Νίκος Κυπουργός & Αφροδίτη Μάνου, Τέλος δεν υπάρχει εδώ
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη / δίσκος: Οξυγόνο (2003))

Αντικατοπτρισμοί

Υπάρχει ακόμα μια γη…
Κάπου αλλού, ίσως πολύ μακριά
Όπου και εκεί εξίσου, υπάρχει θάλασσα
ποτάμια και βουνά
Μια γη, όπου ο ήλιος φέρνει το ξημέρωμα
και το φεγγάρι αλυχτάει στην εκκωφαντική
σιωπή της νύχτας
Υπάρχει ακόμα μια γη…
Όπου ίσως εκεί τα μάτια δεν μένουν γυμνά
Και οι σκέψεις δεν είναι απλώς
μια πληροφορία μεταξύ άλλων…
Μια γη, όπου η αβεβαιότητα,
δεν είναι προϋπόθεση ύπαρξης
και οι ποιητές, κοιμούνται ήσυχοι
μέσα στο μπλε των ποιημάτων τους.
Υπάρχει μία γη, όπου τα όνειρα
δεν είναι εγκλωβισμένα στη σκιά του ύπνου
Και οι άνθρωποι πάντα στέκονται στην ίδια θέση
Σαν απολιθωμένα ταξίδια, γυρεύοντας
μια καλύτερη γη…!

Από τη συλλογή Άηχες κραυγές (2001) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

θα ταξιδεύεις
νύκτες πάνω σε μυρμηγκοφάγους
~
τώρα
πετάς μου λέει ο θεός,
χορεύεις
μέσα μου
κι αν δεν πιστεύεις ρώτα το θάνατο στους περαστικούς,
κάποιοι
ξέρουν από σπόρους.
~
θα χορεύεις,
με τις χιονάτες χήνες
σε καλοκαίρια
~
(alexmil)

Δε γίνονται όλα ποιήματα. Δε μπορούν να γίνουν και δεν πρέπει.

Οι αυτοπυρπολούμενες γέφυρες, το κενό ενδιαίτημα, η ερμηνεία του σκοταδιού, η αυτιστική ετερότητα, το χρόνιο άσθμα, τα λεφτά σου, τα λεφτά μου, κάθε λογής προπαγάνδα, η σαβανώδης ευγένεια, η σύγχυση, η τρέλα που δεν αγαπιέται, το φρόνιμο φως, οι μπάτσοι σε κάθε γωνιά του ματιού σου, ο κλητήρας στο χέρι σου, η πρέζα, τα όπλα, οι κούκλες, το κουμπί της ετυμηγορίας, η αυτόκλητη τιμωρία, το ψέμα που δεν κατανοείται, η αλήθεια που δεν συγχωρείται, ο φθόνος, τα άδεια μας χέρια να παριστάνουν τη γιορτή, η λοιδορία, τα χιόνια που λιώνουν, το χλωμό πρόσωπο του μεσημεριού κι άλλα πολλά..

Υπάρχουν λέξεις που δεν πρέπει να γραφτούν.

Προσπαθώ σκληρά να μη τις γράψω.

ήμουν με μια αθώα,
με ρόγες μεγαλόκαρδες,
πίσω από τον οβελίσκο των
ηρώων,
αυτή με μανία νεόνυμφης,
εγώ,
ούτε λέξη αφού θυμόμουν μόνο τα γυαλιά της γιαγιάς
μου,
ήξερα μόνο το μήκος και
πλάτος μου,
γυμνός
από τη μέση και μέσα
~
εν τέλει,
την άφησα στην Αθωνος,
βιάζεται
ο χρόνος είπα,
κοίταξε τον τοίχο της και άρχισε να σκαρφαλώνει:
ένας διπλανός πρώτα με αμήχανο
κάτω
κι εγώ,
όπως όλοι δεν ξέρετε,
στην πρώτη
στροφή,
έκανα ότι δεν έπρεπε,
τον παλιά μου αγάπη ξαναθυμήθηκα.
~
(alexmil)

Όταν πια σταμάτησες να μιλάς
προκειμένου να ακούσεις για λίγο,
κατάλαβες ότι όλος ο κόσμος σιωπά
για να ακούσει μόνο τον εαυτό του
γύρω του.

Και είναι από απελπισία
που ξαναρχίζει πάλι να μιλά.
Και είναι από ντροπή
που ορκίζεται πως δε θα το ξανακάνει.
Και είναι από ανημποριά
που δεν τηρεί τους όρκους του.

Μη θυμώνεις.
Όλοι στέκουμε στον ίδιο δρόμο.
Όλοι, ασχέτως ο καθένας που κοιτά.
Ανίκανοι να δούμε πως όσο ο κόσμος κι αν μιλά,
και αν σιωπά,
και αν μιλά πάλι ξανά,
θα μιλά,
και θα σιωπά,
και θα μιλά πάλι ξανά,
μέσ’ από μας.

Με τον χρόνο τσακώθηκαν και χώρισε
σ’ εκείνο το σταυροδρόμι που κοιμήθηκε
και ξύπνησε στην αγκαλιά τού όλο Αύριο·
περνάει μες απ’ τον καιρό σαν σύννεφο
στην ήσυχη βροχή πέφτει λουλούδι άκοπο
γιατί έχει κομματιάσει την ψυχή της
σε κρυσταλλάκια της σελήνης εύοσμα
να δίνει θέα στις αντίξοες προοπτικές
της μουγγαμάρας· κι ας είναι η σιωπή
η καταγωγή της συνείδησης.

Ω, εποχή πυρίμαχη
ανατέλλεις στην παράκρουση των φθόγγων
εσύ είσαι η ελπίδα να σωθούν
οι άμοιροι ποιητές μας.
Στο κρόταλο τους εισχωρείς
το ολόμαυρο, καθάριο στίγμα
παύοντας το άδοξο αίμα, το πικρό
επάνω στο μαχαίρι.
Κάθε ένα γράμμα τώρα πια
έχει να αποφασίσει
χωρίς κανένα υπαινιγμό
το φίλο και τον αδελφό
τη σημασία της φρίκης.
Είμαστε εμείς, ανάθεμα
ο αναγιγνώσκων τρόμος
εκείνο το άδηλο, ισχνό
τρεμούλιασμα του χρόνου.

Μόλις διαλύθηκες μες στο λευκό της σώμα,
οι κόρες των ματιών σου
σαν ήλιοι εξερράγησαν/
εκείνη σε αγκάλιασε τόσο τρυφερά,
που το δέρμα σου κλαίει από τότε
στην ανάμνησή της/
Ωστόσο όλος ο ουρανός,
εκεί ήταν και σε φώτιζε/
Κι όταν ρωτήθηκε για τον χρησμό του,
έτσι απάντησε:
-Θα ζεις για πάντα,
ένα φτερό, μέσα στο χάδι της/
θα αγαπάς, ότι αγαπά:
τη σιωπηλή και την πολύβουη νύχτα/
τους βράχους ως όριο,
τους βράχους περιστέρια,
και την απέραντη ασημένια θάλασσα,
τις μέρες σου
-που τώρα πια χαράζουν ατέρμονες ροές
συνείδησης και πλεύσης-
κάθε ποτάμι κυκλικού διαλογισμού/
και κάθε ασπίδα εκούσιας τυφλότητας/
Στον τόπο σας,
θα ανάβει πάντα ένα κερί/
(της θλίψης που κανάκευε τους ώμους/
στην γαλάζια τους γυμνότητα)
κι όλες οι πόλεις που δεν σας χώρεσαν,
– νήπια αγκιστρωμένα σαν πυγολαμπίδες
στη βροχή-
θα αποκλειστούν/
Ακόμη κι ο θάνατος,
ημιτελής/
δεν θα ακουμπά πλέον
εκείνα τα κορίτσια,
τα βουβά,

On the 7^th of November 1913, Albert Camus, a French Noble Prize winning author, philosopher and journalist, was born in Dréan, French Algeria. Known for literary landmarks, such as The Stranger, The Plague or The Fall, he is considered one of the greatest writers of the twentieth century. Initially a close friend of Jean-Paul Sartre, Camus’ rejection of the communist ideology made their friendship fall apart. In effect of this, Sartre was left with “grim dialectical realism (Communism as the only path to qualitative change, and the ugly face of such change) and… [Camus with his] principled leftist rejection of Communism (which left him unable to identify with any significant force struggling for change).” (Ronald Aronson,Camus and Sartre: The Story of a Friendship and the Quarrel That Ended it). Camus expressed his stance against Communism  in the 1951 book,The Rebel, where he…