Οι μέρες γράφουν αργά την μουσική
στην πόλη τα φώτα αναβοσβήνουν
Χωρίς τύψεις μου μιλάνε στο συρμό
περιμένω σταθμό Μοναστηράκι να σε δω
χωρίς καμία προσδοκία περιμένω
φτάνουν τα τραίνα στη ώρας τους
η ηχογράφηση της μικρής Αθήνας
Με κράτα σε εξέγερση
μόλις πριν λίγο άκουσα τον μύθο
Των καμένων λαστίχων στου Γκύζη
το μετρό ακούει τα βήματα μας
καθώς το βράδυ πέφτει…
σε ακούω σα ραψωδία στα όνειρα μου
τώρα Βικτωρία ψάχνω να πάρω μια
γλάστρα

Μην περιμένεις την αλήθεια προχώρα μέχρι τη άκρη του σπαθιού, η μόνη σου πίστη είναι τα μάτια στον άχρωμο ουρανό.

μέρες τρέχω χωρίς διακοπές κόβονται
σε λίγα μέτρα πριν το επόμενο λεωφορείο, στην πλάκα
άναψα ένα ακόμη τσιγάρο πριν σταματήσω στο άστρο μου το φωτεινό
Στη ακραία αυτή συγκυρία ελπίζω ν δω τον μελαγχολικό μου εαυτό

σε μια μελωδία τζαζ κοιμάμαι σε ένα παγκάκι ,πριν έρθουν οι μυρωδιές της βραδινής ώρα, προσπαθώ να βρω μια αιτία να περιπλανηθώ στη βουβή
μεγαλούπολη.

κάποιες μέρες απλά θέλω να μπω στο μετρό χωρίς προορισμό μέχρι να σταματήσω εκεί που η καρδιά μου διάλεξε να περιμένει την επόμενη στάση.
Επόμενη στάση Πανεπιστημίου

Μετά Ιπποκράτους και έναν καφέ στο χέρι μέχρι τα Εξάρχεια ψάχνω και Κυψέλη βρήκα μια σκιά να ανασαίνω.

έχω γνωρίσει τη Αθήνα το χειμώνα χωρίς ζέστη και πολλά ακόμα, περιμένω μια στιγμή ακόμα να ζήσω στην πολιτεία της Σοφίας κάτω από μια ελιά γράφω το πρώτο μου ποίημα και χωρίς σκοπό, παίζω το τελευταίο μου χαρτί πριν την αυγή.

*Από εδώ: https://poetryundertheleafs.wordpress.com/2025/03/21/φωτογραφίες-χωρίς-ήχο/

Ξερίζωσέ με, άνεμε, ξερίζωσέ με
πάρε μου τα πουλιά,
πάρε μου τ’ άνθη και τα φύλλα
τίναξε από τις ρίζες μου το χώμα της καρδιάς του, στέγνωσέ με
κάνε με αστραπή να δέρνομαι στα ουράνια.

Μπροστά στο μέγα ρίγος, ποιο το φως,
ποια η φτωχούλα αυτή δροσιά ζωής που μας πλανεύει
στους σκοτεινούς βυθούς της ύπαρξής μας,
ρόδο βαρύ στριφογυρνώντας κατεβαίνει
μαδώντας μέσα στα νερά τα ματωμένα πέταλά του- έτσι
γδυτός απ’ όλους τους παραδείσους
όποιος μπορεί να βαστήξει την ανάσα του για πάντα
να ξεχειλίσει μ’ ένα μόνο του σφυγμό άξαφνα τον κόσμο, αυ-
τός μονάχα
ας μπει στην απεραντοσύνη του έρωτα και του θανάτου.
Κρατώ κρύα μάνταλα της πόρτας και χτυπάω το μέτωπο
μου στο κατώφλι που ποτέ, ποτέ, ποτέδε θα ξαναδια-
βούν τ’ αγαπημένα πόδια,
σβήνω τους κήπους σαν φωτιές επάνω στο κορμί μου
χιονίζω λόγια απόκοσμα τις νύχτες.

Να ‘ταν να σ’έδινε ξανά πίσω σε μας η μοίρα σου
να ‘ρχόσουν συναπάντημα άξαφνο στους ιδρωμένους δρόμους
κι ω, να γινόσουν πάλι σάρκα
ανάσα γύρω απ’ τη γυμνή μου απελπισία
αίμα ανθισμένο στο αίμα μου
χαλάρωμα χεριών στα μεθυσμένα μου μαλλιά
ω, να γινόσουν πάλι σάρκα…
-ξερίζωσέ με, άνεμε, ξερίζωσέ με.

*«Ανασύνδεση», 1962).

Στον Ροζέ Καγιουά

Το νερό τρυπάει την πέτρα,
ο άνεμος σκορπίζει το νερό,
η πέτρα ανακόπτει τον άνεμο.
Νερό, άνεμος, πέτρα.

Ο άνεμος σμιλεύει την πέτρα,
η πέτρα είναι αγγείο του νερού,
το νερό το σκάει και είναι άνεμος.
Πέτρα, άνεμος, νερό.

Ο άνεμος στους στρόβιλούς του τραγουδάει,
το νερό στον πηγαιμό του μουρμουράει,
η πέτρα ακίνητη σωπαίνει.
Άνεμος νερό, πέτρα.

Το καθετί είναι άλλο τι και τίποτα:
ανάμεσα στα κενά τους ονόματα
περνούν και εξαφανίζονται
νερό, πέτρα, άνεμος.

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Μια αρκετά θλιβερή ιστορία

Ποτέ νομίζω δε θα ξέρω πόσο
Γιατί ’μαι έτσι, κι είμαι τόσο.
Γύρω μου, άλλα κορίτσια στ’ αρσενικά,
Βιασύνη εμπνέουν και βουητό από φωτιά,
Του γυαλιού τη διαφάνεια την καθαρή,
Του χόρτου τ’ απριλιάτικου τη γλυκιά μορφή,
Του γρανίτη το γέμισμα το δυνατό·
Αλλ’ εγώ – δεν ξέρω να το σχεδιάζω αυτό.
Τ’ αγόρια που στου Έρωτα τ’ αδιέξοδο είχαμε βρεθεί
Είχαν -θα λέγαμε- εκτός γάμου στραφεί.
Το τραγούδι μου ’κοψαν, ράγισαν την καρδιά,
Κι είπαν να φύγουν, έπρεπε, μακριά,
Εξηγώντας στα δάκρυά μου έτσι κατευναστικά,
Πρώτα οι καριέρες έρχονται και τα γονικά.
Μα ποτέ δε μ’ αρνήθηκε η εμπειρία
Σοφία, γνώση κι ηρεμία!
Παρότι ανόητη είναι όποια να πιάσει επιθυμεί
Το εικοστό πρώτο σαν ποινή – μια αδιάφορη ηδονή,
Να συνεχίσω πρέπει εγώ, ως το σχοινί μου
τελειωθεί,
Που απ’ τη γέννησή μου να ελπίζω, μ’ είχαν
καταραστεί.
Μια καρδιά μισή παρθενικό είναι κι αρχαϊκό·
Μα η δική μου μοιάζει με ψηφιδωτό-
Το πράγμα κάνει κοροϊδία!
Γιατί είμαι έτσι; έχω απορία.

*

Αλλά όχι ξεχασμένη

Σημασία, σκέφτομαι, δεν έχει που γυρνάς,
Διότι μαζί σου μ’ ένα τρόπο θα πηγαίνω.
Παρόλο που, για γλυκύτερες ίσως στεριές, φύγεις,
Σύντομα, απ’ τα χέρια μου δε θα ξεφύγεις.
Ούτε κι απ’ τον τρόπο που το κεφάλι μου (ψηλά) κρατούσα,
Ούτε και όσα νευρικά είπα και σ’ ανησυχούσα.
Εμένα ακόμη θα βλέπεις, μικρή, λευκή,
Και χαμογελαστή, μέσα στη νύχτα τη μυστική.
Και τα μπράτσα μου θα αισθάνεσαι γύρω από σένα,
Σαν, φτερουγίζοντας, θα ’ρχεται πίσω ξανά η μέρα.
Νομίζω, όπου και αν πας
Στη μνήμη σου θα με κρατάς κλεισμένη
Εκεί, χωρίς εμένα, τη δική μου εικόνα θα φυλάς,
Στις νέες μιλώντας, για την παλιά αγαπημένη.

*

Απολογισμός

Τα ξυράφια σε πονάνε
Σκοτεινά τα ποτάμια κυλάνε
Τα οξέα σε λερώνουν
Τα χάπια σε ναρκώνουν
Τα όπλα νόμιμα δεν είναι
Σε θηλιές σε πηγαίνουν
Το αέριο απαίσια μυρίζει
Καλύτερα να ζήσεις!

*Μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου.

[Μετάβαση Ι]

μπράβο, λέει
κατάφερες να κολυμπήσεις πάνω απ’ τη θάλασσα
εκεί όπου ζουν όλα τα τρομερά νεκρά σώματα
εκεί όπου εκβάλλει το πάθος

είπε, αναγεννάται γι’ αυτό έχει νόημα
κι είπα, ανθίζει
γι’ αυτό δεν πεθαίνει επαρκώς

η γύρη ποτίζει τη διάβαση
περνάμε στην απέναντι όχθη
στην απέραντη όχθη του θανάτου
που σαν με φιλάς δεν με νοιάζει αν θα πάω
όταν φτάνω
λέει μπράβο

*

[Μετάβαση ΙΙ]

σαρανταπέντε άτομα
κι εξήντα μετανάστες
τσιγάρα για δάχτυλα
βαλίτσες για πρόσωπα
γωνία περιμένουν Ιουλιανού-Μαυροματαίων
για Θεσσαλονίκη μια γέφυρα
μέσα χτίζομαι εγώ

*

δέκα τη νύχτα που σου λέω θα γεράσουμε
γιατί στ’ αλήθεια επιθυμώ να το πιστέψεις
μη με ρωτάς ποιο καφενείο θα επιτάξουμε
πρέφα ή τάβλι, δηλωτή και δηλωμένη
φίλε μου
με γόνατα και πρόσωπα τριμμένα
καρδιές γεμάτες, αδειασμένες αγκαλιές
μέσα τους να γκελάρουνε τα ζάρια
όπως εμείς δυο μεθυσμένοι θα θυμόμαστε
δε θα μας ψάχνει να γυρίσουμε κανείς
κάτω από εκείνη εκεί τη στάση θα στεκόμαστε
κι ενώ οι πόνοι μέσα μας θα έχουνε σιγάσει
θα βγάζει η κάθε μας ζαριά
σαν δέντρο πια μεσόκοπο που η φλόγα το στραγγίζει
μικρούς τριγμούς στα κόκαλα
ήχους ανόσιους
σπαρακτικούς

*

μερικές φορές τρίζεις κι ακούω
τις γρίλιες της ωμοπλάτης σου
τις χαραμάδες των δοντιών σου
στο φως ιχνογράφημα των αυτιών τα αγγεία σου
μερικές φορές τρίζω
νευρικά στις αρθρώσεις
πλημμυρίζω από πόνο
κι όταν λίγο λυγίζω
προσαρτώμαι στο σώμα σου
συνειρμικά

*”Σίνγκερ”, Εκδόσεις Θράκα.

αύριον πάλι
βίγλα του κόσμου ήλιε
και υπόγεια κούλα του νεκρού αιμάτου — μίλησέ μου!

Στον ίσκιο ανθίζεις και πονάς
κάλλιο λησμονήσου καθώς ξεχασμένοι καρποί για την κατεύθυνση της γης
κι ανεμοδείχτες ερυθρόδερμοι διαφωνούνε

*Από τη συλλογή “Τα φαντάσματα της ελευθερίας” (1979).

**Από εδώ: https://thepoetsiloved.wordpress.com/2025/04/30/markos-meskos-aurion-pali-μάρκος-μέσκος-αύριον-πάλι/

Το φεγγάρι σάπιο ξύλο.
Μαραμένο ηλιοτρόπιο ο ήλιος.
Μικρές χρυσές μύγες αστέρια.
Η γη τσακισμένο καράβι.
Ένας κόσμος χωρίς ταξιδιώτες.

Στρατιώτης Φριδερίκος Ιωάννης
Φραγκίσκος Βόυτσεκ. Τυφεκιοφόρος.
Πυροβολεί τον γαλαξία!

*Από τη συλλογή “Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες”, Εκδόσεις Στιγμή 2007.

ζηλεύω
τα αγόρια που πίνουν
μπίρες έξω
από τα συνοικιακά
καταστήματα ψιλικών
ζηλεύω που στηρίζονται
στα κολονάκια της τροχαίας
στα μηχανάκια των φίλων τους
ζηλεύω
που τους αρκεί
ζηλεύω
τη σπουδαιότητα των θεμάτων:
τα προβλήματα στη δουλειά
το νοίκι
τη μητέρα που τους σπάει τα νεύρα
και τον πατέρα
μια πρώην που τώρα έχει παιδί
ζηλεύω
εκείνο το είπε, εκείνο το είπα
χωρίς συγκείμενο
χωρίς κρυφό νόημα
ζηλεύω
την απλότητα των λέξεων
των θεμάτων
της παε που δεν θα αγοράσει παίκτη
ζηλεύω πόσα αρκούν
για την ευτυχία
έξω από τα συνοικιακά
καταστήματα ψιλικών
ζηλεύω
την επικοινωνία
χωρίς τις λέξεις
τη φροντίδα

*Από τη συλλογή “Βουκαμβίλια ποπ”, έκδοση Τεφλόν, Αθήνα 2022.

Πρώτη η Σαπφώ αποκάλεσε τον έρωτα γλυκόπικρο. Κι όποιος έχει ερωτευτεί, δε θα διαφωνήσει μαζί της.

Ο έρωτας είναι ένα παράδοξο. Κρύβει μια υπόσχεση απόλυτης ηδονής. Όμως βιώνεται σαν πόνος. Τον πόνο τον προκαλεί η απουσία.

Υπάρχει κανένας που να επιθύμησε ποτέ αυτό που δεν απουσιάζει; Κανένας. Σ’ αυτό οι Έλληνες ήταν ξεκάθαροι. Κι επινόησαν τον έρωτα για να το εκφράσουν.

Ο έρωτας είναι αγώνας. Μα ο αγώνας αυτός είναι μάταιος. Γιατί ο έρωτας είναι αναγκαστικά στραμμένος σε κάτι που απουσιάζει: με το που κατακτηθεί το ποθούμενο, η επιθυμία σβήνει. Την επιθυμία την κρατά ζωντανή η απουσία. Γι’ αυτό ο πόνος είναι αναγκαίο συστατικό του έρωτα. Τι επιθυμεί ο ερωτευμένος; Τον άλλο, ή έτσι νομίζει. Στην πραγματικότητα, ο άλλος είναι απλά ένα τέχνασμα που χρησιμοποιεί ο έρωτας για να φανερώσει στον ερωτευμένο έναν προηγουμένως άγνωστο εαυτό του. Ο έρωτας είναι μια εμπειρία αυτογνωσίας.

*Από εδώ: https://perithorio.com/2025/04/30/anne-carson-έρως-ο-γλυκόπικρος/

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

Τι σκέφτεσαι;
Τι σκάβεις συνέχεια το πρόσωπό σου στον καθρέφτη;
όπως η μέρα φεύγει ή κάποτε
στη μνήμη ακούς τον ήχο των παρωχημένων.
Τόσα χρόνια περπατάς, ονειρεύεσαι στο ίδιο κορμί.
Στο ίδιο σκοτάδι τη νύχτα χωνεύεις. Μα απόψε,
τα σημάδια που ψάχνεις και βρίσκεις,
απ΄ το πρόσωπο πέφτει ο ασβέστης
και το πρόσωπο τρίζει.

*Από το “Νύχτα και η αντίστιξη”, (1959).

*

ΑΝ

Απ’ το πρωί ο άνεμος ξεκάρφωνε τον ουρανό.
Απ’ το πρωί ο ήλιος κάπνιζε
ανάμεσα στα ερείπια.
Αν το πρόσωπό σου, το πρόσωπο ασπίδα. Και το σύν-
νεφο εκείνο κι ο τόπος τοπίο, και τα μάτια σου στρέ-
φοντας ξαφνικά δεν είχαν σκοτώσει την εικόνα που
κοίταζαν λίγο πιο πριν.
Αν το χέρι σου ήταν.
Αν τα μάτια σου.
Αν το χέρι σου.
Αν η λέξη που πήγες να πεις.
Λοιπόν όλη τη μέρα ο άνεμος.
Όλη τη νύχτα οι στάχτες της φωτιάς σου.

*”Συλλογή Ι. 1951-1964”, Εκδόσεις Ερμής.