Τώρα, που όλοι οι φράχτες
εντός μας
γκρεμίστηκαν καταγής
και με μερικούς τοίχους λιγότερο
στις ψυχές
είδαμε πώς πλησιάζει
ο ουρανός,

τώρα, που καρφώσαμε
και την τελευταία σπασμένη σανίδα
πάνω στη σκάλα,
που από μιαν άλλη ζωή
μεταφέραμε,
και τίποτε πια δεν μας χωρίζει
από τους κήπους του Θεού,

Σε φωνάζω με το μικρό σου όνομα.
Νιώθω ένα μικρό κάψιμο στην άκρη της γλώσσας.
Κάθε φορά.

Να ράψω τη φωνή μου
με τα όσα σε αποτελούν,
μια συνήθεια που ακόμη δεν κατέκτησα.

Τα παραμύθια της Χαλιμάς

Δε μου είναι πια εύκολο
μήτε θελητό
να γράφω στιχάκια.
Γύρω παραμονεύουνε οι σκοτωμένοι
με γάντζους και στριφτά μαχαίρια
κι ο τόπος αφρίζει ποτάσα.
Μου το ’λεγαν ότι στο τέλος
η Χαλιμά τα ξέρασε πετρέλαιο
τα παραμύθια.
Έτσι στους δύσκολους καιρούς
παίρνω ένα καλάθι μανιτάρια
και παρασταίνω
την πεντάμορφη του δάσους.
Στην αρχή μοιάζει λίγο
σα να βουτάς με το κεφάλι
απ’ τον τοίχο.
Πιο έπειτα το συνηθίζεις και σ’ αρέσει.

Από τη συλλογή Το σόι (1978) της Τζένης Μαστοράκη

(Και από το
βύσμα της κυριαρχίας,
χωμένο με λαπαροσκόπηση στον προστάτη
της ανάγκης,
ακούστηκαν γέλια,
κυρίως από σιτιζόμενες ΜΚΟ
και σταγόνες σπέρματος πετάχτηκαν στα μάτια των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών
κι εν το μεταξύ,
η κυριαρχία ως πολυλογία,
ως φωτογραφία,
οι χρήστες ως επιτηρούμενοι
να σκέπτονται μόνο που να κρυφτούν στη φυλακή)
~
και πόνεσε όπως με βλέπεις,
όπως σε
βλέπω όμως;
το αριστερό σου μάτι τρεμόπαιξε με βλέφαρο συνδικαλιστικό,
αποδέσμευσε  τη δόση μου:
να σερφάρω
και να μην σε γαμώ
και τώρα που σου μιλώ,
ψηλά κέρδη σημειώνει το χρηματιστήριο πασών
των επίγειων θεών
κι εγώ πεινώ.
~
αλλά είμαι
ρομαντικός στη πιο σκοτεινή στιγμή
της νύκτας,
όταν ερωτευμένος,
πετώ μολότοφ στο ξημέρωμα για να μην εμφανιστεί,
γιαυτό καύλα με σοφία,
και κληματαριά
αρχαίας Ελλάδος για το καλοκαίρι,
για να ξεσπά η εσωστρέφεια με κατούρημα στη θάλασσα.
~
(alexmil)

Πρωινά συμπεράσματα

ο κόσμος είναι μυστήριος
σαν το στομάχι της γάτας
ο καπιταλισμός δεν είναι
οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι

***

Λογικά

Απ’ την σκέψη στην πράξη
μπορεί να μεσολαβήσουν και χρόνια
Πολλές φορές μια σκέψη
δεν γίνεται ποτέ πράξη
Ο x μετεωρίζεται αενάως με τη φράση
έχει και η σκέψη την γραφειοκρατία της

Ο βοριάς

Τα νύχια αυτού του πιανιστή
φτάνουν έως το πάτωμα
μόνο ο βοριάς γνωρίζει τ’ όνομά του
αυτός δεν παίζει πιάνο πια
δεν τρώει
δεν αγαπάει
δεν κοιμάται

Είναι βασιλιάς

Κάτω καρφώνει ξύλα ο μαραγκός
και να που πάλι ακούγεται το πιάνο
κόρη του μαραγκού είναι η πεντάμορφη
στη σκιά ενός μεγάλου παγωμένου ήλιου
πλένει τις πλάκες του βοριά
που αυτός μονάχα ξέρει
αυτός μονάχα ξέρει ν’ αγαπάει
τους ποιητές τους
αληθινούς

Από τη συλλογή Παραλογαίς (1948) του Μίλτου Σαχτούρη

Εδώ υπάρχω ως ποιητής, σ’ έναν χώρο που δεν μου ανήκει
και που αν πράγματι είναι χώρος δεν το γνωρίζω.
Ακριβώς έτσι συμβαίνει η γραφή
με πληρωμένο ρεύμα, με σπασμένο πρόγραμμα και με παροχή δικτύου
και δίχως την παραμικρή επίγνωση όλων αυτών.
Ακριβώς έτσι συμβαίνει κι η ανάγνωση
κι ως τώρα δεν θα μπορούσε να ‘χει γίνει αλλιώς.
Μα κυρίως έτσι καταφέρνω να υπάρχω ως ποιητής (γουάου)
αγνοώντας, στον κατάλληλο βαθμό, τι είναι αυτό που κάνω
και γιατί το κάνω, αφού μπορεί και γίνεται
δίχως κάποιον ιδιαίτερο σκοπό
δίχως απαραίτητο νόημα
δίχως να χρειαστεί να εξηγήσω οτιδήποτε
δίχως να χρειαστεί να αποδείξω οτιδήποτε
δίχως να χρειαστεί να αγοράσω και να αγοραστώ
δίχως το όνομα μου και τη διεύθυνση μου
δίχως γνωστούς κι άγνωστους
δίχως κολλητιλίκια
δίχως να σε χρειάζομαι άμεσα
δίχως να με χρειάζεσαι και συ
δίχως όλες αυτές οι λέξεις να αποτελούν ένα γαμημένο ποίημα.
Αν βέβαια βρεις κάτι…

Περίπατος στο παρόν

Ερωτιάρικα παιχνίδια
φιλιά και φιλιά
στήθια κοριτσιών γυναικών
κρίνα και ρόδα

Η μνήμη μου νιώθει ένα χάδι
λούζω τα μάτια
αφήνω τα χέρια
στο πιο καθαρό νερό

ανεβαίνω σ’ ένα γαλάζιο βουνό
(μια θάλασσα κοιτάζω
που με προσέχει)
φτάνω στην κορυφή
ανέλπιστον ουρανό
και αντικρίζω τα σύννεφα

κι ανάμεσα στα σύννεφα τα χρόνια μου
ακέραια

(Ιούνης 1934)

Από τη συλλογή Ουράνια (1934) του Γιώργου Σαραντάρη

Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)

[…]
Κανείς δε θα γλιτώσει από το διωγμό του λάθους
γιατί το λάθος είναι ο διωγμός
κι ο διωγμός η κατεύθυνση του ανθρώπου.
Κανείς δε θα γλιτώσει απ’ την κατεύθυνση του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος είναι η κατεύθυνση του ανθρώπου
κι αυτό δεν έχει παρηγοριά. Καθετί που έρχεται,
δε φέρνει την παρηγοριά, φέρνει την κατεύθυνση του ανθρώπου,
και ο άνθρωπος δε θα γλιτώσει ποτέ απ’ τον άνθρωπο.
Γιατί ο άνθρωπος είναι το λάθος του ανθρώπου.
Όποιος επιχειρήσει να βγει απ’ το λάθος,
θα εισχωρήσει βαθύτερα μέσα στο λάθος,
κι όποιος επιχειρήσει να διώξει το λάθος,
θα διώξει τον άνθρωπο εισχωρώντας βαθύτερα μέσα στον άνθρωπο.
Γιατί όποιος επιχειρήσει να βγει απ’ το λάθος,
θα διώξει τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου,
μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από πλανήτη σε πλανήτη.

Δάση του ανθρώπινου μυαλού πριν γίνετε μαύρη πέτρα,
εξιστορείστε τώρα εσείς
τη στάχτη του πάθους
που…

Θηρίο αγαπημένο

[Από την ενότητα Το κακό παιχνίδι]

Θηρίο αγαπημένο, πόσα χρόνια
περάσαμε μαζί, τι νύχτες
και τι αυγές, τι μεσημέρια,
τι απόβραδα.
Τι αίμα ήπιες,
θηρίο μου, τι σάρκα έφαγες,
τι σπλάχνα σπάραξες ζεστά,
αχόρταγο πάντοτε και διψασμένο,
ακόρεστο–
κι εγώ ο τρελός ακόμα σ’ αγαπώ.

Από τη συλλογή Αφαίμαξη, ’66-’70 (1971) του Ανέστη Ευαγγέλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανέστης Ευαγγέλου