Χρόνια πολλά και αγωνιστικά γυναίκες.

Γυναίκες στης γης τα λιμάνια

Στου κόσμου την ένοχη αδράνεια
Γυναίκα κι εγώ στην αφάνεια
Με θέλουν δίχως περηφάνια

Επίγραμμα

Απίστευτη, η φοβερή ακινησία του θανάτου.
Η δυνατή ορμή με κατοικεί.
Θα διαλύσω τη φρικτή ακινησία
του θανάτου, δεν πιστεύω σ’ αυτή.
Πρέπει να σηκωθούνε οι νεκροί,
δε γίνεται. Να νικηθεί
η νίκη του θανάτου στη ζωή.

Από τη συλλογή Η εποχή του θανάτου (1948) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

[Ό,τι ακολουθεί είναι χαρισμένο στον Φίλο Γιώργο Μύαρη
που επέμενε να ασχοληθώ με αυτό τον τύπο γραπτού λόγου
μειώνοντας βαθμιαία τις αντιστάσεις μου.]

Α’ [Η Λίστα]

Το φευγαλέο δε θα ξεφύγει κι ας το νομίσεις ελαφρύ
Ούτε τα λόγια των ανθρώπων, οι εικόνες – οι σκέψεις
Τα κείμενα
Όλα τα καταβροχθίζει αχόρταγα ο αιώνας μας
Αρέσκεται να μας μηδενίζει
Να υφαρπάζει το νόημα, να μισεί τα γραφτά
Τα εξορίζει στη λίστα για τα ψώνια και στους λογαριασμούς
Ανιαρό το γραμματοκιβώτιο – έμεσμα στην πόρτα του ψυγείου
Η ανορθόγραφη λίστα σου
«μισώ κυλό τιρί της προσφωράς κι ένα κρασί του κουτιού»
πάει η γλώσσα μας – την πέταξες στα μούτρα μας
Την έλιωσες σαν το φτηνιάρικο και άγευστο τυρί σου,
Τη μάτωσες όπως τη λάσπη που πίνεις για κρασί
ΗΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΩΙ ΔΑΙΜΩΝ

Γιάννης Μαρκόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Κι είδα γυναίκες
(τραγούδι: Λάκης Χαλκιάς / δίσκος: Θητεία (1974))

Ισόβια θητεία

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Ισόβια θητεία
η έρημος που βρεθήκαμε.
Η ξηρασία στεγνώνει τις φωνές.
Το ίδιο τίποτα
μαραίνει τις κινήσεις.
Τις νύχτες σκάβουμε όπως-όπως
τρύπες στους βράχους για κατάλυμα
μα, έκθετοι ξανά τα πρωινά,
διψασμένοι
νομίζουμε
πως η όαση της ανακούφισης σιμώνει,
ενώ, ιδέα εκείνη,
όλο μετατίθεται
για την επόμενη παραίσθησή μας…

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μια μέρα δίχως νέα

Είναι μια μέρα δίχως νέα
αφού κυριαρχούν τα χθεσινά
όταν με αποκάλεσαν ξένο
πάλι
και με ρώτησαν ποιας εθνότητας
είμαι
εκείνης των προγόνων μου – ξαναείπα
η πολλοστή σπατάλη εξηγήσεων
άχνη της γλώσσας του Δάντη.

Μια μέρα δίχως νέα
στον κήπο μου δυο κερασιές άνθησαν,
μοσχοβολούν βάρβαρα διαμάντια
και μεταδίδουν
τα νέα του σήμερα.

Στο κοσμηματοπωλείο,
ο ωραίος ιδιοκτήτης βοηθάει τη νεαρή πελάτισσα
να διαλέξει δακτυλίδι.
Συνεχώς γλυκοκοιτάζονται.
Στη συνομιλία τους οι λέξεις σαϊτιές και θωπείες.
Μια παντομίμα ερωτικών ανταποκρίσεων
με ιδιάζουσα χάρη εκτυλίσσεται.
Φωτίζεται η ατμόσφαιρα ανάμεσά τους,
ένας μαγνητισμός πλαταίνει και δυναμώνει.
Είμαι στην άκρη, σαν θεατής.
Λίγη ζήλεια με κεντρίζει.
Όμως αμέσως την προσπερνώ, τη σβήνω.
Το περιβολάκι των ερώτων μου τερπνό,
οι καρποί του εύχυμοι.
Τι να ζηλέψω.

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

it has been so, so many years. dormant.

hurts and atrocities.

you did not know you said it.

did not remember.

did not mean it.

sixty years later, passed it forward

when you shouted.         this is how

things go                                   round.

for which i apologise.

hurts and atrocities.

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Είσαι γλυκό του κουταλιού
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Γενναίοι έρωτες (1997))

Γλυκό του κουταλιού από καιρό φυλαγμένο

Αχνάρια σμιλεύουν τα όνειρα μας
πρωινές έγνοιες μας ταλανίζουν
τα βράδια σαν γείρουμε ακάλεστοι
στην πικρία της νύχτας.

Με γλυκό του κουταλιού βιώσαμε
την ευτυχία κόντρα στο απόλυτο σκοτάδι
που αναδύουν κάτι παλιά σκονισμένα
στις σελίδες τους βιβλία.

Παραμάσχαλα θα σε πάρω κόσμε
να σου μάθω να χαμογελάς
στα πιο δύσκολα.

Ελπίζω μοναχά
να φτάσει το γλυκό του κουταλιού
π’ από καιρό σου ’χω φυλάξει.

Από τη συλλογή Ξέρω! Είναι κάπως αργά… (2000) της Αναστασίας Γκίτση

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστασία Γκίτση