Η Πρόποση της Απελπισίας
“Κλαύσαμε και οι θεοί είναι σιωπηλοί
Εμπιστευτήκαμε και προδοθήκαμε
Αγαπήσαμε και ο καρπός ήταν η στάχτη
Δώσαμε και το δώρο μετρήθηκε.
Ξέρουμε ότι οι ουρανοί είναι άδειοι,
ότι η φιλία και η αγάπη είναι ονόματα
ότι η αλήθεια είναι σκωρία σαν στάχτη,
οι καμένες φλόγες του τέλους της ζωής.
Πολύ και μάταια περιμέναμε,
μετά τη νύχτα του ανθρώπινου τριξίματος,
για ένα μόνο τραγούδι στην άρπα της Ελπίδας,
ή μια αχτίδα αυγής στην ακτή.
Ναι, τραγούδια έρχονται αιωρούμενα, γλυκό θαύμα,
και σπίθες χρωματισμένες σαν βέλη αστράφτουν·
αλλά η γλυκύτητα είναι ψέμα, και κουρασμένα πόδια
τρέχουν πίσω από μια αχτίδα φωτός βάλτου.
Την ώρα της ανάγκης μας, το τραγούδι σβήνει,
και το στεναγμό της θάλασσας φουσκώνει από θλίψη.
Η σειρήνα χλευάζει με το γουργουριστό γέλιο της,
που πνίγεται στο το βαθύ χτύπημα του θανάτου.
Το φως που κυνηγάμε με τα αδέξια πόδια μας,
σαν τους στόχους καλύτερων χρόνων,
ταλαντεύεται ψηλά και χαμηλά και εξαφανίζεται,
οι σπίθες ήταν βαμμένες με τα δάκρυά μας.
Ο Θεός είναι ψέμα, και η πίστη είναι ψέμα,
και η αγάπη είναι δέκα φορές περισσότερο·
η ζωή είναι ένα πρόβλημα χωρίς λόγο,
και ποτέ κάτι που πρέπει να αποδειχθεί.
Προσθέτει και αφαιρεί και πολλαπλασιάζει,
και διαιρεί χωρίς σκοπό ή τέλος.
Όλες οι απαντήσεις της ψευδείς, ακόμη και ψευδώς αληθινές,
σύζυγος, εραστής, φίλος.
Το ξέρουμε τώρα, και δεν έχει πια σημασία.
Τι σημασία έχει η ζωή ή ο θάνατος;
Μικροσκοπικά έντομα, αναδυόμαστε από τη γη,
ο πόνος και η προσφορά είναι η ανάσα μας.
Σαν μυρμήγκια σέρνουμε στην κοντή μας άμμο,
ονειρευόμενοι “μεγάλα πράγματα”.
Ιδού, θροΐζουν, σαν φλοιοί σε έναν ωκεανό οργής,
στην ορμή των τρομερών φτερών του Χρόνου.
Ο ήλιος χαμογελάει χρυσός, και τα φυτά λευκά,
και ένα δισεκατομμύριο αστέρια χαμογελούν, ακίνητα·
Ακίνητα, άγρια σαν εμάς, το καθένα γυρίζει προς τη γη,
Και δεν μπορεί να κρατήσει τη θέλησή του.
Χτισμένα, ανόητοι, τα μεγάλα σας πράγματα,
Ο χρόνος θα φέρει στο τίποτα·
Ζεσταίνεται με τραγούδι, τραγουδάει το γλυκό ψέμα,
Και το ψεύτικο βέλος τα δάκρυά του σφυρηλάτησαν.
Για εμάς, μια εκεχειρία για τους θεούς, τους έρωτες και τις ελπίδες,
Και μια προσευχή φωτιάς και ροής·
Μια ελαφριά στροφή στον χορό του θανάτου,
Και ένα δυνατό ζήτω για τον τάφο!
1892
*
Ζωή ή Θάνατος
Μια ψυχή, στα μισά της Πύλης, είπε στη Ζωή:
“Τι μου προσφέρεις;”
Και η Ζωή απάντησε:
“Πόνος, ο αδιάκοπος αγώνας, η απογοήτευση, μετά από αυτά
Σκοτάδι και σιωπή.”
Η ψυχή είπε στον Θάνατο:
“Τι μου προσφέρεις;”
Και ο Θάνατος απάντησε:
“Στην αρχή, αυτό που σου δίνει η Ζωή στο τέλος.”
Στρεφόμενη στη Ζωή: “Τι θα γίνει αν ζήσω και αγωνιστώ;”
«Άλλοι θα ζήσουν και θα πολεμήσουν μετά από εσάς
Λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι πιο εύκολο εκεί που πρέπει να πάτε εσείς.»
«Και για τους αγώνες τους;» «Ένα πιο εύκολο μέρος θα είναι
Για τους άλλους, ακόμη και στο αποκορύφωμα του πιο οξύτατου πόνου
Της αγωνίας που κατακτήθηκε.»
«Και τι έχω εγώ
να κάνω με όλους αυτούς τους άλλους; Ποιοι είναι αυτοί;
«Εσύ ο ίδιος!» «Και όλοι αυτοί που ήταν πριν από εσάς», «Εσύ ο ίδιος!»
«Το σκοτάδι και η σιωπή, επίσης, έχουν τέλος;»
«Τελειώνουν στο φως και τον ήχο. Η ειρήνη τελειώνει στον πόνο,
Ο θάνατος τελειώνει σε μένα, και εσύ πρέπει να γλιστρήσεις από τον Εαυτό.
Για τον Εαυτό, όπως το φως στη σκιά και η σκιά στο φως ξανά,
Διάλεξε!»
Η ψυχή, αναστενάζοντας, απάντησε: «Θα ζήσω.»
Φιλαδέλφεια, Μάιος 1892
To Koskino 