έρχόµαστε από µια µαυρόασπρη οπτική σε σιωπηλές παραλλαγές
ο 20ός έφερε φασισµό, πόλεµο και φτώχεια
το πολύχρωµο ’68 έχασε γρήγορα τον ρυθµό του
ίδιες επιθυµίες τότε και τώρα
είπαµε πως ονειρευόµαστε έναν άλλο κόσµο
όχι όµως του θανάτου κι όπου κάτσει η µπίλια!
τίποτα δεν είναι τυχαίο
ας µην το κουράζουµε άλλο!

ο 21ος έφερε φασισµό, πόλεµο και φτώχεια
φανταχτερή οπτική σε κραυγαλέες παραλλαγές
στο όνοµα των αόρατων
µε µάτια σαν ευρώ
ό, τι φάµε κι ό, τι πιούµε!

ίδιες σκέψεις τότε και τώρα
δεν θα ξεµείνω απο λέξεις
δεν θα ξεµείνω απο δύναµη ψυχής
για να φωνάζω
και να διεκδικώ

καληνύχτα ανθρωπότητα

αντίσταση στην εγωπάθεια
στην αυθάδεια του τίποτα που έγινε παντοδύναµο καθεστώς
και κοιτάει αφ’ υψηλού τις ζωές µας
για το τίποτα λοιπόν
υποψήφιος γαµπρός
υποψήφιος πάντα νεκρός
σκάσανε δράκοι για λόγους παλαιούς
ιστορία γνωστή -κι έτσι κατάσταση!
µη ελεγχόµενο χάος τέλος πάντων

πόσο µακρυά είναι µια καινούρια ανατροπή;
το πιο πιθανό είναι να γεννηθεί ένας άλλος κόσµος πουλιών
είναι πιθανόν να σε γνωρίσω µε στίχους αγωνιστικούς και ξεκάθαρους
το πιθανότερο είναι ένας ψηλός ποιητής να ψηλώσει όταν µε διαβάσει
το πιο πιθανό για σήµερα είναι να γεννηθεί το απίθανο ποίηµα

Έξω απ’ το παράθυρό μου

Έξω απ’ το παράθυρό μου
σωρός μαζεύτηκε το χώμα
οι σκάλες γέμισαν σκουπίδια
υπόγειο το βασίλειό μου
κι η ερωμένη μου στο στρώμα
κατάκοιτη, τη ζώσαν φίδια.

Άνυδρη στέππα το μυαλό της
δυο μήνες περπατούσαν λύκοι
υπόγειο το βασίλειό της
άγχος η θάλασσα και φρίκη.

Κοιτάζω απ΄το παράθυρό μου
τις σκάλες και τον ουρανό
και τα σκουπίδια όπως σας είπα
κι αντί για θρόνο έχω σανό
και για τροφή μου έχω μια τρύπα.

Η τρέλα τσάκισε το πάθος
το πάθος που δεν έχει σβήσει
ξυπνήσανε πανάρχαια μίση
κι εμείς βουλιάζουμε σε βάθος.

Σε βάθος και πηχτό σκοτάδι
το πάθος έσπασε στα τρία
παγίδα τα ψυχιατρεία
και το μυαλό σου στο πηγάδι.

Πρέπει να βγούμε από το έλος
κι αν είναι κάποιος να επιζήσει
αυτή είσ΄εσύ που ΄χεις το βέλος
σα σύμβολο και έμβλημά σου·
τώρα πληρώνεις το έγκλημά σου
και το ασυγχώρητο το λάθος
να κρύβεις μές στην καρδιά σου
τόση ζωή και τόσο πάθος.

*Γράφτηκε Μ. Τρίτη, 9.4.1974. Δημοσιεύτηκε το 1982 στη συλλογή «Θειάφι και αποθέωση», Εκδόσεις Ακμών, 1982.

*

Παραινέσεις ενός παρανοϊκού ή Προσοχή στους ξένους πράκτορες

Ο ξένος είναι πάντα ξένος
μην το ξεχνάς
κι αυτόν
που σήμερα φιλία κιόλας κέρδισε
πουλώντας σου φρικτές κοινοτυπίες
για τον καιρό για το κρασί
την ομορφιά του τόπου
κράτησ’ τον στην απόσταση
μην πέφτεις στην παγίδα
όσο και αν σου φάνηκε
καλών προθέσεων, προσιτός
μην το ξεχνάς
στον χαρτοφύλακά του
μπορεί και να σου κουβαλά
μακέτα φυλακής μ’ ανεμιστήρες

*Γράφτηκε στις 6.4.1976. Δημοσιεύτηκε το 1982 στη συλλογή «Θειάφι και αποθέωση» με τίτλο «Ἐξω απ᾽τα δόντια».

Ιανουάριος. Συχνά, η μοναξιά δεν είναι μοναξιά. Κουβαλώ βιβλία που σπανίως διαβάζω, σαν προοπτική συντροφιάς. Σε μια γωνιά της Ελλάδας —είμαι σίγουρος— άνθισαν ήδη οι πρώτες αμυγδαλιές.

Φεβρουάριος. Υπάρχει μια άγραφη ποινή για όσα κάναμε, μπορεί και καταδίκη. Μετρώ τους κορμούς των δέντρων σα να ’ναι ψυχές ανθρώπων. Δεν έχω που να πάω, γι’ αυτό επιστρέφω. 

Μάρτιος. Δοκιμές του Ρέγκου με κάρβουνο και μολύβι. Σηκώνομαι και τα χόρτα κρατούν το σχήμα του κορμιού. Το κρανίο μου, τόπος όπου κατοικούν ξυλοκόποι και σφαγείς ζώων.

Απρίλιος. Μιλούσε στον ύπνο μου η θάλασσα. Όσα παρατηρώ, ένα κατ’ εξακολούθηση έγκλημα ομορφιάς. Γιγαντόμορφος ύπνος με καταπίνει. Γίνομαι απότομος, σαν γκρεμός. 

Μάιος. Ναυάγιο μες στην ανθισμένη ύπαιθρο. Χωρίς νερό, χωρίς τρικυμία. Υπάρχει μία ηλικία όπου όλοι συναντιόμαστε. Όσα έζησα χωρούν σε λίγες μόνο σελίδες.

Ιούνιος. Γεμάτος ακατανόητες συμπεριφορές. Τελειώνουν οι λέξεις και μετά οι ζωές μας. Οι πόλεις, η άσφαλτος, το διαμέρισμα — όλα ένα απέραντο λάθος. Χρονικές οπές. Μας καταβάλλει η ματαιότητα.

Ιούλιος. Η ποίηση, μια ιστορία τελειωμένη. Κάθε τέχνη είναι απολύτως ανώφελη, γράφει ο Ουάιλντ. Η καχυποψία είναι στοιχείο ανεπάρκειας. Όσα κάποτε μελέτησα, καθόρισαν μυστικά τη σκέψη μου.

Αύγουστος. Ανθρακοθηρίο. Ψηλαφώ τα όρια ακμής, παραμέλησης και μεταμόρφωσης. Όλα χωρούν στο τίποτα. Τα στοιχεία της υπαίθρου φιλικότερα από τους ανθρώπους.

Σεπτέμβριος. Νύχτες με αγκάθια και έντομα. Αγαπώ τη θάλασσα, αλλά τη βαριέμαι. Βαριέμαι μάλλον ό,τι αγαπώ. Η ευλογία του νερού, η κατάρα των ανθρώπων. Παρηγοριέμαι με τη σκέψη ότι όλα είναι Θεός.

Οκτώβριος. Ό,τι συλλαμβάνω, μ’ έχει πρώτα συλλάβει εκείνο και με κρατά χειροπόδαρα. Συνομιλώ αποδοτικότερα με τους στίχους. Μου προσφέρουν τα απολύτως αναγκαία. Δεν υπερβάλλουν και δεν σιωπούν αναίτια.

Νοέμβριος. Αποτυπώνω την εγκατάλειψη. Η Θεσσαλία δίνει μορφή στο ασχημάτιστο. Ζω σημαίνει βρίσκομαι σε απόγνωση. Ο εγκλεισμός μετριέται σε τετραγωνικά. 

Δεκέμβριος. Γέμισε το απόγευμα σκοτάδι. Μου κρατούν συντροφιά οι Κυριακές του Λάσκαρη. Ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. Μέσα μου έχω σύρει τον πιο μεγάλο βράχο.

*Από εδώ: http://apotypoma.blogspot.com/2025/12/blog-post.html

“Ήλιε χρυσέ, πύρινε, Καταστατικέ
Ήρθες, είδες, γκρέμισες, νίκησες!”

Είδα φυλές και έθνη με το σημάδι του Ιούδα
Κομπάρσους πλήθος με λόγχες αργυρές
Εμπόρους να πουλάνε καρμανιόλες
Είδα την Ιερουσαλήμ να κρύβεται
πίσω από τους κρεμασμένους
Είδα τον Λάζαρο μανιακό με ένα φτυάρι

Κι οι τρόφιμοι του Ασύλου Σαραντόν
με όλους τους πεθαμένους, ξαναπεθαμένοι
Ο ουρανός Σαρλότ Κορντέ, ο ουρανός
μας καταδιώκει
μες στη σιγαλιά των τάφων
Και μια ανθρωπόμορφη μαϊμού την αλυσίδα της
βροντάει σε ξόδι κολασμένων
Τι επικήδειες τιμές κι ατιμασμένων πάθη

Όταν προβάλει η αυγή κροκάτη
κι οι παλιοί Κορδελιέροι ξαναμοιράσουν τα χαρτιά
Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη
….βαθιά να μπαίνει το μαχαίρι και να δείχνει
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑ!

Απρίλιος 2023

*Από τη συλλογή “Τι αιώνα κάνει έξω;”, Εκδόσεις Περισπωμένη, 2025.

3.
Κάποτε το είχα αντιληφθεί πως το εν Εόν με
διαπερνά τόσο όταν αγαπώ Όσο και όταν πεθαίνω
από την πλήξη των άλλων Εγώ μέσα του Ένα
μόριο ελάχιστης ευθύνης Εγώ μέσα του Κι
αναπνέω από την τρύπα τΗς βελόνας

5.
Ο αδελφός μου κι εγώ
μαλώνουμε για
τον χάρτινο
ανεμόμυλο
κάτω από τον άπνοο
ουρανό

/ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ

9.
Όλες οι πρώτες φορές με
τραυμάτισαν

16.
Στο σινεμά
μια καθώς πρέπει γυναίκα
μπαίνει
στο drive in
για να πάρει μάτι
τα ζευγάρια
που χαμουρεύονται στα αυτοκίνητα’
τελειώνει
κρυμμένη στην πίσω ρόδα
κατουρώντας την καύλα της
/τη νύχτα
έχω πιστέψει
ότι ζει κάπου στο μυαλό μου

17.
Κάποτε
ξεχνώ τον θάνατο
κι ερωτεύομαι•
κάποτε ο έρωτας
με ξεχνά
κι o θάνατος
ανθίζει

*σαν κορινθιακό κιονόκρανο

*Από τη συλλογή “σκαλέτα: 47 σκηνές για το τέλος του κόσμου”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2025.

Τις Κυριακές η θλίψη φοράει μπουφάν από πούπουλο
Κάθεται στην άκρη του κρεβατιού χωρίς να μιλάει
Σαν να ξέρει πως ανθίζουμε άγριοι και αληθινοί
Ενώ ο ήλιος μπαίνει στο δωμάτιο απ’ τις περσίδες.

Ανθίζουμε στο χάδι
Στο βλέμμα που στέκεται λίγο παραπάνω
Στο «Σε θέλω» που δεν χρειάζεται λόγια
Στη σιωπή όπου επιπλέουν χαμόγελα.

Αύριο με φύλλα σπιλωμένα απ’ το φθινόπωρο θα επιστρέψουμε στις ρίζες
Θα γίνουμε πάλι υπόγειοι πατώντας στις νότες ενός κλαρινέτου μπάσου
Σήμερα όμως με αγγίζεις και στα δάχτυλά σου αρχίζει κήπος από πέταλα
Που δεν φοβούνται τον άνεμο.

Σήμερα σε φιλάω κι έχω στο στόμα τη γεύση του χώματος
Αυτού που σκάψαμε για να βλαστήσουμε σαν υγρός ψίθυρος
Ανάμεσα σε λόγχες από φρέζιες και φως.

*Το ποίημα και η φωτογραφία του ΠάνουΚεφαλά αναδημοσιεύονται από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2025/12/09/τις-κυριακές-ανθίζουμε-τώνια-τσαρούχ/

3.

αφήνω μια κενή σελίδα
για να θυμάμαι ό,τι πρέπει να ξεχνάω

αυτό το καλοκαίρι μπήκε κάτω απ’ το δέρμα μας
και τώρα θα κλάψω σαν παιδί

δύο Ρώσοι στην ακτή του γκρεμού
μας είπε ότι η ησυχία ανοίγει
τον δρόμο στην αιωνιότητα

έπειτα φάγαμε το πρώτο πεπόνι
του κήπου τους

φαντασία
συναισθήματα
μνήμη
μας κάνουν χρόνο

έτσι μας είπαν

κι εμείς κοιτάξαμε τα ποτήρια μας
σαν να μας έκατσε αγκάθι στον λαιμό

θα περπατήσω πολύ τώρα
γιατί τύχη μάλλον δεν υπάρχει
και τα σκυλιά το γνωρίζουν καλά αυτό

θα περπατήσω χωρίς ξέρω προς τα πού

αυτοί οι Ρώσοι
ακίνητοι
πάνω στο νοτιότερο νησί
πλησιάζουν την Αφρική
(και το ξέρουν)

φαντασία φαντασία φαντασία
όλη τη νύχτα
γλείφαμε αυτή τη λέξη

να θες να πας κάπου
που δεν ξέρεις πού είναι
είπε
και κοίταξε χαμογελώντας τους τοίχους
των δωματίων όλης μας της ζωής

φαντασία φαντασία
κι όλοι οι τρανοί που δεν κοιτάξαμε
μας χαστουκίζουν

φαντασία
κι αγκαλιάζω με όλη μου τη δύναμη
μα μεγάλη
γυναίκα
στη μέση
ενός σκοτεινού
κήπου

*Από τη συλλογή “Άπω Αργεντινή”, Εκδόσεις Σμίλη, 2023.

Παλιό τραγούδι
 
Δεν χρειάζεται να θυμάσαι,
Εμείς γνωρίζουμε
πως ο θάνατος είναι μια ορεινή νύχτα
κι ένα κομμάτι κρύο ψωμί
κρεμασμένο στον αέρα
Και το γεγονός ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ,
κάνει τη ζωή διαρκώς πιο γλυκιά…

*

Ορφέας σε έναν άλλο Άδη
 
 
Δεν κάνω τίποτα
Μόνο γράφω ποιήματα
Η μόνη μου σκέψη και συλλογή
είναι τι να γράψω τώρα!
Έτσι φαίνεται πως η μόνη μου
επιθυμία και
σκοπός είναι
το πώς… το πότε να
αυτοκαταστραφώ
και να χαθώ
Δεν κάνω τίποτα
Μόνο γράφω ποιήματα!
 
Η μοναδική μου αδελφή είχε δίκιο
Το μοναδικό εργαλείο
αυτοκαταστροφής μου…
 
*

Ιουλιανές νύχτες
 
Νύχτα ενός Ιουλίου,
εργάτες κοιμούνται υπό το σεληνόφως,
περιστέρια πίσω
από τα βλέφαρα των οφθαλμών μου κρύβονται,
τα όνειρά μου
από τον μιναρέ της σιγής πέφτουν
και λέω στον εαυτό μου:
δεν είμαστε τίποτα
παρά παιχνίδι για τον τόπο και τον χρόνο…
Άλλη νύχτα ενός Ιουλίου,
εργάτες υπό το σεληνόφως
κοιμισμένοι, τα βλέφαρά μου τόσο βαριά
όσο εκείνο το κτίριο
που πάνω του είμαστε ξαπλωμένοι,
σκέπτομαι τις παραπλανητικές σχέσεις,
τους φθηνούς λόγους,
το τραύμα του ανόητου γέλιου,
λέω στον εαυτό μου
η ζωή ρεύει με την φλέβα που υπομένει…

*

Φλας μπακ
 
Ο λόγος που για μερικά χρόνια
η αστυνομία με κυνηγούσε διαρκώς
και μερικά χρόνια με φυλάκισαν
δεν ήταν ότι ήμουν κάποιος νέος επαναστάτης
ούτε κάποιος παλιός τρομοκράτης
ήμουν απλώς μεθυσμένος
ήθελα να ανατινάξω τα κτίρια
αφού ο Μιναρές του Τσόλι *
είχε χαθεί από μένα!
 
 
Ιωάννινα, Ελλάδα 2018
 
Ο Μιναρές Τσόλι (γνωστός και ως Μιναρές Μουζαφαρίγια) είναι ένα ιστορικό μνημείο στην πόλη της Ἄρβηλα (Χαουλέρ -Αρμπίλ). Η ιστορία του χρονολογείται περίπου 800 χρόνια πριν. Ύψος: Είναι περίπου 36 μέτρα και αποτελείται από μια οκταγωνική βάση και έναν κυλινδρικό κορμό.
 
 
**Ο Omed Qarani είναι Κούρδος και γεννήθηκε το 1992 στο Ερμπίλ. Γράφει ποίηση και διηγήματα που δημοσιεύονται σε κουρδικά περιοδικά και εφημερίδες. Είχε την τύχη να ζήσει για μερικά χρόνια στην Ελλάδα και ερωτεύτηκε την ελληνική λογοτεχνία. Μεταφράζει μόνος του τα ποιήματά του στα ελληνικά. Μεταφράζει επίσης ποιήματα Ελλήνων ποιητών στα κουρδικά και κουρδικά ποιήματα στα ελληνικά.

https://www.poiein.gr/2025/11/27/omed-qarani-ποιήματα/?fbclid=IwY2xjawOXnYdleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETFlQjR4ZExJdnRpdlEyTnRUc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHgyJr0EoKs7-B_JeDg3584msSNZh4SwhcYW-kVTU6Kck4ctB-dqLO0l0jIJ7_aem_ez7TvYTZAHCZMWY5LQsyHg

ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ

Το σκοτάδι ανάβει και όλα γίνονται
η ίδια μαύρη σάρκα.
Τα σπίτια μαζεύουν τα μωρά τους,
οι γάτες ανοίγουν τα μάτια τους,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Τα ανθρώπινα επιτεύγματα εξοικονομούν ενέργεια
από το φεγγαρόφωτο που σκαλώνει στοργικά
στα παιδικά χείλη.
Τα τελεσίγραφα των αδιόρθωτων εχθρών
εφημερίδες που καίγονται για να καπνίσουν ρέγκες,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Η τέχνη της επίμονης προσπάθειας ανήκει στις γυναίκες.
Όταν τα χέρια των ανδρών βρίσκονται μονίμως στη σκανδάλη
αυτές, μόνο με μια καλή τους σκέψη, γεμίζουν τις χύτρες φαγητό
κι αυτό το λένε ειρήνη,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Τα παιδιά με μια καρδιά στο στόμα
προετοιμάζονται για την απώλεια
και νιώθουν τη δύναμη πρώτα στα πέλματα,
μετά πετούν,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Οι σειρήνες όλου του γνωστού κόσμου προειδοποιούν
ότι μπορούμε να ξανοιχτούμε στα άστρα
την ίδια ώρα που βομβαρδίζουμε τους νέους κόσμους με παλιούς,
ενώ η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.
Η ζωή αναπαράγεται ακατάπαυστα.

*

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΜΑΝΙ

Ψάχνουν οικόπεδα να στήσουν
νέο παράδεισο,
κι εδώ στα μέρη μας
ο έρωτας βασανισμένος
χάνεται στα άσυλα
κι ο θάνατος, σαν το ψωμί που κόβω,
μοιράζεται δίχως να τελειώνει,
όλοι παίρνουν το κομμάτι τους.
Το σπίτι μου δεν έχει χέρια
και κλειδιά, μα πάει καιρός
που δεν έχει πια και πόρτα.
Πάνω σε χαρτί γυαλιστερό
με κόκκινα γράμματα
θα γράψω ίσα ίσα
για το βλέμμα που ανασαίνει
και το τραγούδι που με λύγισε
θα το παγιδέψω στην αιωνιότητα
με μια λούπα.

*Από τη συλλογή “Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του”, Έναστρον Εκδόσεις, 2024.

Freedom! It is urged from out of the graves,
That mark the fighters of yesterday.
Freedom! It is enticed from the winds,
That future storms will awaken.
That freedom will be predestined
Upheld, tomorrow’s children, ready for you.
Purify the desecrated earth –
Help to bring to light the new age!

Free men shall live,
Where the forced slaves creep,
Men from all walks of life
who greet and toast each other richly.
Unburdened by rules,
Without lords and without state –
freedom only can heal the world.
Tomorrow’s children, through your act!

Youth, gather into crowds.
Fighting to win your future.
Who would fully live life,
Let him live with death.
Future ones! Through holy forebears
Thirsted the world after happiness and light.
Think to the black halyards:
Freedom is youth’s duty!

Ελευθερία! Ζητείται από τους τάφους,
Που σηματοδοτούν τους μαχητές του χθες.
Ελευθερία! Προκαλείται από τους ανέμους,
Που θα ξυπνήσουν μελλοντικές καταιγίδες.
Αυτή η ελευθερία θα είναι προορισμένη
Να διατηρηθεί, παιδιά του αύριο, έτοιμη για εσάς.
Καθαρίστε τη βεβηλωμένη γη –
Βοηθήστε να φέρει στο φως τη νέα εποχή!

Οι ελεύθεροι άνθρωποι θα ζήσουν,
Εκεί όπου οι αναγκαστικοί σκλάβοι σέρνονται,
Άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα
που χαιρετούν και προπονούν ο ένας τον άλλον πλούσια.
Απαλλαγμένοι από κανόνες,
Χωρίς άρχοντες και χωρίς κράτος –
μόνο η ελευθερία μπορεί να θεραπεύσει τον κόσμο.
Παιδιά του αύριο, με τη δράση σας!

Νέοι, συγκεντρωθείτε σε πλήθη.
Παλέψτε για να κερδίσετε το μέλλον σας.
Όποιος θέλει να ζήσει πλήρως τη ζωή,
Ας ζήσει με το θάνατο.
Μελλοντικοί! Μέσα από τους ιερούς προγόνους
Ο κόσμος διψούσε για ευτυχία και φως.
Σκεφτείτε τα μαύρα σχοινιά:
Η ελευθερία είναι καθήκον της νεολαίας!

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης
**Πηγή: http://www.bachlund.org/Gesang_der_jungen_Anarchisten.htm