Για μια στιγμή μονάχα,
υπήρξε όλα εκείνα που μίσησε.
Επιτρέποντας σε τρύπια σώματα με κούφιες ψυχές
να τον αγκαλιάζουν.
Συζητώντας μόνο με τα μακρόσυρτα κομμάτια σιωπής
που ήταν καρφιτσωμένα στα δωμάτια.
Ξέχασε πως φώναζε τα ψέμματά του,
γι’ αυτό και τα είπε αλήθειες.
Και έτσι για εκείνον η Ελπίδα δεν ξανάρθε ποτέ.
Τον νου σου και εσύ.
Κυκλοφορούν πολλές αλήθειες ντυμένες με ψέμα
Και κρύβονται πολλά ψέματα σε μια μόνο αλήθεια.
Τον νου σου μια στιγμή μη γίνει αιωνιότητα.

*Από τη συλλογή “Κάτι κόκκινο”, Εκδόσεις Ars Poetica, Φλεβάρης 2015.

Εσύ μιλάς μονάχα μέσα στη νύχτα. Δεν λες αντίο δεν λες
επιστροφή δεν λες σηκωνόμαστε φεύγουμε. Ούτε η φροντίδα
σου για θάνατο σε κάνει να χάσεις την ψυχραιμία σου την
ώρα που με κοιτάς και λες δεν έμαθα τίποτα: όλα υποχρέωση
βάρος και περηφάνια: απλώς δεν μαθαίνω. Όταν οι άλλοι
προσεύχονται εσύ βρίζοντας βλέπεις το υπόλοιπο της ζωής
μας μα δεν μου απαντάς. Σ’ αρέσει, δε σ’ αρέσει.

*Από τη συλλογή “Φωνή”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2019.

Φάγαμε τα μούτρα μας
Σε κάθε υγρό βρομερό παγερό ύψωμα
Και περάσαμε έξω από κήπους με γαλότσες
Πίσω από τηλέφωνα της ντροπής
Και ξεπροβάλλαμε μες στα λουλούδια
Tnς Πύλης του Παραδείσου
Χορτάσαμε τις κάβλες μας
Ότι θελήσαμε κι ότι ρισκάραμε
Με μακρυμάλλες και καβατζωμένες
Και 78 μεροκάματα στη Ντελ Μόντε κάναμε
Και επιστρέψαμε
Συγκλονισμένοι απ’ το Αιώνιο Φως
Και βολέψαμε τον κολλητό
Και τον παρατήσαμε
στην Τσάιναταουν
Να φυτοζωεί
Να χορταίνει με βραστά σκουπίδια
Και ν’ ανακαλύπτει εντόσθια
Από βρέφη που έχουν γεννήσει Νέγρες
Πάνω στων ταξί τις σχάρες.

*Από τον τόμο Book Of Blues, Penguin Books 1995.
**Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

Έτσι που πετούσε
έβγαινε όλη η υγρασία
πιο αγνώριμη όσο ποτέ
κι ύστερα θέλεις δεν θέλεις
κάτι σαν καύτρα
άρχισαν οι επιθέσεις
ένα πηγαινέλα ο τόπος
Να της μιλάς της νύχτας
δεν ξέρει από πυρετούς
και οδοφράγματα
καμία γλώσσα
δεν είναι έτοιμη
για όλα
η παιδική μας ηλικία
μας περικυκλώνει
όπως ένας βουβός αποχαιρετισμός
οι επιθέσεις
κι ο λευκός καπνός τους
άσπρισα και εγώ
κι ούτε μια οδομαχία δεν έζησα
ο δικός μου άγιος
έφυγε νωρίς
λιανίστηκα
Ω!! Βιγκό
Βιγκό!!

*Από τη συλλογή “Άφιλτρα”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2021.

χόρτα

Σε φωτεινό χωράφι ξάπλωσε
πρόθυμη λύγισε η χλόη
αψίδες οι μνήμες, υγρές ζελατίνες.

Μικρό παιδί καμάρωνε φωλιές
και δήλωνε: “Μηχανικός σπουργιτιών”.
Χόρτα και λάσπη ο κόσμος.

*

σιωπητήριο

Όποιος κι είναι εδώ ξεχωριστός
ας κάνει ένα βήμα πίσω – συρτά πιο πίσω-
κι ας αντικρύσει απ’ άλλη θέση, διάφανη
τους θαραλέους του απάνω κόσμου.

*

εγερτήριο

Κάθε πρωί το εκτελεστικό
ετοιμάζουνε απόσπασμα,
μα μετανιώνουν, πίσω μας γυρίζουν.
Συγκρατούμενοι
δεχόμαστε δολοφονίες νέων
δίχως καθρέπτη και σκοινί
δίχως παράθυρα
δίχως μολύβι και χαρτί.
Συγκρατούμενοι
την εποχή μας δεχόμαστε.

*Από τη συλλογή “Αντικριστά”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2021.

νύχτα
μας επισκέφθηκαν
τρωάδες συν φορβάδες
γοερές πλην πα
γερές

μέγιστος ο ανατολ
ικός πέτρωνε στο ταβάνι
πλήθη αυτοεξοντώνονταν
χοχλάζαν οι κλ
ιβάνοι

μία σκιά
σηκώνονταν να πάει
να πιει νερό

ήπιε μαθές
σαρκώνονταν εν τόπω
χλοερώ νεράκι
χλιαρό

ήπιε
και φαρμακώθηκε
κι έσκουξε να
με πνίξει

:
άνθρωπε
φαλλόμορφε
σκύλε απελεύθερε
κράμα σπαραγ
μένο

Ηττηθήκαμε
κι όταν πλέναμε τα δόντια μας
κι όταν οι συζητήσεις έγιναν ενδιαφέρουσες
Το καυλωμένο μουνί της δεσποινίδος Νάνσι στο Τραμ
καμία εντύπωση.
τα επτά θαύματα του κόσμου ήταν όντως επτά
Ο ήλιος δεν βοηθάει
μεγάλα κομμάτια πόλης ξεφλουδίζονται
Ο άντρας που σταυρώθηκε στο Ακαπούλκο
δεν ήταν ο Μεσσίας – είχε πλαστό διαβατήριο Μεξικοκαναδού
-Οι βόμβες δεν πέφτουν στο κέντρο του νοσοκομείου. Άγρια σύννεφα τις παρασύρουν.
-Τι πάει να πει άγρια; Βομβαρδίστε, οβερ
Ο αρχηγός των πολιτών αποφαίνεται :
δεν ήταν σφαίρα τον Γρηγορόπουλο τον δάγκωσε σκύλος.
Ας κάνουμε τώρα ένα πάρτι!
Ό,τι θέλεις πίστεψε.
Ηττηθήκαμε παράδοξα, χωρίς μάχη
Η Ηθική ντυμένη υπηρέτρια
στην εξαιρετική πορνοταινία εποχής
θα κάνει όλη την λάτζα για εμάς.

Πόσοι στο πέλαγος πόσοι πνιγμένοι
Κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
Όλοι περίμεναν να σ’ αντικρίσουν
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.

Στις αμμουδιές θυμήσου οι πεθαμένοι
Καθώς περνάς γυρεύουν να μιλήσουν
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.

Τούτη την άνοιξη κανείς δεν ξέρει
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
Κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.

Τ’ άλογα γύρισαν χωρίς το σώμα
Όταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι
Θεέ μου πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα.

*Το ποίημα και τη φωτογραφία της ανάρτησης τα πήραμε από εδώ: https://poiimata.com/2021/09/12/troia-nanos-valaoritis/

Non avete veduto le farfalle
con che leggera grazia
sfiorano le corone in primavera?
Con pari leggerezza
limpido aleggia sulle cose tutte
lo sguardo della vergine sorella.
Non avete veduto quand’e notte
le vergognose stelle
avanzare la luce e rotarla? …
Cosi, timidamente, la parola
varca la soglia
del suo labbro al silenzio costumato.
Non ha forma la veste ch’essa porta,
la luce che ne filtra
ne disperde i contorni. Il suo bel volto
non si sa dove cominci, il suo sorriso
ha la potenza di un abbraccio immenso.

Δεν έχετε δει τις πεταλούδες
που με ανάλαφρη χάρη
μαδούν των λουλουδιών τα πέταλα την άνοιξη;
Με την ίδια ελαφρότητα
καθάριο αναδύεται πάνω από όλα
το βλέμμα της παρθένας αδελφής.
Δεν έχετε δει όταν είναι νύχτα
τα ντροπαλά αστέρια
να προβάλλουν το φως και να το αποσύρουν; …
Έτσι, δειλά, η λέξη
περνάει το κατώφλι
των χειλιών της στη συνήθη σιωπή.
Δεν έχει σχήμα το φόρεμα που φορά,
το φως διεισδύοντας μέσα του
διαχέει τα περιγράμματά του. Η όμορφη όψη της
κανείς δεν ξέρει πού αρχίζει, το χαμόγελό της
Έχει τη δύναμη μιας απέραντης αγκαλιάς.

*Από το δίγλωσσο βιβλίο (ιταλικά και ελληνικά) Ανθολογία ποιημάτων (1951-2008) της Alda Merini «Θεϊκή μανία», Εκδόσεις Ρώμη. Μετάφραση: Έλσα Κορνέτη.

3

Στον αυτοπροσδιορισμό

Ο ρατσισμός είναι καλός.

Ξαπλώνω στο κρεβάτι και σκέφτομαι τα μαύρα σου μαλλιά.
Σκέφτομαι τα μαύρα σου μαλλιά, την άσπρη λάμπα και το λευκό ταβάνι.
Ένα ποντίκι τρέχει στο πάτωμα κι ο ρατσισμός είναι πάντοτε καλός.

Τα ποντίκια τρέχουν
και εγώ σκέφτομαι τα μαύρα σου μαλλιά και το λευκό ταβάνι,
την άσπρη λάμπα και τον ρατσισμό που είναι πάντοτε καλός.

Σκέφτομαι τη λευκή οροφή και τα μαύρα σου μαλλιά
τον ρατσισμό που είναι πάντοτε την άσπρη λάμπα καλός
σκέφτομαι τη λευκή οροφή τα μαύρα σου κι ο ρατσισμός μαλλιά
που είναι πάντοτε η άσπρη λάμπα καλός η λευκή κι ο ρατσισμός
οροφή τα μαύρα σου που ειναι πάντοτε ΜΠΑΜ

Η λευκότητα του ουρανού που μαγνητίζει / των ποντικών
το αίμα που μυρίζει / τα μαύρα σου μαλλιά / κι ο ρατσιμός
που είναι πάντοτε ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ

Η λευκότητα του ουρανού που μαγνητίζει / των ποντικών
το αίμα που μυρίζει / τα μαύρα σου μαλλιά / κι ο ρατσιμός
που είναι πάντοτε ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ

ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ

4

Στον Νίκο Μπόνου

Διπολική
ανησυχία
καταστροφική
εφηβική.

Δυσμορφική
ανυπαρξία
παρελθοντική
ερωτική.

Σώμα
τρεμάμενων
υγρών.

*Από τη συλλογή “Κρυφές σπουδές”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2021.