ένας φίλος
του είχε πει
πως οι κεραίες
των πολυκατοικιών
είναι τα αγκάθια
της πόλης
μα αυτός
τις έβλεπε πάντα
σαν ρίζες
προς τον ουρανό
*
καμιά φορά
το δωμάτιο
στένευε τόσο πολύ
που αναγκαζόταν
να ξεχάσει
για να επιβιώσει
*
όταν χωρίσανε
αυτή πήρε μαζί της
τα χέρια του
και τώρα αδυνατεί
να της απαντήσει
στο μήνυμα
που του έστειλε
*Από την ενότητα [πάω στοίχημα πως ο Χριστός κάπνιζε], που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τρυφερούλης νεκροτόμος”, Κάπα Εκδοτική, 2022.
ΝΗΠΕΝΘΗ
Διάφανα νήματα βροχής
Μακρόσυρτες βουβές συλλαβές
φιλούν τη γη και μέσα της πεθαίνουν
*
ΝΕΚΡΗ ΦΥΣΗ
Μαύρο σκυλί
βόσκει τ’ ασήμαντο
*
ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ
Τι γυρεύ’ η ύλη και πλάθει κάποτε ζωή;
Αποχτά μυαλό και πανικό
χάνει χρόνο κι αίμα
*
ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ
Τ’ άνθη στα ρείθρα επιμένουν
Ωστόσο δεν ξέρουν τίποτα
Για την τυχαία σκόνη που τα θρέφει
*
Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Αν τολμήσεις να φανείς
ίσως να μ΄ αφοπλίσεις
*
ΕΓΓΕΝΩΣ
Υπόρρητη γλώσσα, σκοτεινή
το νου μου μάχεται
την άμαθη ψυχή και τη ραγίζει
*Από την ενότητα “Το σώμα” που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Μαύρο βαμβάκι”, Εκδόσεις Μελάνι, Δεκέμβριος 2009.
Τα βράδια μπορώ να γράψω τις πιο μελωδικές
κραυγές
σε ένα κομμάτι χαρτί
αυτές που στον ύπνο μου
αγαλλιάζουν την ψυχή
και στον ξύπνιο κουρνιάζουν δίπλα στην
συνείδηση
είναι κι αυτή μια ακόμη γαμημένη μέρα
η σημερινή
πηγάδι κι ανεμοδαρμένο δέντρο
που φουντώνει μέσα απ’ τις έγνοιες
και μ’ οδηγεί στο αποκορύφωμα ενός θρόνου
από τον οποίον τόσο εύκολα με ένα άγγιγμα
θα πέσω
πρέπει να μάχεσαι κάθε μέρα
μου είπαν
μα και γι’ αυτό χρειάζεσαι να κατοχυρώσεις
όλα σου τα σπαθιά
που το καθένα έχει λαβή ασήκωτη
σε πληγώνει κάθε που το σηκώνεις
ενάντια στους δύσκολους καιρούς
ακραιφνής να δείχνεις μπρος τον χρόνο
οι αιώνες να σε ικετεύουν γονατισμένοι
και μέσα από την αστείρευτή σου παρουσία
να τους αγριεύεις
μαγεία
αυθεντική λατρεία να κάνεις τον θάνατο σου
δεν μπορώ να σκαρφαλώνω στο φεγγάρι απόψε
αλλά αυτό αναβοσβήνει
χάνεται
κι ύστερα γίνεται θεά
πλασμένη από φως, λίμνες και χλέπες
γιατί με πυροβολείς όταν σε κοιτώ;
Δε σε μέμφομαι
απλώς πάρε το μαχαίρι μου
και δώσε μου το χέρι σου να λαβώσω
ό,τι έχει μείνει
αν έχει μείνει
ζωντανό. –
*Από τη συλλογή “Ποίηση Συνελεύσεων”, Γιάννινα, Φλεβάρης 2021.
Αλαργινή θύμηση ανέμελης μορφής
μιας εποχής που ξεθωριάζει
στο βάθος του αχνού πλάνου
Καθώς πλησιάζει η εικόνα
οικεία μοτίβα προβάλλουν
περιγράμματα φιγούρας με κενό περιεχόμενο
χαμένου στο μακρινό χρόνο
Εκπλήρωση απωθημένων κουκκίδων
στο όριο του πραγματικού
ανθοφορεί στον ζοφερό περίγυρο
υπενθυμίζοντας την ηχηρή παρουσία
πριν το πέπλο καλύψει τα πάντα
Με έκλεισα στο ποίημα.
Μου φρόντισα τη στίξη.
Με διάβασα ξανά.
Δίπλα ένα σπίτι καιγόταν.
Ένα ζώο πεινούσε.
Ένας άνθρωπος φώναζε.
Με έκλεισα στο ποίημα.
Τελείες και θαυμαστικά,
εκεί που κοίμιζα την κόρη μου.
Αποσιωπητικά όνειρα • ζούσα.
Παύσεις, κενά, κομμάτια • αγαπούσα.
Με τις λέξεις ερωτοτροπούσα.
Δίπλα ένα σπίτι καιγόταν.
Κι αυτές που αγάπησαν στα Κύθηρα
Κι αυτές που κοιλοπόνεσαν στις Θήβες
Κι αυτές που γέννησαν στα λαϊκά νοσοκομεία
μίσχο, φύλλο, ανθό και πέταλο
την άλογη
την εξαυλωμένη
την καβαλημένη φύση
τρόπαια φέρνουν ματωμένα
τρόπαια σωμάτων θεσπεσίων
τρόπαια ανθρώπων λυγισμένων
τρόπαια εραστών
τρόπαια ξένων
τρόπαια αρραβώνων ξεχασμένων
τρόπαια ανάμεσα σε βουβές λέξεις
-κρίνα ανυπότακτα
λουλούδια της κοιλιάς τους-
καθώς τα αρπάζουν οι μαίες
καθώς τα ράβουν οι γριές κεντήστρες
καθώς τα ευλογούν οι μοίρες
καθώς τα πνίγουν στα χέρια τους οι βάγιες
μαινόμενες, μαινόμενες στις παιδικές μας κούνιες
και άστρα τα παίρνουν και φεγγάρια τα τρελαίνουν…
-Μάνα μου, σκιάζομαι πολύ μην πεθαμένοι βγούνε;
-Σώπα, παιδάκι μου, οι νεκροί την πλάκα τους βαστούνε.
Ανάμεσά μας
μια Άνοιξη ακόμα.
Να έρχεσαι πάντα
Δεν αντέχω να μην σε κοιτώ
Το φως που δεν είναι από σένα
μοιάζει αφόρητο
-γεμάτο λάμψη βάναυση
Πάντα να έρχεσαι
Τώρα να έρχεσαι
Μετά να έρχεσαι
Να κόβεις το νήμα
της απουσίας
Να ράβεις
με κόκκινη κλωστή
τις καρδιές που,
μαζί αν είναι,
ξέρουν μόνο να γελούν,
να νιώθουν ελεύθερες,
να αγαπάνε.
There are poems
that are never written,
that simply mover across
the mind
like skywriting
on a still day:
slowly the first word
drifts west,
the last letters dissolve
on the tongue,
and what is left
is the pure blue
of insight, without cloud
or comfort.
Υπάρχουν ποιήματα
που δεν γράφονται ποτέ,
που απλά μετακινούνται
στο μυαλό
σαν να γράφουν στον ουρανό
σε μια ήρεμη μέρα:
σιγά-σιγά η πρώτη λέξη
ταξιδεύει δυτικά,
τα τελευταία γράμματα διαλύονται
στη γλώσσα,
και ό,τι έχει απομείνει
είναι το καθαρό μπλε
της διορατικότητας, χωρίς νέφη
ή άνεση.
*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
Μέσα στα σοκάκια
της Αιώνιας Πόλης
περιδιαβαίναμε ψάχνοντας
-ξανά- το νόημα των συμβόλων.
Χαμένοι μέσα στη μέθη,
ξεδιψάσαμε με αλκοόλ.
Απρόοπτα θεριέψανε τα ένστικτα,
που κάποτε είχε δολοφονήσει
με δόλο ο υπολογισμός.
Ανεκπλήρωτα “θέλω”,
μάταιες σκέψεις,
εφηβικοί πόθοι.
Μια επανάσταση εγκλωβισμένη
στα λόγο και στις λέξεις,
μια υπόσχεση που είχε προδοθεί.
Χρυσόβουλο υπογράψαμε τότε
με τα λυπημένα άστρα,
θυσία να προσφέρουμε στη λιτανεία.
Σε μια στιγμή ήταν όλοι εκεί παρόντες
-νεκροί, ζωντανοί και αγέννητοι.
περιμένοντας να ξεδιψάσουν
από το φρέσκο αίμα.
Δίχως αργοπορία
αυτοπυρποληθήκαμε,
με τη φωτιά που έσταζε
από τα μάτια μας,
πιστοί στον όρκο της σιωπής.
*Από τη συλλογή “το ματωμένο όνειρο”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2023.
5.
Ξέρω ότι περίμενες να περάσω.
Είχες αποφασίσει να αγαπήσεις τον πρώτο
περαστικό.
Δεν πέρασα.
Δεν με αγάπησες.
Αγάπησες τον επόμενο.
Ο επόμενος,
δεν θα μάθει ποτέ
πως εμένα περίμενες.
Όταν μια μέρα τον αφήσεις,
δεν θα ξέρει
πως για μένα τον άφησες.
Που δεν με συνάντησες, τότε.
Περίεργο πράγμα ο έρωτας.
Συναντάμε μόνο τη σκιά του.
Ουδέποτε τον ίδιο.
6.
Με ενδιαφέρει η καθημερινότητα.
Με ενδιαφέρει η επανάληψη της ζωής.
Αν και ταυτολογία, αφού ό,τι ζει,
Επειδή μπορεί και επαναλαμβάνεται ζει.
Ζωή δεν είναι ό,τι δεν ήρθε.
Αλλά η ρουτίνα αυτού που έρχεται.
Που κάθε μέρα έρχεται, χωρίς τίποτα να
αλλάζει.
Με ευλογημένη προβλεψιμότητα έρχεται.
Αν και με τρομακτικές αλλαγές απρόβλεπτες.
Που πολύ μετά αντιλαμβάνεσαι πως
συντελέστηκαν.
Δεν ξέρω τι είναι ευτυχία.
Ξέρω όμως, ότι δυστυχία είναι
να μην έχεις καθημερινότητα.
Καμμιά.
*Από τη συλλογή “[αγνώστου] η βία του βίου, Κάπα Εκδοτική, 2021.
To Koskino 