Επικρατεί αναβρασμός
στην αποικία.
Σκότωσαν οι σαμποτέρ
το τριμελές συμβούλιο
κι έμεινε ακέφαλη.
Τρέχουν τώρα οι γραμματείς
και οι συγκλητικοί
να οργανώσουν τη διαδοχή
από το Εθνικό Συμβούλιο
να εκλέξουν τους καινούργιους.
Οι τάξεις έχουν
αυξημένες προσδοκίες
από το νέο συμβούλιο
που θα εκλεγεί
οι δούλοι θέλουν
καλύτερες μερίδες
οι έμποροι λιγότερη φορολογία
μόνο η ανωτέρα τάξη
χαμογελά
γιατί βρέξει – χιονίσει
θα έχει τα προνόμια της
όλοι οι άλλοι
ακόμη και οι φύλακες
και οι ραβδούχοι
περιμένουν κάτι καλύτερο
μα άδικα ελπίζουν
θ΄αλλάξουν μόνο τα ονόματα.

Every morning
he forgot her name, who she is.

Every morning
he opened his eyes, and
he looked at her, and
for just a couple of seconds
(before he once again remembered)
he wondered

if she is
(if she has always been)
God.

*Artwork is from here: http://heatherhorton.com/category/surfacing-new-paintings-by-heather-horton-november-2012/

**For more poems by Alex Antonopoulos, please visit his website: http://www.alexantonopoulos.com

ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ

Ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω
ένα αληθινό ποίημα
ο πόθος μου ήταν μόνο να γνωρίσω
τις αισθήσεις που μου έλειπαν
να βρω μια συγκεκριμένη σταγόνα απαστράπτοντος ύδατος
στα βάθη ενός μυθικού ωκεανού

***

ΚΑΡΟΥΖΕΛ

Η ζωή γυρίζει γύρω απ΄ τον εαυτό της
καρουζέλ
στο κέντρο μια απειροελάχιστη οπή
κβάντο του τίποτα
κινεί τα πάντα
για να επιστρέψουν στο άπειρο.

***

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Χιλιόμετρα δρόμων ουτοπίας
στην καρδιά του ανθρώπου
ψηλά οι αστερισμοί
το βόρειο σέλας της αθανασίας
μακρινός αντικατοπτρισμός
να ολοκληρωθεί
η ζωή που λείπει.

*Από τη συλλογή “Ο Αλχημιστής του Χάους”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2015.

το βλέμμα της άμμου
η ακόλαστη γαία
του πύργου ο φλοιός
η ανταλλαγή των λόφων των τερπνών

ο πρώτος λίθος
το θελκτικό χταπόδι
έσβησαν τ’ αμπέλια
απ’ τις στοίβες της αγέλης
ψεύδονται εκείνοι

τότε το ευτελές της εμπιστοσύνης νερό
κι η απανταχού νυχτιά

πόρτες εκπυρσοκροτούν
αόρατα χέρια

το γρασίδι επενδυμένο
η φωνή μπλοκαρισμένη
ο δρόμος αποκεφαλισμένος
το σπίτι ολοσχερώς καμένο

τα πάντα για σένα βλέπεις
δεν βλέπεις τίποτα πια

*Αναδημοσίευση του ποιήματος από εδώ: http://eisvathos.blogspot.com/2018/06/blog-post_26.html

Η ελευθερία είναι το περιστέρι της ψυχής
Πετάει με πληγωμένο το ένα φτερό,
δακρύζοντας τον χρόνο κάτω από αργυρά
τόξα συνείδησης
Πικρό φαρμάκι ρέει παντού
Η αντιστροφή των ρόλων
ενάντια η φύση του πάθους
Κατεδάφιση αξιών αρμονία θανάτου
Έφτασε η διακοπή
Εσύ ονειρεύεσαι ακόμα
Αυτή η χορδή δεν κουρδίζει στον τόνο
που θέλουμε
– Σπάσ’ την!
Τα μάτια των σκύλων αλλήθωρα
πέφτουν στο παγωμένο πόμολο της πόρτας
λαιμοδέτης καρό Ερωτική σχέση
Άνθρωπος με χώμα Γη
Κουράγιο δεν αργεί το ολοκαύτωμα
Μπροστά στο Φ ι λ ί του Ροντέν.

*Από τη συλλογή “Τα τείχη / Τα ίχνη”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2013.

[5]
Όταν θα ηχογραφήσω όλες τις ιστορίες των ανθρώπων
θα τις κλείσω μέσα σ’ ένα μπουκάλι. Μετά θα
τους ζητήσω να μείνουν αθάνατες

[11]
Η νηστεία των λέξεων είναι το κείμενο. Η μουσική,
το τέλος του κειμένου.

[24]
Αυτό που θα μου λείψει περισσότερο από τη βροχή
είναι η ανάμνησή της.

[44]
Δεν υπάρχει έρωτας που να ταιριάζει με λέξεις. Κι
εγώ, ένας αυτοδίδακτος στα τραύματα, με τρυπημένα σπίτια.

[101]
Μόνο μια ρυθμική λευκότητα μπορεί να επιβάλλει
την αρχιτεκτονική δυο ενωμένων σωμάτων. Και να
την περιγράψει στον άνεμο.

*Από το βιβλίο “Κατά τον δαίμονα εαυτού”, Εκδόσεις Σμίλη, Ιούνιος 2015.

Με το κεφάλι θρύψαλα
απ’ τη μέγγενη των παζαριών σας
την ώρα της αιχμής και κόντρα στο ρεύμα
θ’ ανάψω μια μεγάλη φωτιά
και κει θα ρίξω όλα τα μαρξιστικά βιβλία
έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ
τα αίτια του θανάτου μου.
Μπορείτε να της πείτε
πως δεν άντεξα την άνοιξη ή πως πέρασα με κόκκινο.
Ναι. Αυτό είναι πιο πιστευτό.
Με κόκκινο. Αυτό να πείτε.

*Από τη συλλογή “Ιδιώνυμο”, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1980.

ΙΙ
Πρόσωπα
που σφράγιζαν στο μέταλλο
αθάνατους ίσκιους
της θάλασσας

Πουλιά
που ταξίδευαν στο σούρουπο
ρουφώντας κραυγές
των ασημένιων ποταμών

Αιώνιο φως
που ζητούσε σε περβάζια
των άστρων διψασμένο συχασμό

Το μεσονύχτι
φτερά ενός ελμίνθειου αγγ΄λου
θα κουβαλάνε τα βήματα
των βαρβάρων πίσω από χάλκινους
θρόνους θεών και κολάκων.

*Από την ενότητα “Πρωτάνοιξη”

Ι
Η υπόλοιπη λευτεριά
μαστιγωμένη στα μνημεία

Η υπόλοιπη ανθρωιλά
καρφιτσωμένη σε στεφάνια
από αθάλη

Τα υπόλοιπα ποτάμια
στερέψαν
δεν έχουν ήχους

Οι υπόλοιπες ρίζες του ωκεανού
βαθιά σημάδια
για το μέλλον

*Από την ενότητα “Δευτεράνοιξη”

IV
α’
Δεν θα δούμε το φτερό της άνοιξης
να γράφει άλλο χρησμό

Οι πυθίες λίγόστεψαν στο μαύρο

β’
Ο ήλιος που περιμέναμε διήλθε

Η βοή του ωκεανού που αγαπήσαμε
ρουφήχτηκε από άλλες μνημες

τα τείχη μας ήταν υψηλά.

*Από την ενότητα “Τριτάνοιξη”

**Από τη συλλογή “Έαρ το πρώτο”, Μελβούρνη 2017.

Πέρασε μπροστά μου τρέχοντας
δεν έχω πόδια!
φώναζε,
δεν έχω πόδια!

*
Η κραυγή
ένας κομμένος ουρανός

είναι

ρίζα δίχως δέντρο.

*

Κέρμα η ψυχή
σε τρύπια τσέπη
γλίστρησε απόψε.

*

Συλλέκτης
δραπέτης
συλλέγει
επιδιορθώνει
μεταπουλά
απ’ το ξημέρωμα
για λίγα κέρματα
του κάτω κόσμου
την αυλή
σκουπίζει.

*

Τις λίμνες σου και τα ποτάμια σου
φοβάμαι
γι’ αυτό μεθάω με θάλασσα.

*

Έσπρωξα πίσω μου τη θάλασσα
δική σου, είπα, σ’ τη χαρίζω
άλλαξα πατρίδα
χώμα μου η γη
εγώ από νερό είμαι.

*
Αν δεν βγεις απ’ τον εαυτό σου
δεν θα συναντήσεις ποτέ κανέναν.

Τα μάτια είναι του χρόνου τα παράθυρα.
Τι βλέπεις;
Τίποτα
Τίποτα για τίποτα.

*”Έρημος όπως έρωτας”, δίγλωσση έκδοση (με μετάφραση στα Αγγλικά Γιάννη Γκούμα), Εκδόσεις Ποιείν, 2015.

Πελώριος και κόκκινος

Πάνω από το Γκραν Παλαί

Ο χειμωνιάτικος ήλιος εμφανίζεται

Κι εξαφανίζεται

Σαν κι αυτόν η καρδιά μου θα εξαφανιστεί

Και όλο μου το αίμα θα φύγει

Θα φύγει να σε ψάξει

Αγάπη μου
Ομορφιά μου

Και να σε βρει

Εκεί όπου βρίσκεσαι.

*Από το https://poiimata.com – Mετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος.