This is the face that will survive my face.
This space, this light survive
the hour they were snatched from time.
Afterlife judgments loom:
this – a hairdo?
the squint – a twitch of humour?
Why be redeemed or damned,
when you can be noticed?
or, forwarding, converse fοr ages,
the stilled gaze with live glances?
I’m settling in to the longer life,
fragments of I
and his eye
circling in stellar winds
***
Φωτογραφική ζωή
Αυτό είναι το πρόσωπο που θα επιβιώσει το πρόσωπό μου.
Αυτός ο χώρος, αυτό το φως επιβιώνουν
με την ώρα που ξέκλεψαν απ’ το χρόνο.
Οι μετά θάνατον ετυμηγορίες δεσπόζουν:
αυτό – μια κόμμωση;
το αλλοιθώρισμα – ένα διάλειμα με χιούμορ;
Γιατί να εξαγοράζεσαι ή να καταδικάζεσαι,
όταν μπορούν να σε παρατηρήσουν;
ή, προωθώντας, να προσηλυτίζεις για πολύ,
το ήρεμο βλέμμα με ζωντανές ματιές;
Καταφεύγω σε μια πιο διαρκή ζωή
θραύσματα του εγώ
και το μάτι του
να περιστρέφεται σε αστρικούς ανέμους
*Από τη συλλογή “Flares” (“Πυροτεχνήματα”). Mark Time Books, 2016. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
