Έγραφα.
Έπινα.
Ξεκληριζόμουν από μια γενιά.
Και το στασίδι μου τα πόδια της.
Και οι αντοχές μου σε άλλη εποχή.
Και ο καρπός από τα στήθη της,
σφραγισμένος στη κοιλιά μου.
Και τα μάτια μου μαύρα.
Κι ένας φίλος να μου κρατά το χέρι.
Έγραφα.
Έπινα.
Ξορκιζόμουν σε γόνιμα πεζοδρόμια.
Ειρκτή που μ’ επωάζει και ύστερα με διώχνει.
Χείλη που τσακώνονται με τη βραχνάδα του πρωινού.
Και μια φυγή,
Και τα φιλιά που δε λένε να μοχθήσουν για τίποτα.
Άκληρος πόνος.
Και πάντα κατάφορος.
Και για να ωριμάσεις,
πρέπει να είσαι ικανός,
για πολλά ξημερώματα,
στο ικρίωμα της ζητιανάς μας.

*Από τη συλλογή “Άννα”. Εκδ. Εριφύλη, Αθήνα 2005.

Portrait of writer and playwright Amiri Baraka (aka LeRoi Jones), 2005. Photo: Chris Felver, Getty Images

” don’ matter was it
yr left foot went bad
or yr right
don’ matter yr lungs
or yr heart
don’ matter if that
mass
on yr liver was
malignant
or what’s been wrong
so long
w/yr kidneys
don’t matter
drugs
or herbs
or acupuncture
or why you didn’t
go
to those appointments
don’t matter how much you drank o
r if you drank
don’t matter you did or you didn’t
take drugs
meaning meds
or take drugs
meaning drugs
what matters now
what matters &
what’s gonna matter
a hundred
a thousand years
what matters when
what we wrote
what we thought
is lost
(& don’t kid yourself,
Ginsberg
it’s all of it
gonna be lost)
what matters:
every place
you read
every line
you wrote
every dog-eared book
or pamphlet
on somebody’s shelf
every skinny hopeful kid
you grinned that grin at
while they said
they thought they could write
they thought they could fight
they knew for sure
they could change the world
every human dream
you heard
or inspired
after the book-signing
after the reading
after one more
unspeakable
faculty dinner
after that god-awful flight
& the drive to the school
what matters:
the memory
of the poem
in thousands of minds
that quantum
of energy
passed over
passed
all the way over
to the other
to thousands
of others
what matters
Revolution
what matters
Revelation what matters
the poem
taking root in
thousands
of minds …

Portrait of writer and playwright Amiri Baraka (aka LeRoi Jones), 2005. Photo: Chris Felver, Getty Images

*”The great poet Amiri Baraka died Jan. 9 2014. While he was in the hospital, I spoke daily to his wife, Amina, my dear friend. I wrote the poem below the day after Amiri died. He and I became friends in the New York art scene of the 1950s. We were drawn to each other by our work as poets and activists. We fell in love and had a daughter, Dominique. We remained friends all the rest of our lives” Diane di Prima.

Με νούμερο εκατόν πενήντα τρία
στημένη στην ουρά της εφορίας
μετράω
άλλες εκατον πενήντα τρεις
στυμμένες λεμονόκουπες.
Κάποιες
με στωική αξιοπρέπεια
δηλώνουν έτοιμες
για μιαν ακόμη συνεδρία με τον Προκρούστη.
Οι πιο πολλές
με αφυδατωμένη την ελπίδα
προσδοκούν να βγουν γιώτα πέντε.
Μαζί τους κι εγώ.

* Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας” 2013.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Ο ψυχολόγος
υπήρξε σαφέστατος.
Ν’ αφήσω νύχια.

Ο ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ

Μη με ρωτάτε
αν γέλασα ποτέ μου.
Θα σας γελάσω.

ΟΞΥΜΩΡΟ

Χωρίς τις μάσκες
τα πρόσωπα φαίνονται
ανυπόδητα. χ

*Από τη σλλογή “Γλώσσα λανθάνουσα”, εκδ. Μανδραγόρας, 2010.

Η ποίηση δεν μπορεί ν’ αλλάξει του πόνου
την τάξη

Η σκόνη εκείνη αλλού δεν θα ακουμπήσει,
αντίθετα, μας ράβει επάνω στην παρουσία
των στήλων, εννοώντας τον σχοινοβάτη
που τολμά το βλέμμα του πέρα απ’ το σκοινί
που υπέρκειται τα δικά του τα ερείπια

Ψάχνουμε αναμνήσεις, σε μαυρισμένους τοίχους
και σπίτια εγκαταλειμμένα, εμείς μες στις αγκυρωμένες νύχτες
μα τα νύχια που βυθίζονται
στην άκρη του στρώματος, αν είχαμε δει τα πρόσωπα,
τις μητέρες μες στα κενά των δωματίων,
θα είχαμε στο λαιμό μας πιο φανερή κοπή και για λέξεις μια μικρή φωνή

Γι’ αυτό στέλνουμε μόνο σήματα καπνού
από σημεία σίγουρα και εγκαταλειμένα

κι αν ανοίξουμε κρυσφήγετα
τρέφουμε ένα κενό από φορμαλδεΰδη,
κληροδότημα κάρβουνων που κόβει την ανάσα

Αφήνουμε ζέστη, μα με στάχτινες λέξεις
μετά από κάθε καταφύγιο

*Από τη συλλογή “Τα γεωγραφικά πλάτη των χεριών”. Μετυάφραση από τα ιταλικά στα ελληνικά: Massimiliano Damaggio.

Πρωϊνό γεύμα
Έβαλε τον καφέ
Μες στο φλιτζάνι
Έβαλε το γάλα
Μες στο φλιτζάνι του καφέ
Έβαλε τη ζάχαρη
Μες στον καφέ με γάλα
Ανακάτεψε
Με το κουταλάκι
Ήπιε τον καφέ με γάλα
Δίχως να μου μιλήσει
Άναψε
Ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια καπνού
Έριξε τις στάχτες
Μες στο σταχτοδοχείο
Δίχως να μου μιλήσει
Δίχως να με κοιτάξει

Σηκώθηκε
Φόρεσε το καπέλο του
Φόρεσε το αδιάβροχό του
Γιατί έβρεχε
Και έφυγε
Μες στη βροχή
Δίχως μια λέξη
Δίχως να με κοιτάξει
Κι εγώ κράτησα το κεφάλι μου
Με τα χέρια μου
Κι έχω κλάψει

*Μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου.

Στο μετρό
ονειροπολώ
κι ανασαίνω βαριά
απ’ το κάπνισμα.

Για μια στιγμή ζαλίζομαι
και πέφτουν πάνω μου πολλά φώτα.
Θλίβομαι νιώθοντας
την ανέλπιδη τέχνη
του ποιητή.

Πόσο απλός ο κόσμος,
αυτό το μεγάλο τίποτα,
και πόσο δυστυχία
και βάσανα
σε ραγισμένες καρδιές
και ψυχές πεθαμένες.

*Από τη συλλογή “Το θεώρημα”, εκδ. Κέδρος 2005.

Φωτογραφία: Manuel Carvalho

Έρχεται νύχτα.
Κάτσε άνετα.
Φόρα γαλήνιες μάσκες στα όνειρα σου
και θυμήσου πως ξεκίνησε η άνοιξη.
Απ’ το γρασίδι.
Άνοιξε το σκούρο από τα χρόνια ρολόι
και φυλάκισε μέσα του τα όνειρα.
Μετά κούνησε το κεφάλι
και χαμογέλασε.
Και μετά αποκοιμήσου.

Στον Τάκη

με όλα τα γραμμόφωνα
και όλα τα σύγχρονα
ίδιος ο ήχος στην ταβέρνα οι γενιές
τις Τρίτες τα απόβραδα
παρελάσεις μορφών τέχνης κινουμένων
στο σήμερα το χθες

ζωντάνεψαν τις υποστάσεις
Σαββατόβραδων
κίτρινων πόλεων και όμορφων
ερασιτεχνικά ρίχνοντας βλέμματα φωτός
μετείκασμα κατακερματισμένων εικόνων
και σκιές μόνο δρόμων παλαιών
ξεπέρασαν το σήμερα
τα σύγχρονα όρια
αφήνοντας μια προθανάτια γεύση
αλμύρας στα χείλη

Σαν υπόκωφες αλληλουχίες δεήσεων
και σαν κομπάρσοι
ατελεύτητων εικόνων
κι ενός δράματος
ατελεύτητου

*Από τη συλλογή “Η δίεση των όντων”, εκδ. Ένεκεν, Θεσσαλονίκη 2012.