Ω ΣΕ ΠΟΙΑΝ ΑΝΟΙΞΗ

Ω σε ποιάν άνοιξη

ποιό τραγούδι χιονισμένο

ανοίγει τα μεγάλα μάτια του

πουλιά με γαλάζια μαύρα φτερά

μια λάμψη από παγωνιά

                       αθάνατη

γιαλιστερή σα μαχαίρι

ω απέραντα παιδικά μου

                             χρόνια

ω απέραντή μου τώρα

με αίμα

νεότητα

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Ή

Η ΟΓΔΟΗ ΣΕΛΗΝΗ

1964

–

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Ο ήλιος είναι πράσινος

τα δέντρα καίνε

περιμένουνε τα χελιδόνια

οι σιδερένιες μας χελιδονοφωλιές

δε μας γελάνε πια με τα λουλούδια

μας στοίχισαν τα χέρια και τα πόδια μας

τώρα τα χέρια και τα πόδια μας

κρέμονται στα δέντρα.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ 1962

Ανοχή

Σπασμένη μοιάζει η ραχοκοκαλιά
των ονείρων μου
καθώς τ’ αστέρια παλεύουν
να στολίσουν με αισιοδοξία
το κέντημα του αύριο.
Θυμάμαι είχα γεννηθεί
υγιές παιδί
με νου χορτάτο από ταξίδια
και ψυχή εύκολη στο «πλανάσθαι».
Μα κάπου ίσως χτύπησα
κι η μνήμη φύλαξε
την αίσθηση του πόνου.
Το σώμα κράτησε το σημάδι
κείνης της συνάντησης.
Έπαψα να πιστεύω στις σεισμικές δονήσεις.
Και απ’ όνειρα κράτησα
τα μόνα ανεχτά,
τα περιτυλίγματα της μετριότητας.

Από τη συλλογή Βερντάντι (2013) της Ευτέρπης Κωσταρέλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ευτέρπη Κωσταρέλη

το ξέρω καλά τούτο το δέρμα:
όριο του πρώτου έρωτα και των εφηβικών ειρμών
έτσι όπως ανάβουν
τις νύχτες
οι βουβές ιτιές,
και τα ακροϋπνια των γλάρων/
στην φαιά έκταση των αδύναμων στίχων μου
δεμένο,
στα γράδα του με λαιμαριές,
το φόρεσα,
ενώ ξίδιαζε ανήμπορο
-προτού οινοποιηθεί-
κάποιο μεσημέρι
καθώς αναμετριόταν
με το εναλλακτικό κορμί μου/
άνοιξη του ’81,
κι ο καιρός
κατέρρε στη νιότη του/

photo: Robert Doisneau
Mademoiselle Anita
1951
© Atelier Robert Doisneau, 2016

[από τη Λάρισα στη Λευκωσία]
«οι Αλληγορίες δύο λιμανιών που δεν υπήρξαν»*

η μάνα μου έδωσε ένα φουγάρο
να αναπνέω τα δικά της όνειρα,
τις ενοχές
που δεν μπόρεσε να ξαποστείλει
σε κάποιον Άδη,
να φορτώσει σε κάποιο Κώστα, Γιώργο
ή Πάνο από την Κύπρο,
σε έναν άντρα, τέλος πάντων,
της αρεσκείας της

η μάνα μου με γνώρισε στη γυναίκα
που παντρεύτηκα μικρός,
σχεδόν βρέφος της επιθυμίας,
γιατί δεν μπόρεσα να γίνω
άντρας, όπως το ήθελα
ή τέλος πάντων να γίνω,
αυτό που ήθελα

Τα βλέμματα
μόνο αυτά επιβιώνουν
θρέφονται με το κοίταγμα
της πρωινής της ώρας
πεθαίνουν στο κλείσιμο
μίας νουάρ ταινίας
αρχίζουν με την έκφραση
τελειώνουν με το σώμα
το γδύνουν ανελέητα
ανέγγιχτα το γδέρνουν
και όταν από ηδονή, πια, χορτάσουν
το περιφέρουν στην πλατεία
Πόσα θύματα έριξε ένα βλέμμα;
Κανείς δεν στάθηκε για να το πει

Αντέχεται η άνοιξη
με βαριά καρδιά,
των νεαρών μίσχων η γλύκα και το πράσινο,
το χρώμα μιας φυλακής ή μιας θάλασσας,
κι η ρόδα της Ανάστασης που άναβε από μέσα/
όσες πομπές βαδίσαμε αργά, προς το κοιμητήριο του χειμώνα,
κι ένα χρονικό χελιδόνι
στης αποθήκης τη χελιδονοφωλιά,
εκείνη που ήρθε προς το τέλος,
να μας διδάξει ξανά την αρχή κι όλοι την κοιτούσαμε δακρυσμένοι,
τα διάφανα χέρια των νεκρών μας επαλλήλιζοντας.

photo: Janet Flanner
Letter in the shape of a tulip from Janet Flanner to Mercedes de Acosta
1928
The Rosenbach, Philadelphia

Εμένα θα σκοτώσω
βρέχουν τα χείλη κλάματα
τα δόντια χτυπώ
προτού η γλώσσα σε λιώσει,
προτού σε καταπιώ
είσαι το μαξιλάρι που ακουμπώ τα μαλλιά
η νάρκωση στη φλέβα
Οι αμυχές στο δέρμα
Η νύχτα και η χαραυγή
τα νιάτα μου, τα γηρατειά
Είσαι η νύφη και ο γαμπρός
Είσαι η προίκα μου
είσαι η Μόρα που πλακώνει τον ύπνο

(pastiche)

-I-

θέλω να σε ερεθίσω
να σε ερεθίσω με την απαλότητα του δέρματός μου
τα χλιαρά μου χάδια και τρόπους
τα φιλιά που δίνονται χωρίς να σου ανήκουν
θέλω να σε ερεθίσω
θέλω να σε ερεθίσω να σπάσεις πάνω μου
σαν κρύσταλλο
θέλω το θυμό σου
θέλω τις πληγές σου
τα μαρμαρωμένα χέρια σου στο πρόσωπό μου
τη κραυγή του πόνου σου να ραγίσει τα σωθικά μου
θέλω το τρέμουλό σου να οργώσει το στήθος μου
θέλω το χόλιασμά σου να κόψει το στέρνο μου
να σπάσω στα δυο και να γείρω στα μπράτσα σου
χλωμή σκοτωμένη άζυμη αζέστατη· σα δάκρυ από ρετσίνι·
ένα πεύκο·

θέλω να σου προσφερθώ σαν πεύκο δαρμένο από κεραυνό._