era’)

Beside these struggles for survival there are the tougher battles of ‘the other’: the indigenous –passed over and silent; and the convict, so brutalised, so ‘tired of this life of prison time that passes for real time … you prayed to be hanged’ (‘A Memoir (thumbnails) of Convict Davies, 1824’). What remains from these searches are remnants: Leichardt’s ‘fragments of moleskin trousers’, huts, wrecks, the Mahogany ship, things buried in sand, diaries and perhaps ‘the great harp of the wind’, that ‘might measure the soul of a man’ – while we are left questioning what was found.

Because the first section focuses on history, it has by necessity to fit in information that keeps the reader inside the poem. Bradstock achieves this while not sacrificing poetic craft. Imagery is effective where it occurs, and the free-verse rhythm almost an undulating ocean.
Where the indigenous population was silent, the second section is enlivened with its voices and perspectives, with a sense of its belonging. Yet this is ushered in with a powerful poem on not belonging. ‘The Promised Land’ is one of the strongest poems in the book for its imagery and multilayered meaning: ‘You said you’d “found your spot”’, Bradstock’s speaker notes, yet:

you dive and are gone
in a turmoil of shadow-dreams.
the opaque moon
salty white with silvered snow
reflects only isolation.

The question that drives the poem is: ‘what else were they hoping for … not this panorama of human entrapment … of incompletion, failure, loss / while always pursuing some greater shining vision’.
Poems on the continent’s interior are short, clear and uncluttered. Where the European explorers found emptiness, here it is peopled with old story, meaning-filled landmarks, dreaming. There is a sense of the heart of something beyond the smallness of humanity, a landscape for those in search of soul-country. ‘Desert saint’ or not:

homesick for a landscape
of the imagination, the gaze
of infinite space
a terrain becoming its own icon,
[we] might have dreamed this desolation
this ascetic silence

(‘Mingmarriya Country’)

If I were to choose the strongest poem in this excellent collection it would still be the title poem, Barnacle Rock, last in section II. It could even have come first in the book as a stand-alone section, the ‘mirage of sail’ leading us into the old explorers and their ships; the barnacle representing the creation of modern Australia, the accretion of layering clinging to the Great Rock. Beautifully written, subtly moving, it encapsulates the journey, signposts the stopping points and rings out the message that ripples though the book, beginning:

You will go back through the quiet bush
past Aboriginal middens
rainbow lorikeets nesting
in tree knolls …

And it finishes where:

A man and his shadow
stride across skyline
in the footprints of worn sandstone.

The third section is suburban life with its energy and an underlying uneasiness that something is becoming stilled by it, rusting away. ‘The White Palace’ encapsulates this lack of permanence: ‘I threw out the journal entries / when I packed up my life / and moved on’, yet we know from section I that diary entries are what give us perspective on history.

We move up country, out of country to close-lying neighbours, with powerful poems on Asia and the striking poem ‘Long Phuoc revisited’ – a reminder that modern Australia, too, has played its part in invasive destruction. Definite lines again make multiple meaning:

A subjugated country, they cannot speak
regret or even sorrow
the ploughed fields
seeded with forgiveness.

This section finishes with two deeply moving poems for the poet’s father, ‘Ask not’ and ‘The River’ – in which we are so present in his ‘nights on the Monaro / stars burning like dry ice’, and on the river – the river of many names that eventually carries us all:

You drift in and out of memory
in and out of sleep
a receding tide of the river’s delta
mind sometimes sharper that the oyster beds
we once cut our feet on
sometimes lost in a tangle of the past
tree roots that knot themselves
into the embankments
the eroding silt jetties.

(‘The River’)

Lighter and with some humour, section IV gives us Bondi, Clovelly, Port Macquarie, Sydney Cove, pond life, sea life – all the golden beauty that Australian coast can give, and its hidden threats, from small sea-lice to big sharks – ‘it’s the food chain / and you don’t want to be a part of it’ (‘Shark Alert’)
As we finish that section, ‘Conversations from the bottom of the Harbour’ turns us towards the politics of the final section of the book. Beginning with ‘The catechism of loss’, there are seven intense poems of anger, defiance, regret, and loss. Their messages carefully crafted, they are punchy vignettes of what we’ve brought to the present: Fukushima nuclear disaster in Japan, leaking contaminated water from the Ranger uranium mine, the North pacific Garbage Patch:

… where marine plastics gather
like nylon shirts in the wardrobes of old men
never upcycled, never wearing away
a gyre where nothing escapes.

(‘The sure extinction’)

In the aptly titled ‘How large each death will be’, the poet shows us what we all see and many feel powerless to turn back:

There should be bees, but I’ve seen none this year. Cheated by summer, magnolias are still in bloom not understanding that it’s unseasonal the hothouse effect of constant rain

We are all living, the poems convince us, like the poet: ‘as though my passing shadow / were not the shadow of the world.’ This is a far-reaching book, its craft tight and its scope challenging. Barnacle Rock finishes in heavy territory, but its right to this is well-earned by its growing sense of place and, I’m sure, her growing dismay as Bradstock moves from history to the present, watching the same ignorance and lack of appreciation shape both. From those early explorations to current attacks on natural landscape, an enormous scale of history is covered. And I will resist the temptation to bring this review to a cozy end. We are left justifiably uneasy, rising-anxious:

The days are turning in, a chill in the lambent air like something lost or forgotten, a code mislaid. … Everything is waiting and still this tenuous, fragile feeling like hand-held soapstone sculpture.

*Dr Robyn Rowland AO has published nine books, six of poetry, most recently Seasons of doubt & burning. New & Selected Poems (2010) representing 40 years of poetry. Her poetry has appeared in Being Human, ed. Neil Astley, (Bloodaxe Books, UK, 2011). Silence & its tongues (2006) was shortlisted for the 2007 ACT Judith Wright Poetry Prize. Rowland is winner of poetry prizes, including the Writing Spirit Poetry Award, Ireland 2010. She is an Honorary Fellow, School of Culture and Communication, University of Melbourne, Australia and a member of the National Advisory Council for Australia Poetry Ltd. Rowland curated and presented the Poetry & Conversation Series for the Geelong Library Corporation, 2010-2012. She is currently working on a bi-lingual book with Dr Mehmet Ali Çelikel in Turkey.
Website: http://www.robynrowland.info


**Taken from Cordire Poetry Review at http://www.cordite.org.au

Στεφάν Μαλλαρμέ, Αίτημα

Σοφία Περδίκη, μινιατούρα, 12cm x 12cm, Μικτή Τεχνική

Σοφία Περδίκη, μινιατούρα, 12cm x 12cm, Μικτή Τεχνική

Από καιρό ονειρεύομαι να’ μαι, ω Δούκισσα,

Η Ήβη που γελά στο τάσι σου, στο φίλημα

των χειλιών σου.

Μα είμαι ποιητής, κάτι λιγότερο από αβάς,

Κι ως τώρα η μορφή μου δεν κόσμησε πορσελάνη.

Αφού δεν είμαι το σγουρόμαλλο σκυλάκι σου,

Ούτε οι καραμέλες, η άλικη πούδρα σου,

τα μάτια σου που ξεγελούν

Και που ωστόσο πάνω μου ρίχνουνε τη

ματιά τους,

Ξανθιά εσύ που οι θείοι κομμωτές σου οι 

χρυσοχόοι είναι,

Ονόμασέ με… εσύ που τα άλικα χαμόγελά σου

Είναι κοπάδι πάλλευκο από ήμερα αρνιά

Που βόσκησαν στις καρδιές βελάζοντας

εκστατικά,

Ονόμασέ με… κι ο Μπουσέ σε μια βεντάλια ρόδινη

Με φλογέρα στα χέρια θα με φτιάξει τη

στάνη μου να κοιμίζω,

Δούκισσα, ονόμασέ με βοσκό των

χαμογέλιων σου.

*Μετάφραση: Γ.Σ. Πατριαρχέας
**Από τον τοίχο της Σοφίας Περδίκη στο facebook.

Γιώργος Φιλιππίδης, Από το ποίημα “Εγωτική προπαγάνδα”

10443414_866361380058758_3094003969407838633_n

… Αδέλφια μου,
ακούστε καλά,
μια μέρα θα φτιάξουμε
τον γυάλινο κήπο που ονειρευόμαστε,
μια μέρα από το γυάλινο πηγάδι του
θα αντλήσουμε
ζεστή σοκολάτα
και λουλούδια εντελβάις
πολύτιμο δώρο
γι’ αυτούς που παλεύουνε
για να γίνουν παραμυθένιοι,
ίσως για μια γυναίκα
ίσως, απλά, για την καύλα του παραμυθιού,
ίσως, αλλόκοτα,
γιατί αλλιώς δεν θα
μπορούσαν.
Εκδίκηση,
στ’ όνομα καθετί εύθραυστου!

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Γαλάζια μηχανή”. Εκδ. Καστανιώτη , 1999 (σελ. 28).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα

240

Ποιητική ανθολογία: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ποίηση, Θεσσαλονίκη)

Ανθολόγηση: Βίκυ Παπαπροδρόμου

Ανθολογούνται οι:

Γιάννης Αγγελάκας (1959)
Κούλα Αδαλόγλου (1953)
Ρούλα Αλαβέρα (1942)
Γιώργος Αλισάνογλου (1975)
Βασίλης Αμανατίδης (1970)
Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005)
Μυρτώ Αναγνωστοπούλου (1944)
Ανήλικοι κρατούμενοι στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης
Παναγιώτης Αργυρόπουλος (1967)
Μαρία Αρχιμανδρίτου (1959)
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996)
Χρυσούλα Βακιρτζή (1961)
Στέργιος Βαλιούλης (1916-1986)
Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916-2011)
Βασίλης Βασιλικός (1934)
Γ. Θ. Βαφόπουλος (1903-1996)
Αναστάσης Βιστωνίτης (1952)
Θοδωρής Βοριάς (1970)
Νίκος Βρεττός (1938)
Θανάσης Γεωργιάδης (1944)
Τάκης Γραμμένος (1947)
Νίκος Γρηγοριάδης (1931-2012)
Δημήτρης Δημητριάδης (1944)
Ιφιγένεια Διδασκάλου (1916)
Ανέστης Ευαγγέλου (1937-1994)
Σταύρος Ζαφειρίου (1958)
Χρυσάνθη Ζιτσαία (1902-1995)
Μαρία Θανοπούλου (1958)
Πάνος Θασίτης (1923-2008)
Λήδα – Βασιλική Θέμελη (1935-2006)
Γιώργος Θέμελης (1900-1976)
Πάνος Θεοδωρίδης (1948)
Ρουμπίνα Θεοδώρου (1959)
Αλέξανδρος Ίσαρης (1941)
Βασίλης Ιωαννίδης (1948)
Γιώργος Ιωάννου (1927-1985)
Χ. Δ. Καλαϊτζής (1956)
Γιώργος Καλιεντζίδης (1960)
Δημήτρης Καλοκύρης (1948)
Βικτωρία Καπλάνη (1961)
Μαρία Καραγιάννη (1936)
Ανδρέας Καρακόκκινος (1952)
Γιάννης Καρατζόγλου (1946)
Μαρία Καρδάτου (1946)
Ζωή Καρέλλη (1901-1998)
Κατερίνα Καριζώνη (1955)
Θεόκλητος Καριπίδης (1926-1975)
Γιώργος Καφταντζής (1920-1998)
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου (1930)
Νίνα Κοκκαλίδου-Ναχμία (1920-2002)
Έλσα Κορνέτη (1970)
Μαρία Κουγιουμτζή (1945)
Τάσος Κουράκης (1948)
Άννυ Κουτροκόη (1949)
Χλόη Κουτσουμπέλη (1962)
Κλείτος Κύρου (1921-2006)
Μαρία Κυρτζάκη (1948)
Σπύρος Λαζαρίδης (1958)
Δημήτρης Λαμπρέλλης (1958)
Εύα Λιάρου-Αργύρη (1940)
Θέμης Λιβεριάδης (1940)
Στέλιος Λουκάς (1959)
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου (1965)
Απόστολος Λυκεσάς (1963)
Απόστολος Μαϊκίδης (1972)
Πρόδρομος Μάρκογλου (1935)
Θανάσης Ε. Μαρκόπουλος (1951)
Αργύρης Μαρνέρος (1941)
Γιάννης Μασμανίδης (1953)
Παναγιώτης Μαυρίδης (1938)
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη (1945)
Ελένη Μερκενίδου (1955)
Μάρκος Μέσκος (1935)
Κωστής Μοσκώφ (1939-1998)
Βάγιος Μπαγλάνης (1929-1971)
Αλεξάνδρα Μπακονίκα (1951)
Βάσω Μπρατάκη (1963)
Νίκος Μυλόπουλος (1951)
Τόλης Νικηφόρου (1938)
Θεοδώρα Ντάκου (1942)
Χρήστος Ντάλιας (1907-1998)
Μανόλης Ξεξάκης (1948)
Πασχάλης Παπαβασιλείου (1941)
Θάνος Παπαδόπουλος (1940)
Ρωξάνη Παυλέα (1951-1990)
Σαράντος Παυλέας (1917-2005)
Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993)
Μαρία Πισιώτη (1966)
Κώστας Πλαστήρας (1946)
Γιάννης Ποδιναράς (1951)
Φαίδων ο Πολίτης (1928-1986)
Σόνια Πυλόρωφ-Σωτηρούδη (1944)
Άνθος Πωγωνίτης (1910-1977)
Τέος Σαλαπασίδης (1924-1983)
Ζωή Σαμαρά (1935)
Δημήτρης Σέκερης (1945)
Σάκης Σερέφας (1960)
Ντάντη Σιδέρη (1931)
Μίμης Σουλιώτης (1949-2012)
Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου (1909-1935)
Γ. Ξ. Στογιαννίδης (1912-1994)
Σοφία Στρέζου (1958)
Π. Σωτηρίου (1939)
Βαγγέλης Τασιόπουλος (1959)
Γιάννης Τζανής (1943)
Στέλλα Τιμωνίδου (1946-2007)
Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου (1940)
Αλέξης Τραϊανός (1944-1980)
Γεωργία Τριανταφυλλίδου (1968)
Κάρολος Τσίζεκ (1922-2013)
Γιάννης Υφαντής (1949)
Βασίλης Φαϊτάς (1942)
Άνθος Φιλητάς (1920-1997)
Θανάσης Φωτιάδης (1921-1989)
Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους (1937-2007)
Μάτση Χατζηλαζάρου (1914-1987)
Γιώργος Χουλιάρας (1951)
Χαρά Χρηστάρα (1957)
Ντίνος Χριστιανόπουλος (1931)
Μαρία Ψωμά (1962)

*Σε παρένθεση το έτος γέννησης.
**παρμένο από το http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,9084.0.html

Γεωργία Τρούλη, A Paris

aeriallandscapephotographybymatjazcater2

Εκεί που το κοίλωμα της γέφυρας
Επαναλαμβάνει το βλέμμα
Προοπτική να σε δω ρουφηγμένο από χρόνο
Σε διάσταση άλλη
Και από κάτω ροή ποταμός
Και από πάνω φεγγάρι
Ολοστρόγγυλο σε έναν ουρανό
Χρώμα βινυλίου συλλεκτικό
Με υγρό για την βροχή
Που την επομένη θα ακολουθήσει
Το περπάτημά μας
Αριστερή όχθη
Δεξιά οπλή των ερώτων μας
Να μην θέλει να αποφασίσει
Ποιο ταξίδι είναι παρθενικό
Αφού επαναλαμβάνει τόσο την μνήμη
Η ανάμνηση
Τα επίχρυσα αγαλματάκια
Γεφυρώνουν τον αιώνα που δεν υπήρξαμε
Ούτε γεννηθήκαμε εκ νέου και με γαλλική διάθεση
Να περπατήσουμε στο επιβλητικό
Σταυροδόμι της ζωής
Που κρύφτηκε σαν κουασιμόδος
Στην κορυφή μιας μαρμάρινης λάμψης
Μέσα στην νύχτα
Με τόση λεπτομέρεια γύρω το κτίσμα
Που κρύβω
Εγώ εμένα εσένα χωρίς με πάλι
Πότε θα φθάσει η ώρα για ύπνο
Στην σκάλα που τρίζει πράσινο χρώμα
Ξύλινο και στριφογυριστό
Στον τέταρτο όροφο μιας αθώας φωτογραφίας
Που εξομαλύνει το γηρασμένο
Ψηλά βλέπω το κωνικό να επιτάσσει ουρανό
Να λέγεται πύργος ισοσκελισμένος
Σε δύο που γίνονται ένα
Και διάτρητη στιβαρότητα μαρτυρά
Την κατασκευή της νύχτας
Από όνειρο μέσα σε αχνοπερπάτημα
Σε φινίρισμα πεταλούδας
Θα είναι αυτή η απόχρωση που δόθηκε
Στο ταξίδι
Να σε χάνω στο έρχομαι
Εκατόν πενήντα χρόνια
Στα κλεφτά μιας μετενσάρκωσης
Πανοραμικής
Kρυφτήκαμε
Ολόγυμνοι ολόγιομοι από φεγγάρι
Πάνω από την καμπυλότητα
Και με αριστοκρατική διάθεση
Να ερωτευόμαστε
Το παρελθόν στο παρόν για αυτό
Που θα
Μαζί θα γραπωθούμε στο ξύπνημα του πρωινού
Γεμάτα δακρυσμένα νερά
Τα βλέφαρα θα θέλουν να βλέπουν
Πώς τσαλαβουτάει στο μπουμπούκιασμα
Του φωτός
Την πρώτη λάμψη μιας πόλης
Που έγινε δική μας
Μετά από την προσπέλαση
Ενός τοίχους που λέγεται
Συγκομιδή αυταπάτης
Για να συνεχίζει το μολύβι να αφήνει στίγματα
Σε μια καρτ ποστάλ
Που ακόμη δεν κόπηκε
Σε παραλληλόγραμμη άφιξη
Και εγώ να βλέπω τους δύο
Να περπατάν ώρες δώδεκα και μία
Νυχτερινές
Tres fatigue
Με λαχτάρα τόση να πιαστούν από την
Αποταμίευση της ανάμνησης
Για ολική επαναφορά της έκλειψης
Φεγγαρίσιο φυτό η γλώσσα
Που σε βινύλιο χρώμα ουρανό
Θα ακούγεται το γρατζούνισμα μιας ηλικίας
Που δεν έρχεται από τότε

Γιώργος Μπλάνας, Eis aiona tui sum o mea vita

374494_1397299550508954_1356339084_n

Ό,τι έχει το χρώμα της θάλασσας σου μοιάζει.
Ακολουθούν: τα νησιά,
με το πράσινο τρίχωμα των βράχων να σαλεύει στο βυθό,
οι ακρογιαλιές, πιο πέρα τα δέντρα βουβά
στις ποδιές των βουνών
κι ακόμα μακρύτερα οι πόλεις
ξαπλωμένες σαν γιγάντια γατιά στις απλωσιές:
δρόμοι, πλατείες, σπίτια, δωμάτια, κρεβάτια, εσύ
να κοιμάσαι μέσα σε θύελλες σεντονιών
κι ο ύπνος σου: διάφανο βότσαλο στο δέρμα των νερών.

Ελισσαίος Βγενόπουλος, είναι

997092_554390331360609_6791671358788433777_n

έφευγαν οι κλειδώσεις της μέρας δυσοίωνα 

η μια πίσω από την άλλη

όπως οι μονολεκτικές αυταπάτες

ανασηκώθηκε και πλησίασε στο παράθυρο

ο κόσμος θαμμένος κάτω από το σεντόνι της μοναξιάς 

ανάσαινε την ανημποριά του

σ’ έναν πίνακα έγραψε 

την περίληψη του πρωινού 

ήταν κάτι πρόστυχα λόγια

και μερικές αμαρτίες

γερμένες στο μπράτσο της λησμονιάς

από τους φθαρμένους φεγγίτες

φεύγουν οι εποχές

κι από τις ανοιχτές πληγές της ταπείνωσης

γλιστρά η ζωή

πάντα έτσι ήταν

25/10/14

Ειρηναίος Μαράκης, βροχή, νύχτα, φθινόπωρο στην πόλη [δέκα μικρά ποιήματα συν δύο]

1

Ι

ποίηση για χίλια χρόνια
για όλους τους ανθρώπους
αυτός ήταν ο στόχος του
τελικά ένα μόνο έγραψε ποίημα
για το κορίτσι των ονείρων του
κι έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος

ΙΙ

δεν αυτοκτονεί η ποίηση
μόνο να δολοφονηθεί μπορεί
και πάλι θα είναι αιώνια
μόνο για τους ποιητές υπάρχει θάνατος
οι ανθολογίες για τους αναγνώστες
και για τους κριτικούς το μίσος τους

ΙΙΙ

χωρίς την ποίηση, ποιητές δεν υπάρχουν
αλλά ακόμα και με τους ποιητές
η ποίηση μοιάζει ανώτερη όλων
των ανθρώπινων συναισθημάτων μας
όμως, μόνο τα δάκρυα και το γέλιο
στέκονται αιώνια

IV

δεν γίνεται μόνο ποίηση
με μολύβι, χαρτί και διάβασμα
ούτε καν με το πληκτρολόγιο
θέλει νύχτες μοναξιάς και φόβου
βρεγμένα τσιγάρα κι αγκαλιές
και τότε, ίσως κάτι να γραφτεί

V

σε φοβίζει η μοναξιά
νύχτα, δίσκους τζαζ ακούς
πίνεις μαυροδάφνη, κάνεις τσιγάρο
το φως στους δρόμους χάθηκε
γράφεις ποίηση, κρυώνεις
καλύτερα να έπιανες το τηλέφωνο

VI

βροχή, νύχτα, φθινόπωρο στην πόλη
μαλλί της γριάς, ζεστά κάστανα
γλυκιά λατέρνα, Βέμπο και Σουγιούλ
βραδιές αρχοντορεμπέτικου
πλανόδιοι, τυφλοί τσιγγάνοι, βιολιστές
και αργεί πολύ να ξημερώσει

VII

περνάς και δε μας χαιρετάς
γελάς, κάνεις τα κόλπα σου
πονηρά με αποφεύγεις, μπερδεύομαι
δε σε θέλω πια κι όμως είσ’ ωραία
αχ, και να ήμουν ο Μάρκος Βαμβακάρης
τη φλυαρία μου θα έκανα τραγούδι

VIII

φιλοσοφώ, ο αιώνας των λαβυρίνθων
έγινε αιώνας τωνχρηματιστηρίων
διαφωνείς, μικρή, θα πεις, η διαφορά
αλλά τόσο μεγάλη όμως
κάποτε πηγαίναμε με γέλια στη σφαγή
τώρα το γέλιο μας στα παζάρια ξεπουλήθηκε

IX

ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας
ήταν τολμηρός, ωραίος και με αποτέλεσμα
σήμερα, στα χρόνια του διαδικτύου
ο έρωτας μοιάζει ακατόρθωτος
επικίνδυνη αποστολή, επιχείρηση αυτοκτονίας
λάθος κάτι κάναμε και χάσαμε την ουσία

X

άδειες καρέκλες, άδεια παγκάκια, 

ο κόσμος απομακρύνθηκε απ’ τα θέατρα και τις πλατείες
σκοτεινά τα καφενεία και νεκρά
όλοι πια συχνάζουν στις τράπεζες
καταθέτοντας τον ιδρώτα των ονείρων τους
κι αν λάμπει ο ήλιος, μην ελπίζεις, αυταπάτη είναι

XI

δρόμοι παλιοί που χάθηκαν
εραστές, νταβατζήδες, μαχαιροβγάλτες
έκλεψαν το χαμόγελο της πόλης
έβαλαν φωτιά, πούλησαν τη γη μας
κι όμως από τη στάχτες μας θα αναστηθούμε
με αίμα κόκκινο να σβήσουμε τις φωτιές τους 
  
XII

τραγουδώ τις εμμονές μου
κοινοποιώ ποιήματα στο Facebook
επαναλαμβάνομαι, φλυαρώ
από μια ερωτική απογοήτευση
ξεκίνησα να γράφω
για την ανατροπή του φόβου, συνεχίζω

Χανιά, 23/10/2014

Πάνος Σταθόγιαννης, Γέφυρες

10645222_1013408958685223_2429345508927030829_n

Πάψε, επιτέλους, να φιλονικείς – δεν υπάρχει κανένας απέναντι. Έχουμε εδώ και
χίλια χρόνια τιθασεύσει τη φωτιά, τετραγωνίζουμε τη βαρβαρότητα της ποίησης, ο
καθένας σώζεται μόνος του. 


Μέγεθος της αδράνειας είναι η ψυχή, κι αυτό που ακούς τις νύχτες να παφλάζει είναι
το αίμα σου. Κατατρώει τις κρημνώδεις ακτές στις ανεξερεύνητες ηπείρους του
σώματός σου. 


Δύστροπο σώμα. Με όργανα, χορδές και νόστιμες εκκρίσεις. Ξέρει όμως να
μετατρέπει την αθλιότητα σε ομορφιά. Μονάχα στις αισθήσεις αληθεύει, δεν
συμβολίζεται. Κι αν θες να σου φανερωθεί αυτούσιο, βρες ένα πάθος και
παραδώσου στο σφυρί του. Διότι ένα άνθος είναι απλώς ένα άνθος κι όχι η πορφύρα
μιας τρύπας στον κρόταφο.


Γι’ αυτό σου λέω να γκρεμίσεις τις γέφυρες. Οι αμνήμονες δεν ελπίζουν. Ο θεός τους
είναι πάντα ανήλικος.

***
Έχω δει τα φτερά σου να τρέμουν.

Έχω δει τα φτερά σου να καίγονται, καλέ μου.

Αλέξανδρος Μηλιορίδης, Νο 733 (ασκήσεις)

Έργο του Friedrich Schröder Sonnenstern

Έργο του Friedrich Schröder Sonnenstern

εντάξει,
το ήθελες,
μπλέχθηκες στο σκελετό του χρόνου
και στοιβάζεις
εγχειρίδια ποίησης,
για να οπλίζεις το όπλο,
με λέξεις,
από συνταγές
καλοθρεμμένων
ιππέων σου και
βέβαια
θυμάσαι,
τους πένητες δρόμους,
τότε που οι τοίχοι ξεψυχούσαν,
στην αντίστροφη
μέτρηση των βογγητών μας,
όμως,
πίσσωσες το φως
και οι δαίμονες κατέφθαναν
στο αίμα
που αιμορραγούσε, ανακρίσεις
σκότωσαν την αφήγηση
και όταν
ο αέρας,
τα ψέματα αυνανίζοντας,
βρέθηκε ένοχος
για την ασφυξία της φλόγας μας,
τα αιχμάλωτα ζώα
πυροβόλησες
των ενοχών σου,
τα μάτια μου για να σβήσεις
με τα καλλυντικά
του γέλιου
σου, όμως,
τη διασταύρωση ξέχασες,
οι δρόμοι
συγκρούονται,
όταν το λίπος της ενοχής
γίνεται αντίδοτο
και βρέθηκες,
στη σιωπή να χειρονομείς,
με το θόρυβο
της απιστίας

Έργο του Friedrich Schröder Sonnenstern