Οι μνήμες, οι θύμησες, τ’ ανέμελα καλοκαίρια
όλα όσα είναι καταγεγραμμένα στον σκληρό δίσκο της καρδιάς σου
καθώς οι επάλληλες μέρες προσπαθούν να τις αφαιρέσουν
να καταχωρήσουν εκ νέου στις στιγμές μας φθορά
αμήχανες σιωπές, έναν διάχυτο φόβο
την επίγνωση της συντριπτικής αδυναμίας ν’ αλλάξουμε ό,τι μας αφορά
ν’ αλληλεπιδράσουμε μ’ ό,τι αγαπούμε
το μέλλον π’ ονειρευόμαστε
-δεν το λες λίγο να μην καταθέτεις τα όπλα –
να συνεχίζεις, να μάχεσαι

ακόμη κι αν όλα τ΄ αμμώδη σου κτίσματα τα καταστρέφει και πάλι ο χρόνος
η άμμος ειν΄ ακόμα ανάμεσα στα δάχτυλά σου
τρεις κόκκοι φυτεμένοι στα νύχια

ένα ξεχασμένο φιλί στο λαβωμένο σου μέτωπο

αγάπη μου
επιστρέφουμε πάντα σ΄ ό,τι λατρέψαμε
σ’ ό,τι πιστέψαμε.

*Από τη συλλογή «Το παιδί π’ απέμεινε όριο», Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Σεπτέμβριος 2019.

Άνθρωπος των χιλίων “ναι”
που “όχι” ποτέ δεν είπε
παρά μόνο στον εαυτό του

Άνθρωπος ζωής ημιτελής
και αμελητέας επιρροής
Άνθρωπος αλλογενής που όλα
πίσω τ’ άφησε μα και στην μέση

Μποέμ και οκνηρός
που ‘χει τον πήχη χαμηλά
Άνθρωπος που ζει κρυφά
στην άρρητη του σκέψη
Ζωή κρυφή η πρόστυχη του τέρψη

Άνθρωπος σθεναρός
σε κάθε μοναξιάς εφόρμηση
Φέρελπις στην πιο σκοτεινή στιγμή
Μα την ψυχή του φθείρει
σε κάθε κρίση ασήμαντη και ευτελή

Άνθρωπος που στα χίλια του ελαττώματα
και δύο καλά, ισορροπεί
και την ζωή σιγά σιγά θέλει να αλλάζει

Γεννημένος λέει σε λάθος εποχή
Όμως πολλά λέει.. και πολλές φορές κουράζει..

Για μια στιγμή μονάχα,
υπήρξε όλα εκείνα που μίσησε.
Επιτρέποντας σε τρύπια σώματα με κούφιες ψυχές
να τον αγκαλιάζουν.
Συζητώντας μόνο με τα μακρόσυρτα κομμάτια σιωπής
που ήταν καρφιτσωμένα στα δωμάτια.
Ξέχασε πως φώναζε τα ψέμματά του,
γι’ αυτό και τα είπε αλήθειες.
Και έτσι για εκείνον η Ελπίδα δεν ξανάρθε ποτέ.
Τον νου σου και εσύ.
Κυκλοφορούν πολλές αλήθειες ντυμένες με ψέμα
Και κρύβονται πολλά ψέματα σε μια μόνο αλήθεια.
Τον νου σου μια στιγμή μη γίνει αιωνιότητα.

*Από τη συλλογή “Κάτι κόκκινο”, Εκδόσεις Ars Poetica, Φλεβάρης 2015.

Εσύ μιλάς μονάχα μέσα στη νύχτα. Δεν λες αντίο δεν λες
επιστροφή δεν λες σηκωνόμαστε φεύγουμε. Ούτε η φροντίδα
σου για θάνατο σε κάνει να χάσεις την ψυχραιμία σου την
ώρα που με κοιτάς και λες δεν έμαθα τίποτα: όλα υποχρέωση
βάρος και περηφάνια: απλώς δεν μαθαίνω. Όταν οι άλλοι
προσεύχονται εσύ βρίζοντας βλέπεις το υπόλοιπο της ζωής
μας μα δεν μου απαντάς. Σ’ αρέσει, δε σ’ αρέσει.

*Από τη συλλογή “Φωνή”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2019.

Φάγαμε τα μούτρα μας
Σε κάθε υγρό βρομερό παγερό ύψωμα
Και περάσαμε έξω από κήπους με γαλότσες
Πίσω από τηλέφωνα της ντροπής
Και ξεπροβάλλαμε μες στα λουλούδια
Tnς Πύλης του Παραδείσου
Χορτάσαμε τις κάβλες μας
Ότι θελήσαμε κι ότι ρισκάραμε
Με μακρυμάλλες και καβατζωμένες
Και 78 μεροκάματα στη Ντελ Μόντε κάναμε
Και επιστρέψαμε
Συγκλονισμένοι απ’ το Αιώνιο Φως
Και βολέψαμε τον κολλητό
Και τον παρατήσαμε
στην Τσάιναταουν
Να φυτοζωεί
Να χορταίνει με βραστά σκουπίδια
Και ν’ ανακαλύπτει εντόσθια
Από βρέφη που έχουν γεννήσει Νέγρες
Πάνω στων ταξί τις σχάρες.

*Από τον τόμο Book Of Blues, Penguin Books 1995.
**Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

Έτσι που πετούσε
έβγαινε όλη η υγρασία
πιο αγνώριμη όσο ποτέ
κι ύστερα θέλεις δεν θέλεις
κάτι σαν καύτρα
άρχισαν οι επιθέσεις
ένα πηγαινέλα ο τόπος
Να της μιλάς της νύχτας
δεν ξέρει από πυρετούς
και οδοφράγματα
καμία γλώσσα
δεν είναι έτοιμη
για όλα
η παιδική μας ηλικία
μας περικυκλώνει
όπως ένας βουβός αποχαιρετισμός
οι επιθέσεις
κι ο λευκός καπνός τους
άσπρισα και εγώ
κι ούτε μια οδομαχία δεν έζησα
ο δικός μου άγιος
έφυγε νωρίς
λιανίστηκα
Ω!! Βιγκό
Βιγκό!!

*Από τη συλλογή “Άφιλτρα”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2021.

χόρτα

Σε φωτεινό χωράφι ξάπλωσε
πρόθυμη λύγισε η χλόη
αψίδες οι μνήμες, υγρές ζελατίνες.

Μικρό παιδί καμάρωνε φωλιές
και δήλωνε: “Μηχανικός σπουργιτιών”.
Χόρτα και λάσπη ο κόσμος.

*

σιωπητήριο

Όποιος κι είναι εδώ ξεχωριστός
ας κάνει ένα βήμα πίσω – συρτά πιο πίσω-
κι ας αντικρύσει απ’ άλλη θέση, διάφανη
τους θαραλέους του απάνω κόσμου.

*

εγερτήριο

Κάθε πρωί το εκτελεστικό
ετοιμάζουνε απόσπασμα,
μα μετανιώνουν, πίσω μας γυρίζουν.
Συγκρατούμενοι
δεχόμαστε δολοφονίες νέων
δίχως καθρέπτη και σκοινί
δίχως παράθυρα
δίχως μολύβι και χαρτί.
Συγκρατούμενοι
την εποχή μας δεχόμαστε.

*Από τη συλλογή “Αντικριστά”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2021.

νύχτα
μας επισκέφθηκαν
τρωάδες συν φορβάδες
γοερές πλην πα
γερές

μέγιστος ο ανατολ
ικός πέτρωνε στο ταβάνι
πλήθη αυτοεξοντώνονταν
χοχλάζαν οι κλ
ιβάνοι

μία σκιά
σηκώνονταν να πάει
να πιει νερό

ήπιε μαθές
σαρκώνονταν εν τόπω
χλοερώ νεράκι
χλιαρό

ήπιε
και φαρμακώθηκε
κι έσκουξε να
με πνίξει

:
άνθρωπε
φαλλόμορφε
σκύλε απελεύθερε
κράμα σπαραγ
μένο

Ηττηθήκαμε
κι όταν πλέναμε τα δόντια μας
κι όταν οι συζητήσεις έγιναν ενδιαφέρουσες
Το καυλωμένο μουνί της δεσποινίδος Νάνσι στο Τραμ
καμία εντύπωση.
τα επτά θαύματα του κόσμου ήταν όντως επτά
Ο ήλιος δεν βοηθάει
μεγάλα κομμάτια πόλης ξεφλουδίζονται
Ο άντρας που σταυρώθηκε στο Ακαπούλκο
δεν ήταν ο Μεσσίας – είχε πλαστό διαβατήριο Μεξικοκαναδού
-Οι βόμβες δεν πέφτουν στο κέντρο του νοσοκομείου. Άγρια σύννεφα τις παρασύρουν.
-Τι πάει να πει άγρια; Βομβαρδίστε, οβερ
Ο αρχηγός των πολιτών αποφαίνεται :
δεν ήταν σφαίρα τον Γρηγορόπουλο τον δάγκωσε σκύλος.
Ας κάνουμε τώρα ένα πάρτι!
Ό,τι θέλεις πίστεψε.
Ηττηθήκαμε παράδοξα, χωρίς μάχη
Η Ηθική ντυμένη υπηρέτρια
στην εξαιρετική πορνοταινία εποχής
θα κάνει όλη την λάτζα για εμάς.

Πόσοι στο πέλαγος πόσοι πνιγμένοι
Κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
Όλοι περίμεναν να σ’ αντικρίσουν
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.

Στις αμμουδιές θυμήσου οι πεθαμένοι
Καθώς περνάς γυρεύουν να μιλήσουν
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη κανείς δεν ξέρει
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
Κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύρισαν χωρίς το σώμα
Όταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι
Θεέ μου πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα.

*Το ποίημα και τη φωτογραφία της ανάρτησης τα πήραμε από εδώ: https://poiimata.com/2021/09/12/troia-nanos-valaoritis/