Στη χώρα της άπνοιας και του ύπνου
Είμαστε κληροδοτήματα ανέμου
Φυλάμε επαναστάσεις και βιβλία
Από τη belle epoque του πνεύματος
Τότε που η αντίσταση ήταν τόπος
Όταν τα μάτια σέβονταν τις λέξεις
Κι οι εικόνες δε σκούριαζαν στο νου
Χάθηκαν οι παμπάλαιοι ήχοι
Σε θρυμματισμένες ακροάσεις
Και άηχες ψηφιακές συνάψεις
Ενδιάμεσα παρέλαση ωχρών ποδιών
Όσο ψηλότερα τόσο χειρότερα
Όποιοι σαλιώνουν το φιτίλι της μνήμης
Χωρίς φλόγα καίγονται εύκολα
Είναι θέμα προτίμησης ή αποτίμησης
Όλα τ’ άλλα νόθα παιδιά του τίποτα S.
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο Αποδράσεις του Νου στο http://apodraseistounou.blogspot.com.au/2015/03/blog-post_14.html
Στην αρχή και στο τέλος του έρωτα
Ερωτεύεσαι με τον ίδιο τρόπο
Με ίδια αυταρέσκεια
Στη αρχή για το άγνωστο
Στο τέλος για το οικείο που απομακρύνει
Στη διάρκεια για το παραλήρημα
Με τον ίδιο ορμητικό στοχασμό μπαίνεις
Την ίδια γοητεία για την γοητεία
Την ίδια γοητεία για το ξεφλούδισμά της
Έτσι με πληρότητα για το συγγενές και το ανόμοιο
Φεύγεις
Με ένα κενό να χάσκει σαν γέλωτας σατυρικός
Που δείχνει τα δόντια
Μετρημένα φιλιά του χρόνου
Που υπήρξαμε και δεν υπήρξε
Ένοχοι της ηδονής της αυταπάτης
Για διάρκεια
Να φύγω, δε θα το ‘λεγα
να μείνω – αλλά πού;
Οι απουσίες τεντώνουν τα νεύρα
φλέβες ρουφάνε τον ύπνο
κι η ανάμνηση ένα τασάκι στάχτη.
Η επανάσταση σε απεργία διαρκείας
ψέματα πολλά, χρώματα λίγα
χιλιόμετρα η εγκατάλειψη.
Σήμερα ξύπνησα νωρίς
φόρεσα ένα γυάλινο κεφάλι χωρίς σκέψεις
και πλύθηκα με νερό καθαρό.
Ύστερα έπιασα τον ήλιο απ’ το σβέρκο
παρήγγειλα ωραίες ανάσες
περπάτησα σε άσπρα χώματα.
Κατά το απόγευμα άρχισα να κρυώνω.
Τα μάτια μου δεν είχαν ορατότητα
τα αυτιά μου άκουγαν μόνο κλάματα
τα χέρια μου άγγιζαν την επανάληψη.
Με βρήκε το βράδυ στην πολυθρόνα
να σχεδιάζω την αυριανή μέρα:
να φύγω, μάλλον δύσκολο
να μείνω – στο ίδιο μέρος;
Η γη είναι ο τόπος σου κι εσύ ο ομφαλός της.
*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”.
Γυρίζει γυρίζει φριχτά
ο στρογγυλός ο δρόμος
γυρίζουν γυρίζουν φριχτά
στο στρογγυλό το δρόμο
χιλίων ειδών ανθρώποι
μηχανές ποικίλων μορφών
γυρίζουν γυρίζουν σιγά
οι κουτσοί οι τυφλοί και οι γέροι
το δίτροχο με το μισόνεκρο μουλάρι
το τραμ τρία που σταθμεύει εκεί κοντά
το κίτρινο τραμ ανάμνηση βελγικής εταιρίας
γυρίζει γυρίζει σιγά
η κοκότα που κάνει τροτουάρ
και ο ομοφυλόφιλος νέος
και πίσω από το νέο
απόστρατος ανθυπολοχαγός
ήρωας σε δυο νικηφόρους πολέμους
και πρώην μπράβος στη Σμύρμη μέσα
γυρίζει σιγά σιγά
το παιδί που δεν αγαπάει το σχολειό
κι ο άνεργος που από κάπου περιμένει δουλειά
πλήθος κόσμου γυρίζει συχνά
τα πρωινά στην πλατεία της Ομόνοιας
πλήθος πραγμάτων γυρίζουν σιγά
ολημερίς στην κεντρική την πλατεία
χαντάκια μικρά κάθε είδους
κουρελάκια που άλλοτε ίσως νάταν ωραία
κι η σκόνη κι αυτή γυρίζει σιγά
κι η πλάκα του φωνογράφου
σιγά γυρίζει ένα παλιό ταγκό Continue reading →
Μιλάω πολύ
Πολύ και δεν σ’ αφήνω να γεύεσαι
Το μπλακ φόρεστ, την πολυθρόνα,
τη ζέστη που σε ναρκώνει,
τη γυναίκα δίπλα σου
Αλλά ταυτόχρονα σε διαβάζω
και σταματάω.
Γελάς.
VIII
Όταν γελάς
Κάτι, κάτι δεν ξέρω
Γιατί γιατί μ’ αγαπάς;
Ή δεν μ’αγαπάς;
Κάτσε λίγο ακόμα
Μη φύγεις.
Να μ’ αγαπάς
Πριν φύγεις.
Λίγο ακόμα
Θα το ξεπεράσω.
Ας είναι δύσκολο.
Ή δεν είναι;
VIII
Δεν ξέρεις τίποτε από μαθηματικά
Δεν ξέρεις πόσο μετράω
Μόνο ό,τι μετράω. Και δεν ξέρεις καν
πως έγινε αυτό.
Βλέπεις ούτε εγώ τώρα μπορώ να μετρήσω
πια όπως πριν.
Όταν μιλάς δεν καταλαβαίνω τίποτα,
βλέπω διάφορες μορφές σου.
Εάν είσαι λίγο όπως ήσουν χθες ή πιο
πολύ σαν όταν σε πρωτογνώρισα. Ίσως απλά είσαι
πολλές εκδόσεις, πολλές εκφράσεις.
Μόνο που εσύ ακόμα μετράς μέρες που θα ήθελες
ατέλειωτες. Πάμε για σαλέπι.
Μια απλή εντολή
Σ’ εκτυπωτή: “PRINT HUMAN”
Τύπωσε την καρδιά ξεχωριστά
Νέο μυαλό-επεξεργαστή
Βάλε ανοιχτό λειτουργικό
Και φορτιστή… Παίξ’ το Θεός!
Έτσι και μόνο για να διαπιστώσεις
Την τραγική, εκ των πραγμάτων, ανεπάρκεια.
Έτσι και μόνο ίσως δεις το σφάλμα.
Σημείωση Ειρηναίου Μαράκη: Το ποίημα που ακολουθεί γράφτηκε πέρυσι και με αφορμή τα αντιφασιστικά συλλαλητήρια που διοργανώθηκαν στην Ελλάδα και διεθνώς με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού. Σήμερα, ένα χρόνο μετά και στις 21 Μαρτίου επαναφέρω αυτό το ποίημα για να τιμήσω και τις νέες διαδηλώσεις που οργανώνονται στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού αλλά και για να τιμήσω την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Γιατί η Ποίηση και σε αυτή τη μάχη ενάντια στους απογόνους του Χίτλερ έχει να προσφέρει πάρα πολλά αλλιώς δεν θα είναι Ποίηση…
Νύχτα και καταχνιά
καυτή βροχή στο ιδρωμένο σου σώμα
τρέχεις
με κομμένη την ανάσα
να φτάσεις στην αριστερή όχθη
να ξεφύγεις
απ’ τους βασανιστές σου
κι από αναμνήσεις
που στάζουν δάκρυα, ιδρώτα και αίμα,
νύχτα και καταχνιά
καυτή βροχή στα χαλύβδινα κράνη τους
τρέχουν
με κομμένη την ανάσα
να φτάσουν στην δεξιά όχθη
για να σε προλάβουν
δεν αρκούν τετρακόσια χτυπήματα,
για να ολοκληρωθεί το έργο τους
πρέπει και να σε σκοτώσουν
με όλους τους τύπους και τους κανόνες
όρθιο
γυμνό
φοβισμένο
σε τοίχο μπροστά ματωμένο
με συνθήματα ξεθωριασμένα των κομμουνιστών
“θάνατος στον φασισμό,
ενισχύστε την προλεταριακή άμυνα”
και να γελούν
καυτή βροχή στα χαλύβδινα κράνη τους
και είναι το χαμόγελο τους
που σε τρομάζει
όχι ο θάνατος
κι εκείνη η εντολή
που ορίζει το τέλος
οπλίσατε, επί σκοπόν, πυρ!
~
Ανοίγεις τα μάτια
βρέχει ακόμα, ζεις
το σκοτάδι σβήνει, σύντομα θα ξημερώσει
δίπλα σου ένας λευκός σκύλος
και μια γυναίκα πιο λευκή απ’ αυτόν
ξανθά μαλλιά, γαλανά μάτια
πλατύ χαμόγελο
στο χέρι ένα μπράουνινγκ
Ρόζα το όνομα της
σύνδεσμος στην Αντίσταση,
θυμίζει μια παλιά σου γνωριμία
χρόνια πολλά πριν σε κάποιο καμπαρέ
κρασί, τζαζ και συμπάθεια,
εξηγεί
πως σε βρήκαν μισοπεθαμένο
για την μάχη που ακολούθησε
και για τα χαλύβδινα κράνη
που κράτησαν λάφυρο
έξω σε μια μικρή γωνιά
να τα χτυπάει αλύπητα καυτή βροχή και αέρας
το βράδυ, δίπλα στη φωτιά
γνώρισες νέους φίλους και συντρόφους
να γελάνε
να τραγουδάνε
να φλερτάρουνε
σχέδια να κάνουν για κάποιο σαμποτάζ
σε μια γερμανική φυλακή
ή σε κάποιον μαυραγορίτη
σκέφτεσαι, και τα αγάλματα πεθαίνουν
αλλά όχι κι ο άνθρωπος,
περνάει η νύχτα
ξαπλώνεις, ώρα για ύπνο, αγκαλιά με τον λευκό σκύλο
και με το χαμόγελο της στα χείλη
σ’ αγαπώ, σύντροφε.
~
Ξυπνάς
ούτε πρωί, ούτε βράδυ
δεν είσαι γυμνός
δεν είσαι νεκρός
δεν είσαι αιχμάλωτος,
τεμπέλης είσαι μόνο
ξαπλωμένος στο ημίδιπλο κρεβάτι σου
στα πόδια σου βιβλία
ένα για την αντίσταση στους ναζί
άλλο με ποιήματα του Μπρεχτ
ένα άρθρο για τον Αλέν Ρενέ
και στο χέρι σου
μια ξεθωριασμένη φωτογραφία
η Ρόζα Λούξεμπουργκ
γελάς
να γιατί ίδρωνες το βράδυ
να τι σε εμπόδιζε να κοιμηθείς,
κι όμως κοιμήθηκες,
πας να σηκωθείς
άργησες
πρέπει να πάρεις τα φάρμακα σου
θα χάσεις το νεφρό,
κάτι σε σταματάει
ένα εικόνισμα στον τοίχο;
όχι, μια αφίσα
μόνο μια αφίσα
ένα μνημείο του ΕΛΑΣ
Κρητικοί αντάρτες που στήνουν χορό
κι ένα σύνθημα “Ποτέ ξανά φασισμός”
το απόγευμα
μπροστά στον υπολογιστή
λες με βεβαιότητα
πως στον άνθρωπο αρκεί
να αγαπά, να πίνει, να τραγουδά
και ν’ αγωνίζεται
Φιλοσοφείς τρυφερότητα
χωρίς φιλοσοφία
στέργεις αιωνιότητα
μονάχα με το βλέμμα
είσαι μια ζωντανή βαθιά
σελίδα σώματος
π’ αστράφτει σε παρθενικότητα
Ο χρόνος είν’ ακόμα για σένα
θρίαμβος
και σου τον εύχομαι πάντα.
