ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Είδα αρκετά. Η οπτασία αντάμωσε με όλους τους ανέμους.
Είχα αρκετά. Βοές των πόλεων, το βράδυ και στον ήλιο, για πάντα.
Γνώρισα αρκετά. Τα σταματήματα της ζωής. – Ω Βοές και Οπτασίες.
Αναχώρηση μέσα στην τρυφερότητα και στον καινούργιο θόρυβο.

***

ΑΓΡΥΠΝΙΕΣ

Ι

Eίναι η ανάπαυση η φωτισμένη, ούτε πυρετός ούτε αδυναμία, πάνω στο κρεβάτι ή πάνω στο χωράφι.
Είναι ο φίλος ούτε φλογερός ούτε αδύναμος. Ο φίλος.
Είναι η αγαπημένη ούτε ενοχλητική ούτε ενοχλημένη. Η αγαπημένη.
Ο αέρας και ο κόσμος που καθόλου δεν τον ψάξαμε. Η ζωή.
– Ήταν λοιπόν αυτό;
– Και το όνειρο φρεσκάρισε.

***

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Οι άμαξες ασημένιες και χάλκινες –
Οι πλώρες ατσαλένιες κι ασημένιες –
Δέρνουν τον αφρό –
Ανασηκώνουν τα κούτσουρα απ’ τα βάτα.
Οι δρομείς του χερσότοπου,
Και τα απέραντα χνάρια της άμπωτης,
Τρέχουν κυκλικά προς τη δύση,
Προς τους στύλους του δάσους, –
Προς τις βάσεις του κυματοθραύστη,
Που η γωνιά του έχει χτυπηθεί από τους στροβίλους του φωτός.

*Μετάφραση: Κώστας Ριτσώνης.

Πέλμα του ουρανού πάνω στην νυχτωμένη θάλασσα,
Κι ένα ιστιοφόρο που αγαπά να πλέει μες το φως
Της ελπίδας-
Σκαρφαλώνει τις μυστικές κλίμακες της σιωπής
Σκίζει η πλώρη του τις χαρτονένιες όψεις των κυμάτων-
Φτάνει στα σύνορα της χαοτικής θεωρίας
Καμία ποίηση δεν το φιλοξενεί
Πλέει και πλέει, μαραμένο σαν ένα λουλούδι που έμεινε απότιστο
Στον κήπο του ζοφερού πουθενά..

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγο του ποιητή στη διεύθυνση http://stratisparelis.blogspot.com.au/2015/12/blog-post_28.html

γενναία τα ναι

θαυμάσια τα όχι 

πιστέψαμε

στις λύσεις

που δεν αφήνουν υπόλοιπο

όμως από τότε πέρασαν χρόνια 

ψύχραιμα πια σου αποδίδω 

σφάλμα μεθόδου

τυφλός από ελευθερία

παρέβλεψες το Χ

αυτό τον άγνωστο 

που λέγεται συνθήκη

τώρα

που στεκόμαι -πάλι- μπροστά

σε αυτή την εξίσωση

ου σε διαψεύδει

εύχομαι

να κάνω εγώ το λάθος

Όλοι φυλάμε με ζήλο την τραγική αίσθηση της ζωής,
όμως είναι το μυστικό μας.
Έτσι ώστε κανένας να μην πρέπει να ενημερωθεί.
Άμα σε υποψιαστούν είσαι χαμένος.
Πρώτα οι φίλοι σου θα σε εγκαταλείψουν, και, ύστερα, η οικογένειά σου.
Όλοι θα το κατανοήσουν, αλλά κανείς δε θα τολμήσει να το παραδεχτεί.
Και, φυσικά, θα σε αγγίξει η ευθύνη του να είσαι ορατός,
του να είσαι το εγερτήριο των επιθυμιών σου.
Οφείλεις να προστατευτείς.
Οφείλεις τις συγκινήσεις σου να φροντίσεις.
Οφείλεις να αγρυπνάς σε αυτόν που τα συναισθήματά σου δείχνεις.  
Όλοι γνωρίζουμε τη μελαγχολία, αλλά απαγορεύεται να την ασκούμε.
Είναι ένα ριψοκίνδυνο άθλημα.
Δεν πρέπει να το παρατηρήσουν να αφήσεις.
Εκείνοι και εκείνες, οι τέλειοι,
αυτοί που σε διαβάζουν,
αυτοί που ξέρουνε που πρέπει να σταθούν.
Μόνο να ξεγλιστρήσουνε επιθυμούν από αυτές τις ενοχλητικές του παρελθόντος αντηχήσεις,
άλλων ζωών όχι ζωηρών.
Έτσι προσπάθησε να πάψεις άμα δεν θέλεις να σε ξεσκεπάσουν.
Άμα το κάνουν, θα σου κλείσουν όλες τις πόρτες.
Θα νιώσεις πως ξεφεύγουν από σένα, αλλά εκείνοι θα σε δουν απ’ τις σκιές
κι απ’ τη συγκίνηση των λόγων σου θα φοβηθούν.
Μια εμπειρία μιαρή μ’ αυτούς θα ζήσουν στις νυχτερινές στιγμές.
Μία κρυφή ευχαρίστηση θα βρουν σ’ αυτές τις συγκινήσεις που ούτε που θα τολμήσουνε να εξομολογηθούν.
Ναι. Το ξέρουν.
Όλοι έχουν γνωρίσει την τραγική αίσθηση της ζωής σε κάποιο απόκρυφο μέρος των ψυχών τους.
Θα φτάσουνε να το σκεφτούν, αν και δεν το παραδέχονται.
Στις πιο προσωπικές στιγμές θα τρέμουνε από αγωνία,
αλλά επίσης θα χαμογελάσουνε στη θέα της γιγάντιας εικόνας του ίδιου τους του κυνισμού.

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, εκδόσεις vakxikon.gr σε μετάφραση Άτης Σολέρτη. Ο ποιητής διατηρεί ιστολόγιο στη διεύθυνση http://robertogarciademesa.blogspot.com/ από όπου προέρχονται και οι φωτογραφίες της ανάρτησης

Λευκαίνοντας αενάως

Η μνήμη δεν καίγεται
δεν πυρπολείται.

Στις κόγχες της κουρνιάζουν αρχαία πουλιά
ακοίμητα
παθιασμένα

φυλάνε καλά τους θησαυρούς των δακρύων
μην τους ληστέψει ξένο μάτι
στοχάζονται
αναδύουν τοπία που βούλιαξαν
αναδασώνουν ό, τι έγινε στάχτη
μεταβάλλουν τη χόβολη σε πυρ

μας καλούν
δείχνουν το δρόμο
λευκαίνοντας αενάως το σκιάχτρο του μαύρου.

***

Άκου

I

Άκου το θρήνο μέσα στη γλώσσα
μέσα στη λέξη

στα κενά των ρυθμών.

II

Σσσς.

Άκου το χορτάρι που μεγαλώνει
το χορτάρι καθώς γκρεμίζεται.

Μια μέρα με βροχή είναι ωραία όσο και μια μέρα με ήλιο.
κι οι δυό υπάρχουν, η καθεμιά όπως είναι.

***

Φόβος για το θάνατο;
θα ξυπνήσω με άλλο τρόπο,
μπορεί σώμα, μπορεί συνέχεια, μπορεί καινούργιος,
αλλά θα ξυπνήσω.
Αν ακόμη και τα μόρια δεν κοιμούνται, γιατί
πρέπει μόνο εγώ να κοιμάμαι;

***

Η νύχτα πέφτει, η ζέστη λιγοστεύει σιγά-σιγά.
Είμαι διαυγής σαν να μην είχα σκεφτεί ποτέ
σαν να ΄χα ρίζες, άμεση πρόσφυση στη γη,
κι όχι αυτή τη νόθα πρόσφυση μιας δευτερεύουσας
αίσθησης που λέγεται όραση,
την όραση που με κάνει να ξεχωρίζω από τα πράγματα
και να πλησιάζω τ’ αστέρια και τα πράγματα τα μακρινά –
σφάλλω: γιατί το μακρινό δεν είναι το πλησίον,
και το πλησιάζω είναι απατώμαι.

*Από την Ενότητα “Ασύνδετα ποιήματα” που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο”, Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2014. Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα. (σελ. 129, 135 και 147).

Σημείωμα στον Νικολά (1)

Απ’ τη στιγμή που συντηρείτε όλα ετούτα τα διάφορα χαρτιά
Υποχρεούμαι να σας γράψω έμμετρα
Εάν δεν αισθάνεστε εξαντλημένος
Εθνικιστή Νικολά
Δώστε μου σε είκοσι λεπτά
Έναν ωραίο καφέ με γάλα που αχνοβολά.

***

Στον Robert de Billy (2)

Το πνεύμα σου, χρυσάνθεμο θεϊκό,
Οδυνηρό με μεγαλοπρέπεια,
Μια μέρα θα μας ξαναπεί τα θέματα
Του πόνου της ομορφιάς

1. Nicolas Cottin. Ο θαλαμηπόλος του Proust
2. Robert de Billy. Γάλλος πρέσβης και διπλωμάτης, τον οποίο ο Proust τον αγαπούσε και τον δεχόταν στο σπίτι του αργά τη νύχτα. Τού άρεσε να συζητά μαζί του για πολιτική και διπλωματία.

*Από το βιβλίο “Μαρσέλ Προυστ – Ποιήματα”, Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2008. Μετάφραση: Ελένη Κόλλια (σελ. 67 και 81).