Ένα ποίημα πετιέται στα σκουπίδια
για μπάζωμα
στα  θεμέλια
κάποιου καινούργιου
ποιήματος

***

Θα πάρω από το σπίτι μου
τα χειρόγραφά μου
για να γλυτώσουν άπ’ την τυραννία
της μάνας μου

γιατί όταν διαβάζει μέσα τους
ιστορίες για άλλες γυναίκες
με αποκαλεί αποτυχημένο
συγγραφέα και γιο

***

Τοίχοι χωρίς συνθήματα
τετράδια χωρίς ποιήματα

***  

ζωγράφος και ποιητής

Όλη τη μέρα ζωγράφιζε
τους μεγάλους πίνακες

και το βράδυ ξεκουραζόταν
με μικρά χα ι κού.

***

ΗΟΤΕL ‘ETOILE

Στα κρεβάτια του
πριν από 40 χρόνια
καιγόμουν ολόκληρος
μαζί με το κορμί της

όμως απόψε
πήρε φωτιά στ’αλήθεια
το παλιό ξενοδοχείο

ΦΩΤΙΆ στο ‘Εtoile
καίγεται η 3ης Σεπτεμβρίου

έρχονται πυροσβέστες
να σώσουν το ερωτικό μνημείο.

***
 
Πόσες φορές πρέπει να γράψω
αυτό το ποιηματάκι
για να το πάρω απόφαση

τριάντα χρόνια το δουλεύω
καμιά μορφή του δεν αξίζει

Πώς να δέσει μια ιδέα
όταν στο τέλος διαλύεται
και μένουν μονάχα οι λέξεις;

*Αναδημοσίευση από το http://varelaki.blogspot.gr/2014/06/k.html

Τις σκέψεις σας που χάσκουν
Στην γλίτσα του μυαλού σας,
Σαν λιπαρός λακές
Σε λιγδωμένο καναπέ
Με το αιμόφυρτο κουρέλι της καρδιάς μου
Θα την τσαντίζω, μέχρι
που να χορτάσω θράσος
φαρμάκι κι αλητεία.
Ούτε μιαν άσπρη τρίχα δεν έχω στην ψυχή.
Σεβάσμιας συγκατάβασης
Γήρας σεπτό ούτως ειπείν στερούμαι!
Βροντά η φωνή μου έως
τα πέρατα του κόσμου
Και προχωρώ – ωραίος
Στα είκοσι και δυο μου.
Ο έρωτας των τρυφερών
Υπάρξεων: βιολί – λαλεί
Κι ο έρωτας των άξεστων
Βαράει ταμπούρλα.
Όσο για μένα, ποιος μπορεί
τα μέσα έξω να γυρίσει,
κι ολόκληρος σε δυο
χείλη να μεταμορφωθεί!
Ελάτε να σας μάθω –
Σεις η Μπατίστ -Ω!- σαλονάτη
Σεις των αγγέλων
Η πρώτη γραμματεύς
Και σεις που ξεφυλλίζετε
Αργά-αργά τα χείλη
Σαν όπως μάγειρας τσελεμεντέ.
Θέλετε –
Θα είμαι αγρίως σαρκικός
-δίνοντας στον παράδεισο καινούργιο τόνο-
Η αν προτιμάτε-
Θα είμαι άκρως τρυφερός,
Όχι αρσενικός –
Αλλά ένα σύννεφο με παντελόνια.

*Από το “Σύννεφο με παντελόνια”. Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας.

Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας

Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας

Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας

Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη

Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα

Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας

Κλέφτες!

Στὰ ψέματα παίζαμε!

*Στο πνεύμα των ημερών

Χαμηλωμένες φάτσες
Κάθε βόλτα
Ζωές ανίδωτες
Και δε θυμούνται
Τι ήθελαν
Τι έκαναν
Αρνούνται
Σακατεμένες.

Artwork: Tadeusz Kantor

I

Απ’ την αρχή το πίστευα,
κάτι θ’ αλλάξει ριζικά.
Σαν έσκασε το έδαφος
και ψόφησαν τα ζώα
κανείς δεν ανησύχησε,
κι οι γηραιοί
μας φλόμωσαν στις ιστορίες.

Ανδρείκελα της μοίρας,
πολέμιοι της νιότης,
μικρή αρτηριοσκλήρωση
στ’ αυλάκια της ζωής,
συνιστούσαν σύνεση κι υπομονή.

Το τελευταίο σύμπτωμα όμως,
συντάραξε τους πάντες
και δεν υπήρξε πια φωνή,
να κατευνάσει
τ’ ανήσυχα πνεύματα.

Μήτε λογική υπήρξε
τις επόμενες μέρες,
σκέψη νηφάλια και καθαρή,
απόρροια αιτίας – αιτιατού,
ανάλυση να κάνει,
δεν βρήκα πουθενά.

Μια φράση ακουγόταν μόνο,
σπάζοντας σιωπή, ελπίδα,
το κουράγιο για ζωή.
«Ξεράθηκαν κι οι κάκτοι».

The unexpected

I From the very beginning I believed it,
that something will change radically.
when the soil popped
and the animals died
nobody worried,
and the elders
stunned us with stories.

Puppets of fate,
Opponents of youth,
a small arteriosclerosis
into life’s grooves,
recommending caution and patience.

But the latest symptom
shook everyone
and there was no longer a voice,
appeasing
the restless spirits.

Neither a logic was
the following days,
a thought sober and clean,
a result of reason – reproach,
an analysis to do,
I did not find anywhere.

A phrase only sounded
breaking silence, hope,
the courage for life.
“Even the cactus dried”

Πνιγόντουσαν τα λόγια σπρώχνοντας

μια πέτρα στο στόμιο της πηγής τους

κι οι δαυλοφόροι μέσα στο προαύλιο

πρέπει να είχαν σβήσει τους δαυλούς τους

από φόβο
μήπως το φώς γίνει στο τέλος η αίτια…

Κι οι δαυλοφόροι ήτανε πάντα ανύπαρκτοί

Ούτε το προαύλιο ξέρουμε να υπάρχει.

Όμως υπήρχε φως και κάποιος φύσηξε τη φλόγα

Ίσως οι δαυλοφόροι που κοιμήθηκαν.

Είμαστε πάντα εκεί

που κρέμεται το κινητό σκοτάδι

εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται

και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.

Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές

ο αγώνας τους και μείς για να παρατηρούμε.

‘Έχουμε την απόλαυση του θεάματος
μιας κινητής σειράς μεταλλικών ραμφών

οπού αέναα τον άνεμο δολοφονούν

Κι αυτός πάντα προτάσσει εν’ άλλο στήθος.

Οι νυχτερινές θάλασσες φοράνε την πρωινή

Μάσκα της καλοσύνης..

Οι ημερήσιες θάλασσες φοράνε τη νυχτερινή

μάσκα της κακίας.

Και μείς στη γέφυρα του τρίτου ποταμού

που το πρωί στις όχτες του ξερνιούνται οι πνιγμένοι

δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό τους.

Ούτε και τα δικά μας πρόσωπα δεν ξέρουμε καλά

ούτε να τα μαντεύσουμε μπορούμε

όσο και αν σφίξουμε τα χέρια μας χωρίζει

τις επιφάνειες μιας ποσότητα ανέμου.

Οι δαυλοφόροι έπεσαν να κοιμηθούν γι’ αυτό το λόγο

Και μείς γυρίζουμε την πλάτη σε κάθε μια πνοή φωτός

ή και χαμογελάμε…

Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό

και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα

που πνίγηκε μέσα σ’ έναν καθρέφτη.

Κι όταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες

ή ο αέρας πήξει σ’ έναν ήχο

πάλι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.

(1941)

… Χθες είχαμε φεγγάρι στο κανάλι μας.

Ειδοποιημένοι απο το παράνομο δίκτυο ενημερώσεως

“απροσαρμόστων”
πήραμε θέση στα περισκόπια
και αναμέναμε…

Το εντοπίσαμε περί ώρα 7, επί καμπύλης τροχιάς…

Ήταν στρογγυλό και ασημένιο…

Μετακινούμενο αργά χάθηκε πίσω απ’ τις αντένες του

“Οργανισμού Ελέγχου Συλλογικής Μνήμης”…

Οι τολμηρότεροι ανασήκωσαν το κέλυφος

και είδαν δίχως πρίσμα.

(Ωρισμένοι συνελήφθησαν και ανακρίνονται ήδη στην

Υπηρεσία Καταστολής Συναισθημάτων.

Όσοι παρέσυραν παιδιά

θα υποστούν βαρύτερες κυρώσεις…

Οι άσωτοι εραστές
των κούφιων χρόνων
πνιγμένοι στο κρασί και την αμαρτία
κρυμμένοι στα μάτια των τυφλών
τη μάταιη εξέγερση περιμένουν.
Ηττημένοι και περήφανοι
ψάχνουν για
να ξεράσουν συμβιβασμούς και συμβόλαια.
…
Αυτός ο άνθρωπος
που περπατάει σκυφτός
στην άλλη άκρη του δρόμου,
φαίνεται πως κρυώνει.
Κι όμως
δεν κοιτάζει ψηλά.
Ξέρει.
Κανείς δεν θα τραβήξει την κουρτίνα του
να τον σκεπάσει.

1

Αξίζει δεν αξίζει
στέλνω τις εκθέσεις μου σε χώρες που δε γίνανε ακόμα
προδίνω τις κινήσεις ενός ήλιου
που πέφτει την αυγή δίπλα στις μάντρες
επικυρώνοντας με φως
τις εκτελέσεις

2

Η κάθε μου λέξη
αν την αγγίξεις με τη γλώσσα
θυμίζει πικραμύγδαλο.
Απ’ την κάθε μου λέξη
λείπει ένα μεσημέρι με τα χέρια της μητέρας δίπλα στο ψωμί
και το φως που έσταζε απ’ το παιδικό κουτάλι στην πετσέτα.

3

Η μόνη ξιφολόγχη μου
ήταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.
Ίσως γι’ αυτό δεν έγραψα ποτέ
στίχους τελεσίδικους σαν άντερα χυμένα
ίσως γι’ αυτό εγκαταλείπουν ένας-ένας τα χαρτιά μου
και τους ακούω στις κουβέντες όσων δε μ’ έχουνε διαβάσει.

Άη-Στράτης 1951

*Aπό τη συλλογή «Άγονος γραμμή» (1952)