Ακούστε εδώ τον ποιητή να απαγγέλει το ποίημα αυτό: http://f.cl.ly/items/3b3Y3P0z2f070d163y2k/514-1.mp3

χάπια οβάλ,
ύπνος
και αεροβασία
και βήματα βαριά, σημειωτόν,
τους κτύπους αριθμούν,
αλέρωτες σκέψεις,
αδημονούν
λέξεις,
καθάριες
σε βρώμικες ιδέες:
να κόκκινο–γραφούν
με ακτίνες,

λευκή
επιθυμία στο υπέρτατο,
ο κήπος,
η νύχτα μου,
ο ζωολογικός:
φτερωτά γουρούνια καρφωμένα,
σε αίμα:
σε πίδακες
παγωμένου

ναι,
αϋπνίες
με στεγνά σκαλοπάτια
πάνω σε σκιές
λευκών
ορνέων,

ναι,
πέντε φορές,
επί,
της αποστάσεως της καρδίας
η ψυχή
και κρυφοκοιτά
και οι νότες
γρατζουνίσματα
να στάζουν δάκρυα
στο μηδέν

επιτέλους,
στο κιτρινισμένο
πάπυρο,
χαράζω λέξεις άγνωστες
και κάπου ένα όμικρον φτωχικό,
το φαντάζομαι,
ρόδες
καπνισμένες
και πόρνες στα όρθια,
στα οπίσθια
και χάνομαι

AlexMil 30-12-2013

Ι
Κάτω από τη φωτεινή σου σκιά
σαν τη φλόγα ζω στον αέρα,
στης Αφροδίτης την εντατική μαθητεία.

ΙΙ
Να μιλήσουμε γι ‘αυτήν.
Ανακινεί πηγές την ημέρα,
κατοικεί τα μάρμαρα τη νύχτα.
Του ποδιού της το ίχνος
το ορατό είναι κέντρο της γης,
του κόσμου τα σύνορα,
αλυσοδεμένος και ελεύθερος τόπος περίλεπτος·
μαθήτρια πουλιών και νεφελών
να γυρίζει κάνει τον κόσμο·
η φωνή της, χαραυγή χωμάτινη,
τη διάσωση μάς αγγέλλει των νερών,
την επιστροφή της φωτιάς,
τον γυρισμό του σταχυού,
τις πρώτες λέξεις των δέντρων,
τη λευκή των φτερών μοναρχία.
Δεν την είδα που γεννήθηκε στον κόσμο,
το αίμα της όμως πυρπολείται κάθε νύχτα
με το νυχτερινό αίμα των πραγμάτων,
στον δε παλμό της ξαναρχίζει
των παλιρροιών η μουσική
που σηκώνουν τους αιγιαλούς του πλανήτη,
ένα παρελθόν νερού και σιωπής
και τις πρωταρχικές μορφές της γόνιμης ύλης.

Continue reading →

1.
You used to write to me:
‘Thank you Dear’.
‘You know I am here’.
‘I used to think all Australia hates us’.
‘God made us black we accepted. Why others cannot accept.
‘I miss my family’.
‘Someday I will be free and I will sing thanks to all the worlds’.
It has been five days since I heard from you.
This sudden silence scares me.

2.
We sat at a white table. Our eyes cast away. I had to leave. You could not. Despair silently slid down the legs of our chairs and pooled on the lino.

3.
Catatonic and incarcerated
the four year old child will take nothing more into her body-
neither food nor sound.
Her screams too are frozen.
Bitter brutality slices
her psyche into thin slivers
petrified
they adorn Scott’s* blood-soaked soul.

*Referring to Scott Morrisson Minister for Immigration and Border Control of Australia.

Σαράντα χρόνια σαν ξυπνώ,
τρώω δυο φέτες βούτυρο με μέλι σε ψωμί,
και πίνω ένα φλιτζάνι γαλλικό.
Με άρωμα φουντούκι.
Φοράω πράσινο ζιβάγκο,
κι από μέσα ένα πουκάμισο
γαλανό, κολαριστό.

Μ’ αρέσει με τα πόδια να γυρνώ
στους δρόμους της Αθήνας,
να έρχομαι σε επαφή
με τους ανθρώπους της πρωτεύουσας
και με τα άγχη της ζωής.
Αυτό το πράγμα είναι η ζωή μου,
ο σκοπός της ύπαρξής μου.
Ανάμεσά τους να γυρνώ
μοιράζοντας χαμόγελα μαζί με υποσχέσεις.

-Πώς είστε σήμερα αγαπητή κυρία;
Του γιου σας ετοιμάζουμε το μέλλον,
να γίνει λαμπρός μηχανικός.
-Κι εσείς καλέ μου κύριε;
Ξεκουραστήκατε στις διακοπές;

Continue reading →

Δεν πειράζει
Mon amour,
Η αγάπη,
Ce n’est pas pour toujours

Ξεσπίτωσες,
μια τύψη
σου έμεινε στα χείλη

μια πικρή γεύση,
ο πόνος
του άλλου
που σε νόμιζε
δικό του.

Να σε πιάσω από τη μύτη,
παραμύθι με τα ροζ,
έξω από το παράθυρο,
και πάρε μαζί σου τον πρίγκιπα, τις πριγκίπισσες,
τα πριγκιπόπουλα, τα ροδοπέταλα,
στον τενεκέ τα σεντόνια
και όχι μόνο την κόκκινη,
να σπάσουμε τα πιάτα,
τα κρασοπότηρα θρύψαλα,
κρρρρρσσσς
όλο το σπιτικό πια στα σκουπίδια
ρέεεεεεεεεεεεεει το ποτάμι!

Φύγε από δω Αδάμ, και εσύ Εύα,
Φτύστε το μήλο,
δρόμο κορόιδο Έρωτα,
δεν έχω τίποτα πια να σας πω.

Δεν πειράζει
Mon amour…
L’amour ce n’est pas pour toujours.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Η αναγνώστρια Ρούλα Τριανταφύλλου πήρε την πρωτοβουλία να κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στην Ασημίνα Ξηρογιάννη στη σελίδα της στο facebook. Η ποιήτρια για να την ευχαριστήσω για την όμορφη αυτήν κίνηση, μεταφέρει στο ιστολόγιό Βαρελάκι στο http://varelaki.blogspot.com το μεγαλύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος. Ακολουθεί και δεύτερη ανάρτηση.

Σκέβρωσα από το γράψιμο
και απ’ την αβάσταχτη μελαγχολία
που με καταδιώκει από το ’44
Στα δεκάχρονα από το θάνατό σου
αλησμόνητε Άρη Αλεξάνδρου
σηκώθηκα και πήγα στο Thiais
το μακρινό παριζιάνικο νεκροταφείο
για να προσκυνήσω τον τάφο σου,
Άρη, αξέχαστε φίλε
και δεν είδα μήτε φυλλαράκι
πάνω στην πλάκα που σκεπάζει το φέρετρό σου
γιατί κανείς
κανείς δεν θυμήθηκε την μαύρη ημερομηνία.
Και τώρα πια, αυτά τα κωλόπαιδα
οι φοιτητές μας
δεν ξέρουν ούτε το όνομά σου
ούτε τα βιβλία σου.
Άρη μου, ποιοι σ’ έχουν μισήσει πιο πολύ:
οι κομμουνιστές ή η μπουρζουαρζία;

Τα παιδιά που αγαπιούνται,
φιλιούνται όρθια,
ακουμπώντας στις πόρτες της νύχτας
Κι οι περαστικοί τα δείχνουν με το δάχτυλο.
Μα τα παιδιά που αγαπιούνται
δεν τους νοιάζει κανένας
μόνο ο ίσκιος τους τρέμει
μέσα στη νύχτα
προκαλώντας θυμό στους διαβάτες
θυμό, περιφρόνηση, γέλιο και ζήλεια
τα παιδιά που αγαπιούνται
δεν τους νοιάζει κανένας
είναι πολύ πιο μακριά απ’ ότι είν’ η νύχτα
πολύ πιο ψηλά απ’ ό,τι είν’ η μέρα
μέσα στην εκθαμβωτική φωτεινότητα
του πρώτου τους έρωτα.

*Γαλλικός τίτλος “Les enfants qui s’aiment”. Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμιδου. (Παρμένο απο εδω: http://when-poetry-speaks.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9.html

Freedom to the oppressed by peoples of the greed.

Never seed

I saw die the shame slowly
by a decent ovule
A bronze!
Disgusted the dignity,depressing,
comfort yourself names remembering.

Disillusioned,.I kissed angels,
Water of life in faith drowns.
Do something for the homeless,
by they who looks me from your hammocks

Listen me!
sons of hypocrisy,
bastards of avarice:
Your innocence your father sold!

Do not cry today by a caress,
had the words false, already.

You are excrement …
never seed.

(1999)

Love is the same

at all times and in all
places.

But my love
is when you’re
It’s where you’re

when my words
kiss your eyes

where penetrates the poem
slowly in your body and

the poet feels orgasm
bedazzled of the stars.

*In Keep the Fire