ήταν μια τυχαία τρίτη
ο ουρανός στο instagram ήταν ροζ
εγώ δεν ήμουν έγκυος
οι κατσαρίδες κάναν πάρτυ
είπα: οι υποθέσεις οδηγούνε σε σφάλματα
ενώ έχυνα πάνω στα οδοφράγματα
συμφώνησες
με το αίμα
είχες θυμώσει
μου έδειξες τα δόντια σου
είπα ναι
με ζωγράφισες με αίμα και καύλα
με αποσυντόνισες
Δηλαδή σωστή καταστροφή
μια ευγενική εισβολή στο σύστημά μου
σε παρακαλώ
μην πάμε ποτέ για δουλειά

*Από τη συλλογή “Επισκευές πλοίων”, εκδόσεις μπαταρία, Οκτώβρη 2024.

Πάντοτε με διλήμματα
κρεμασμένοι στην κλωστή
πηγαίνουμε να κοιμηθούμε
βήχοντας
ή μ’ ένα μαχαίρι που σκάβει αργά το σώμα
με το πηγμένο αίμα γύρω του
ανοίγοντας έναν κρατήρα ηφαιστείου σιωπηλό.

Αλλά στο βάθος του καθρέφτη
είμαστε ακίνητα παιδιά.

Από το δρόμο η σειρήνα του ασθενοφόρου
καλεί το θάνατο
είτε να ‘ρθεί είτε να φύγει.
Είτε ‘ρθεί είτε φύγει
το σώμα μας αποκεφαλίζεται
και μένει ακέφαλο χωρίς ηλεκτρισμό.

*Από τη συλλογή “Βράδυ στο σπίτι” (1986). Περιλαμβάνεται στο συγκεντρωτικό τόμο “Βασίλης Λαδάς – Τα Ποιήματα”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Πάτρα 2023.

Η θέση απέναντι μου είναι άδεια
Είμαι άνετος
Έρχεσαι και κάθεσαι
Σε κοιτάζω
Με κοιτάζεις
Διακρίνω ένα χαμόγελο μέσα από τη μάσκα σου
Χαμογελάω κι εγώ
Κοιταζόμαστε για ώρα
Σηκώνεσαι να κατέβεις
Κατεβαίνω κι εγώ εδώ
Ο δρόμος άδειος και προχωράμε στην ίδια κατεύθυνση
Με κοιτάς πάλι
Με άγχος
Βγάζεις τα κλειδιά σου και τα κρατάς στο χέρι σου
Επιταχύνεις και χάνεσαι σε μια πυλωτή
Συνεχίζω τον δρόμο μου
Στεναχωριέμαι για εμένα
Φοβάμαι για εσένα.

POEM AT DAWN

Empire
Is its own
Undoing

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Η Αυτοκρατορία
είναι η δική της
καταστροφή

Αν εκείνο είχε βγει αληθινό
του παιδικού ονείρου μυστήριο όλον
θα ακολουθούσε αστέρι το δρόμο μας
φωτίζοντας το σκοτάδι και τα σύννεφα τα γκρίζα

Τότε η ψυχρή ακίδα του πόνου
δε θα ’ τανε τόσο βαθιά μέσα μας
θα προσπερνούσε γοργά
σαν πέρασε η σειρά της

Τότε και μέσα στον μαύρο ασφυκτικό κλοιό
πνοής ίχνος θα μας τράβαγε ψηλά
στην αέναη δροσιά

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς αναχώρησα.
Πρέπει να πάνε κοντά δυο χρόνια τώρα.
Θυμάμαι άφησα στην κόρη μου τη Σάντρα ένα
γράμμα:
«Mοναχός ξεκίνησα ή βρέθηκα εδώ
στις έρημες κοιλάδες και στα βουνά των κυνηγών
μακριά από Εκεί, μακριά από πολιτισμό
ήρθα να μαθητεύσω στη Σελήνη
και στον Κόσμο τον Παλιό
δραπέτευσα ή με διώξανε, δεν έχει σημασία
ούτε καν ξέρω αν είναι αυτή εδώ η ίδια η
μαθητεία
μονάχα ότι ζω, πυξίδα και πηγαίνω προς τη
θάλασσα του Βορρά
ελπίζοντας να συναντήσω την τύχη ή την ατυχία
μου
ίσως ελπίζω όχι με τούτη τη φορά
Ο λόγος δεν ήτανε σπουδαίος, ένα τάμα σε
κάποια δύσκολη στιγμή που ήμουν ευάλωτος
ίσως και όχι
ίσως αυτή ήταν η δικαιολογία μου
νομίζω πως δεν έχει πολλή σημασία
πηγαίνω αλήθεια προς τη θάλασσα του Βορρά
Αλλά ούτε κι αυτό έχει σημασία
ίσως ήτανε καλύτερη ιδέα από άλλες μου παλιές
όπως να ανοίξω μοναστήρι στο Τσερνόμπιλ ή
να σπουδάσω ναυτικός μηχανικός και να χτίσω
έναν Φάρο να κατοικήσω ή
να σπουδάσω χημικός μηχανικός και να
καθαρίσω τον Νείλο ή
να περπατάω συνεχώς μέχρι να πεθάνω, όπως
είπα και στο τάμα, ή
να ανατιναχτώ ακούσια μέσα στο νερό
χωρίς κανείς να το προσέξει
Έχει μήνες που έχω κατασκηνώσει σε μια σπηλιά
κάπου στον δρόμο για τον Βορρά
και σε ένα παλιό εγκαταλειμένο καταφύγιο
ανταρτών από τον εμφύλιο κάπου πιο νότια κι
έτσι πηγαινοέρχομαι στους δυο πόλους τακτικά
μέχρι να πάρω την απόφαση να αναχωρήσω για
τα καλά.
Έχω βρει ημερολόγια στο καταφύγιο, δεν
πρόκειται ποτέ να τα διαβάσω. Είμαι εγωιστής.
Έχω τόσες συνεκδοχές της πραγματικότητας και
του παραλογισμού όσες μπορώ να αντέξω.
Έχω κι ένα σκύλο, το Αστέρι, που τον έχω βρει
αλλά χάνεται συχνά, κάποτε θα συμφιλιωθούμε.
Πριν φύγω ήμουνα ενεργός πολίτης
κοινώς ένα τίποτα
έκανα την επανάστασή μου στις ώρες που
συνιστούσε η κοινωνία μου δηλαδή στη νιότη
μου και ψήφιζα τακτικά, έκανα και αποχή, έριξα
και άκυρα, συνέχισα την επανάστασή μου σιωπηλά
μέχρι που ενσωματώθηκε άρτια στο σύστημα.
Δεν παντρεύτηκα ποτέ και έχω μια κόρη, που δεν
είναι κόρη μου, είναι ένα αξιολάτρευτο πλάσμα
που βρήκαμε να περιφέρεται μόνο του στη
γειτονιά και το υιοθετήσαμε από κοινού όλοι
στην κοινότητα
κάποτε θα την ξαναδώ, θα έρθει νομίζω προς τα
’δώ
ή θα επιστρέψω
όλοι μας πάντα κάπου, κάπως επιστρέφουμε ή
μας επιστρέφουν».

ΤΕΛΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

*”Ο δρόμος για τη θάλασσα του Βορρά”, Εκδόσεις-Βιβλιοπωλείο Ο Μωβ Σκίουρος, Δεκέμβρη 2023.

μπορώ να πω καθώς φαίνεται να κάθομαι
ακίνητος σ’ ένα τραπεζάκι σε μια φτωχική μικρή αυλή
ακολουθώντας με τον δείκτη του δεξιού μου χεριού
το χείλος ενός αδειασμένου φλιτζανιού
μπορώ να πω πως τους έχω γνωρίσει όλους
έναν προς έναν ξεχωριστά
ίσως στον κατάλληλο χρόνο που αναλογούσε
σε καθέναν από αυτούς
σε φαντασμαγορική ή σαρκική εκδοχή
σε νεανική ή γέρικη
σε νευρική ή σε νωθρή
“λιώμα” ή αδέκαστους

συγνώμη δεν μπορώ παρά να γελάσω λίγο
ακριβώς σε αυτό εδώ το σημείο
όχι δεν οφείλεται σε κάποιο αστείο που είπαν
που θυμήθηκα και θα μπορούσα να σου μεταφέρω

γαμώτο, δεν οφείλονται όλα όσα μου συμβαίνουν
δεν οφείλονται όλα σε αυτούς και μόνον σ’ αυτούς

είπα πως είμαι μια πόλη που επισκέπτονται
δεν είπα ποτέ πως ήμουν ναός λατρείας τους

και τώρα που σοβαρεύτηκα και θα με ρωτάς
για καθέναν απ’ αυτούς
μη νομίσεις πως με το που θα τους φιλοξενήσεις
θα αλαφρύνει τίποτε σε μένα ή σε σένα

αυτοί θα χτίζουν θα γκρεμίζουν
θα μας κάνουν όλο και πιο δυνατούς
χαράζοντάς μας παντού με γέλια και αίματα

αλίμονο! Εγώ σου μιλάω
και συ με περνάς σαν έναν απ’ αυτούς…

*Από το βιβλίο “πειροτεχνήματα – τεκμηριώσεις αιώνιων δευτερολέπτων”, έκδοση +τεχνία-, Ιούνης 2014.

Διπλά κοιτάς τα πράγματα,
είσαι ένας άνθρωπος εξεταστής
και ταξιδευτής συγχρόνως.
Δεν ησυχάζεις πουθενά,
όσο την ημέρα βλέπεις δράση
και το βράδυ τη σιγαλιά του λάθους.
Φεύγουν οι καιροί σαν να μην άλλαξε
παρά μόνο η ηλικία και ο τρόπος
που αντιλαμβάνεσαι το σώμα.
Οφιούσα είναι το νησί,
τόπος με κινδύνους η σκέψη,
όταν αναίρεσις αυτό που έπραξες
έστω και με την απραξία.
Κάποιοι θα ήθελαν να βρίσκονται
σε αυτή τη θέση σίγουρα,
εσύ μέσα από τα χαλάσματα βρίσκεις
τον ρυθμό σου να πορεύεσαι στον κόσμο.
Δεν έχεις κάθισμα, συνεχίζεις να πατάς
ξεροσέλιδα και ψόφια γράμματα,
αναζητώντας τον φάρο στο βάθος,.
το αγαπημένο πρόσωπο έναντι αγάπης
που δεν δίνεται με ίδιο τρόπο όπως τότε.

*Από τη συλλογή “Υδρούσα – Οφιούσα”, Εκδόσεις Κέδρος, 2021.

Αποφάσισα να συγχωρήσω
να χωρίσω τα “συν”, κολλημένα στη μνήμη
όσα είπα “τέρας”.
Είκοσι χρόνια μετά
τα γράμματα στο μέλλον
γύρισαν πίσω
στις πέτρινες κάσες τους.
Στην αργοπορία του κουκουλωμένα
τα μισά σωθικά μου
σκοτώνονται με τα άλλα μισά κάθε μέρα
για την επικράτεια του φόβου.
Ψυχροπολεμικοί παγετώνες εμείς
εκτεθειμένοι σε ακτίνες Χ της αλήθειας
πλημμυρίζουμε τον κόσμο
γεμίζοντας τις βαθιές πληγές του.

*Από το βιβλίο “Δαιμονισμένες – Κείμενα όλο triggers”, έκδοση Ακυβέρνητες Πολιτείες, Θεσσαλονίκη, 2023.