Liam Ferney
 reviews Ania Walwicz’s The Palace of Culture

palace_of_culture

The Palace of Culture
by Ania Walwicz

Puncher & Wattmann, 2013

Ania Walwicz’s first book in more than twenty years, Palace of Culture, confirms her reputation as one of Australia’s leading conceptual poets. It consists of fifty (almost) prose poems, each between two and five pages length. The poems use the suggestion of narratives as a key organising principle. But suggestion is as far as any of the narratives get. Characters, places and events all seem about to emerge but Palace of Culture is a sublime work of disruption in which almost every word, phrase and line is designed to both suggest meaning and to disrupt it. In fact even the act of reading, which the poetics seem to infer as straightforward, is constantly interrupted.

Poems with titles like ‘prince’, ‘leave’ and ‘see’ use the title words as the building blocks of narratives; however, constant disruptions render those narratives illusory and fleeting. Using derivatives and variations of words, the poems spiral off in new directions. They seem connected to what has been written before, and after, but exist almost entirely independent of context. She describes the process in ‘The language of desire’:

the text forms a vortex, without focus or centre, desire
that remains unfulfilled, language that streams out without a
real objective, a delirium,

Continue reading →

Βίκυ Βανίδη, Στιγμιότυπα

10393763_1078404415505380_5824652594135452352_n

1

Κραυγή παιδιού
βγαλμένη από αποστείρωση,
δεν φαλτσάρει σε ικεσίες
αδιαφορεί στους οικτρισμούς .
Μιλάει σταθερά και ξεκάθαρα:
Δεν γουστάρω τη ζωή που με βολέψατε
θα μετακομίζω στον παράδεισο,
όχι σ΄ αυτό το καλοστημένο παραμύθι
που δήθεν δικαιώνει την άχαρη ζωή σας.
Αυτόν, όπως και τη βόλεψη σας,
σας τα επιστρέφω ανέγγιχτα.
Εμένα δεν με εγκλωβίζεται σε τέτοια ψέματα.
Μετακομίζω στον δικό μου παράδεισο
και το αυτονόητο θα μου δοθεί απλόχερα,
οι έννοιες θα αποκτήσουν
την πραγματική τους διάσταση,
η αλήθεια θα είναι διάφανη
και η δικαιοσύνη αμείλικτοι στους ληστές ζωών.
Το σπουδαιότερο;
Τα όνειρα θα κυκλοφορούν ελεύθερα…
Continue reading →

Βαγγέλης Γέττος, Δύο ποιήματα

Print

Σκάλα

Κάθε ρευστό σκαλί
κάθε θαμπό πάτημα
κάθε υπομονετική χειρολαβή
και κάθε άφιξη
και κάθε άνοδος
και κάθε ξύλινη ελπίδα
και κάθε χλιαρός όροφος
μέσα στην υγρασία οικογενειακών ευχών
που από το ισόγειο
τις ακούς σαν σύρσιμο σε γρασίδι
κάθε σκάλα
παλιό ρεμπέτικο γρέζο

Μέσα στο χυτήριό σου
τόλμησα να ανέβω
τα ρέοντα σκαλοπάτια σου

***

“Απονενοημένο”

Να μην παραξενεύονται

που η άσφαλτος άφηνε στη γεύση του ήχους πεδιάδας,
που οι σφαίρες του σφυριζαν γλυκές μπαλάντες,
που δανείστηκε για πάντα το σκοινί από τους ακροβάτες

και σαν πολύ τους ανέχτηκε
μου φαίνεται

σαν πολύ ν’ ανέχτηκε
να βλέπουν μόνο όπου κοιτάζουν

*Από τη συλλογή “Προσάναμμα”, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2013.

Χρήστος Ζάχος, Χ–έγερση υποσυνειδήτου, Εκδόσεις των Συναδέλφων

Print

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Μια ακόμα πολύ αξιόλογη ποιητικολογοτεχνική αλλά και εκδοτική δουλειά που μας έρχεται ξανά από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων. Επαναλαμβάνω, οι Εκδόσεις των Συναδέλφων είναι μια συνεργατική κολλεκτίβα που αποτελείται απο εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου που εδώ και αρκετό καιρό καταθέτουν τη δικήτους αντιεμπορευματική και εναλλακτική άποψη, διακηρύσσοντας ότι το βιβλίο δεν είν αι εμπόρευμα, αλλά κοινωνικό αγαθό, ταυτόχρονα δε ένα όπλο στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, στον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει ποιήματα, πεζά και πεζοποιήματα, και αποτελεί την τρίτη κατά σειρά δουλειά του Χρήστου Ζάχου, ενός νέου και καθ΄ όλα ανήσυχου δημιουργού που ζει και δημιουργεί στο Ρέθυμνο. Από μια άποψη, το μικρό αυτό βιβλίο (80 περίπου σελίδων) χαρακτηρίζεται από αρκετές α-συμβατότητες. Κατ’ αρχάς, δεν είναι μία ακόμη ποιητική συλλογή, από τις πολλές που κυκλοφορούν. Υπάρχει ένας προφανής και ένας βαθύτερος λόγος γι’ αυτό. Ο προφανής λόγος είναι ότι περιέχει και πεζά κείμενα καθώς και λεγόμενα πεζοποιήματα, ποιήματα δηλαδή που μοιάζουν με μικρά πεζά ή και το ανάποδο. Ο βαθύτερος λόγος είναι ότι τα γραπτά του Χρήστου Ζάχου (ποιήματα και πεζά) κρύβουν μέσα τους τη δύναμη που δηλώνεται ρητώς και στον τίτλο: τη δύναμη της εξέγερσης. Μιας εξέγερσης που δεν έχει να κάνει υποχρεωτικά με συγκρούσεις στο δρόμο και με πολυπληθείς διαδηλώσεις, αλλά με μια εσωτερική διαδικασία αποτινάγματος των αλυσίδων που κρατούν τον άνθρωπο μακριά από την ουσία της ζωής: την ελευθερία. Ο έρωτας, η φιλία, η απόγνωση, η διαφορετικότητα, η ελευθερία είναι έννοιες πανταχού παρούσες σε ένα βιβλίο που διαβάζεται απολαυστικά και σημαδεύει βαθιά τον αναγνώστη. Το εν λόγω βιβλίο χαρακτηρίζεται και από μια άλλη ασυμβατότητα. Συνοδεύεται από CD με μουσικές απαγγελίες.
Continue reading →

Πελαγία Φυτοπούλου, Επετειακή προσευχή

b71658b5d17243e880722ce54692ec4e

Βυθίζομαι στα χρόνια των άλλων, στα σπίτια τους,

ακόμα και οι θεοσεβούμενοι αγαπούν τις παρθένες.

Αναπαύομαι στην έμπιστη,του αρχηγού, πολυθρόνα.

Ανοίγω την τηλεόραση.

Το πόδια μου ανθίζουν στο τραπέζι που θα φάμε.

Ο Μπάστερ κίτον δεν γελά.

Ντρέπομαι να με βλέπουν γυμνή, με ευχαριστεί

ωστόσο, η επετειακή τους αμηχανία.

Ενός λεπτού σιγή.

Τελείωσα, καθάρματα.

Ναι, ναι, έφτασα σε οργασμό,

μπορείτε να κουρδίσετε το τανκ!…


Γρηγόρης Σακαλής, Ελπίδα

10689961_1528903220681919_9045577036697726269_n

Έπεσε βαρυχειμωνιά
το κρύο σκέπασε τις καρδιές μας
μαζί με τα πουλιά
έφυγε και η αγάπη
αυτή που δεν υπήρχε πουθενά
η απουσία της
έφυγε κι αυτή
επικράτησε καθολική νάρκωση
καθένας για τον εαυτό του
κανένας για τον άλλο
έμειναν μόνο τα λόγια
κύμβαλα αλαλάζοντα
να θορυβούν άσκοπα
ή να σκεπάζουν τις ατιμίες
το χιόνι έκλεισε τις πόρτες
σαν να’ ταν αποτέλεσμα προσευχής
αυτή λοιπόν είναι η μοίρα
του ανθρώπου
αρπακτικό και μόνος;
Θα’ ναι μακρύς ο παγετώνας
αν δεν ανάψουν κεριά αντίστασης
να λιώσουν τους πάγους
να διώξουν τη χαύνωση
και τη φθορά.

Bαγγέλης Ρουσσάκης, Δύο

tumblr_n6v7tuqyup1sjpkb8o1_500

Σου απαγόρεψα την άφιξη
Εντός των ονείρων μου
Ούτε για δύο μέρες
Ούτε για δύο νύχτες
Ούτε για δύο ή χίλιες ζωές
Θα περνούσαν γρήγορα
Οδυνηρά ανεπαρκείς
Και μετά τι;
Θα έμενα πάλι το έρμαιο
Που θα σε περίμενε
Μήπως και αναστηθεί
Με μια πιθανή ή απίθανη
Δική σου έλευση.
Κάποια στιγμή έρχεται
Η ώρα που όλα τα δεσμά
Αναπόφευκτα σπάνε
Ξέρω δεν στο δίδαξα αυτό
Μα δεν νομίζεις πως μετά
Από τόσα ναυάγια
Δεν ήρθε κι η δικιά μου
Ώρα να πλεύσω σε έναν πιο
Ελεύθερο δικό μου δρόμο;
Η μοναξιά δεν με φόβισε ποτέ
Όσο η δικιά σου φυγή
Κι ειλικρινά τίποτα
Δεν με φόβισε τόσο
Δυο μέρες θα μου πάρει
Ίσως και δύο αστερισμούς
Ίσως και δύο αστρικές εκρήξεις
Μα στο τέλος θα σε αφήσω πίσω
Δίχως μετάνοιες, έγνοιες
Ή έστω δεύτερες σκέψεις
Ωραίες αυτές οι τελευταίες –
Αυταπάτες
Ώρα να σκίσω το χαρτί

*Ο Εύ Ρούς ή κατά κόσμον, Βαγγέλης Ρουσσάκης έχει ιδιαίτερη καταγωγή την ακριτική Κάρπαθο. Πλέον είναι τελειόφοιτος του Ιστορικού,στο πανεπιστήμιο Κρήτης. Έχει δημοσιεύσει μια ποιητική συλλογή μέσω αυτό- έκδοσης. Τις «Νύχτες Χωρίς», οι οποίες βρίσκονται στην δεύτερη τους έκδοση. Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες με άξονα την ποίηση. Ο ίδιος διατηρεί ένα ιστολόγιο, το http://evrous.wordpress.com όπου μοιράζεται μικρά-μικρά κομμάτια από τον ενδόκοσμό του. Μπορείτε να τον βρείτε στο evrous@outlook.com Η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκε από το ιστολόγιό του.

Κώστας Κοβάνης, Ποιοι φοβούνται τα πλήθη

dsc_0191

Απόψε έλα να δεις ποιοι φοβούνται τα πλήθη.
Κανείς δεν είπε πως θα βγει ν’ απειλήσει,
κι όμως από νωρίς τις γωνιές δεν τις έχουν αφήσει.
Μηχανοκίνητες φάλαγγες πηγαινοέρχονται,
μ’ αυτές δε φτάνουν να κυκλώσουν το φόβο τους.
Διαταγές, διαταγές και σήματα που λένε πως σ’ όλη
την πόλη, όσο βραδιάζει, την καταχτά η σιωπή.
Σήματα που θέλουν να πουν πως μόνο η σελήνη
έριξε τ’ ασήμι της στη λεωφόρο
και τους πλημμύρισε με καημούς.

Απόψε έλα να μάθεις ποιοι φοβούνται τα πλήθη.
Των λαών τα παράπονα δεν είν’ παραμύθι…

*Αναδημοσίευση από το Ποιητικό Σταυροδρόμι στο http://poihtikostayrodromi.blogspot.gr/search/label/%CE%9A%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82%20%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82

Francesco Marotta, Από τα «Αποτυπώματα στο νερό»

Water+Rippling

είναι ο νους που

αριθμεί τη σιωπή

των νεκρών, και το μέτρημα

είναι ένας πόνος που ζει και

διακλαδώνεται σε κηλίδες

σύννεφων πάνω στο δέρμα, μερικές φορές

είναι άμμος, ένα ηλιοβασίλεμα

ένα λουλούδι του χιονιού

ν’ απλώνεται μέχρι

τις ίριδες, να

γεμίζει το στόμα

με τη γλώσσα του ξέχειλη

από θύμησες, με τα περιφερόμενα

αποκαΐδια μιας

πυρκαγιάς, με το

περίβλημά του από πατημασιές, φωνές

μαλλιά, με τη

σβολιασμένη, ακάθαρτη

αλήθεια του πάγου

da “Impronte sull’acqua’

è la mente che

numera il silenzio

dei morti, e la conta

è un dolore che vive e

ramifica in chiazze di

nuvole sulla pelle, a volte

è sabbia, un tramonto

un fiore di neve

a distendersi fino al

le pupille, a

riempire la bocca

con la sua lingua colma

di ricordi, con i resti

vaganti di un

incendio, con la sua

veste di orme, di voci

di capelli, con la

rappresa, impura

verità del gelo

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου. Από το http://www.poiein.gr

Λουκάς Σ. Λιάκος, Ξέρετε τώρα

Artworks: Droga Życia

Artworks: Droga Życia

Είμαι μωσαϊκό από στιγμές,

η ενέργεια, το διάστημα και ο χρόνος.

Είμαι μια σπείρα,

η πλευρά που καταστρέφει

είμαι, ότι το χέρι σχεδιάζει

αυτό το παγκόσμιο,

όταν όλοι θα ‘χουν πεθάνει.

Είμαι όποιος αναλαμβάνει,

αυτός που αποφασίζει

πώς ο σπόρος μεταμορφώνεται σε δέντρο

ξέρετε τώρα τι πρέπει να κάνετε

σκεφτείτε μόνο

αποκτήστε το αγγελούδι σας κι ένα χαμόγελο.

*Αναδημοσίευση από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848