Ούτε απόψε

χρειάστηκα τα μάτια μου.

Τα έβγαλα πέρα μια χαρά
με το σκοτάδι.

Ποιος είναι αυτός

που βρέχει το χορτάρι

κάθε απόγευμα;

Θα τον μαντέψω

να του κάνω το τραπέζι.

Έτσι απότομα

που έσβησε η μέρα

το μεσημέρι

δεν αντάμωσε το δείλι.

Αν φανταστώ το φως

θα ξημερώσει.

Προτού χαράξει

θα βάψω τα παράθυρα γαλάζια.

Τυφλός ο ήλιος θα πιστέψει

πως μετοίκησε ο ουρανός.

*Από τη συλλογή “Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Ακουγόμαστε από μίλια μακριά

μουρμουρίζοντας ένα τραγούδι οικείο και ξένο
Ένα κράμα λύπης, συμπόνιας

τρόμου και επανάστασης,

ξεφτίλας και προτροπής

Ένας πολτός από μυαλό και αίμα

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν γνωρίζει τον άλλον

πό το πρώτο φως μολυσμένοι

Ατυχήματα

ατυχήματα

ατυχήματα

Λάθη, εξουσίες

Κινούμαι με την πλάτη στον τοίχο

για να βγω στη γωνία

Σαν παλιά πολεμική μηχανή,

ενέδρα στην ενέδρα

Παρωχημένες αξιολογήσεις και μπουρδολογία

Ξεφορτώνομαι τα βάρη

μα δεν λέω να πάρω ύψος

Απ’ άκρη σ’ άκρη

ένας ιστός από νάιλον

Άκρη πουθενά
Η ψυχή δεν μετριέται με χρόνο

Με χρόνο μετριέται η τρέλα

Πόσο θ’ αντέξουμε;

Ακουγόμαστε από μίλια μακριά

Ο έρωτας επαναστατεί

Οι σκάλες ποτέ

Ούτε τα κούφια ασανσέρ και τα κοινόχρηστα φώτα

Η Πομπηία έγινε στάχτη

Στάχτη στα μάτια μας

Με κολλύρια στις τσέπες από παιδιά ακόμη,

η ενοχή εκεί να μην ξεβγάζεται

ανάκατη με στραπατσαρισμένες κουβέντες

Σχολεία, εκκλησίες, οικογένειες

Εργαστήρια φόβων

Πάρκο εσύ, Παπαστράτου

λίμνες, κεραίες, ποτάμια και γη

που φεύγουν κάτω απ’ τα πόδια σου

Πάμε το ποίημα απ’ την αρχή,
ειδάλλως να φύγουμε για τα καλά προς τα πίσω

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από εδώ: https://pernontasmeportokali.wordpress.com/2020/04/02/%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%bd%ce%ac%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%bd/
Η φωτογραφία της ανάρτησης από το cignialo.gr

Ένα
μόνιμο σημάδι
από σιωπή
και το παράθυρο
στο κακό μέρος της πόλης,
ένας χαλασμένος
άνεμος,
ένα ραδιόφωνο παλιό
και να
κρέμεται ανάποδα ένας θεός από τη μπλούζα μου,
παράξενο ζευγάρωμα,
τρώω
σήμερα,
πεινώ αύριο,
κι έτσι ξυπνούν τα αγκάθια
στο βρώμικο
χαλί,
το πατώ γυμνός
και κοιτώ έξω το θάνατο των αναπνοών.
~
(alexmil)

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται αοπο εδώ: https://alexandrosmilioridis.wordpress.com/2020/04/11/νο-136-ο-δρόμος-όταν-δεν-ανάβουν-τα-φώτα/

Ένας άνθρωπος σιωπά ένας άνθρωπος ουρλιάζει
Μια πένθιμη σκιά μόνη μέσα σε κόκκινους κύκλους
Ένα δωμάτιο με μυστικά στο φως του φεγγαριού
Όταν βραδιάζει το ασημένιο γυαλί του καθρέπτη
Στο νεκρό παλάτι του ανασταίνεται με δάκρυα
Ένα λουλούδι διψασμένο ξεδιψάει με τη μουσική του πιάνου
Λέξεις φυτρώνουν στις ραπτομηχανές για να βοηθήσουν
Την ανεμόσκαλα την απογοητευμένη από τους ανέμους
Άναρθρες βασανισμένες χαρές λευκές τα δένδρα αριθμούν
Από το παράθυρο μια χρυσή αμμουδιά με αστρική μοναξιά
Τη φυγή του καλοκαιρινού έρωτα ασάλευτη νοσταλγεί

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://elikonia-xpsofias.blogspot.com/2020/04/blog-post_11.html?spref=fb&fbclid=IwAR1Iq4GT3XNVyNZxc_JUr72UF1AASAIFXIw4fKiPxTtgXVzq1I6kxfI9F0U

Ένας ύπνος κακός με ξυπνάει. Γυρίζω να δω… λείπεις.

Οι πτυχές του σεντονιού μια άκαμπτη οροσειρά. (..σε φαντάζομαι κρυμμένη από πίσω.. μια μεραρχία στρατοπεδεύει πάνω σου με νεανικό σφρίγος..)

Θυμώνω.

Αφήνω το χέρι μου να πέσει με δύναμη.. με άχτι.

Ένα ψύχος πολικό το κυκλώνει.

Μαζεύω το χέρι μου γρήγορα, ανάμεσα στα πόδια μου το χώνω.
Το λυπάμαι το χέρι μου.. το πονάω.. μόλις άρχισε να μιλάει

να σωπάσει πρέπει.

Φυγάς από της νιότης σου τα πρωτοπαλίκαρα, της μνήμης σου την καμπύλη.

*Από τη συλλογή “Παγοθραυστικό”, Εκδόσεις Θράκα.

*
Η πόλη φωνάζει την ησυχία της
όταν περνά καιρός απ’ την
αντάμωσή μας

*
Αν έχεις παρατηρήσει μείωση
γραπτής δραστηριότητας
αυτόν τον καιρό
σημαίνει ότι δεν σε εμπνέει
η συμφορά

*
Το δόλωμα είναι στα καλύτερά του
Θα τσιμπήσουν όλοι το απόγειο
όπως το ψημένο κρέας στο ταψί
ξεκοκαλίζοντας
την υστεροφημία του

*
Το καλύτερο κομμάτι είναι το μεδούλι
Μία μόνο ρουφηξιά
αρκεί να σε κατατάξει
στους εν ενεργεία
αθάνατους

*
Η έξοδος είναι πολύπλοκη διαδικασία
Η επιστροφή
είναι το ανάθεμα
της εξόδου

*
Όλα αυτά σου θυμίζουν
την ανάσα του κοριτσιού
που από τα δεκαεπτά της
δεν ήθελε να ζήσει

*
Όταν ο ήλιος ανατείλει ξανά
θα βρεθούμε
στο γυμνό κολύμπι
των φόβων
που αφήσαμε πίσω

για ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου

πρόκειται

για τη μακροχρόνια πορεία

των πρωταγωνιστών

για τα αρχηγεία που εκδίδουν διαταγές

για την αντιμετώπιση φαινομένων διακίνησης

τσιγάρων

πρόκειται

για τον αυτοσχέδιο οίκο ανοχής που το κύκλωμα

ανέπτυξε

στο εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου

για τη μακροχρόνια πορεία των πρωταγωνιστών

που ξέμειναν

στη στιγμή όταν σφραγίστηκαν τα σύνορα

για τα αρχηγεία που άπαξ διά παντός

εκδίδουν διαταγές εγκληματικές

πρόκειται

άπαξ διά παντός

για τον άνθρωπο

που πάνω στον καταστροφικό άνεμο

τσακίζεται

άπαξ διά παντός

βάρβαρα συλλαμβάνεται

επιστρέφεται

διακινείται λαθραία όπως τα τσιγάρα

*Από τη συλλογή “2016 Πρωτοσέλιδα”. Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας “Ακρόπολη”, την Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016 (δυστυχώς, δεν στάθηκε δυνατό να βρεθεί η αντίστοιχη φωτογραφία στο διαδίκτυο).

ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

όταν έρχεται αθόρυβη
η βροχή
τότε ξέρεις
είναι άνοιξη
όταν έρχεται αθόρυβος
τότε τον ξέρω
είναι η άνοιξη

*

με τους μύες του προσώπου σου
δεξιά κι αριστερά
ανοίγεις χώρο
στο πριν ανάμεσα και στο μετά
μέσα στο χαμόγελό σου
γεννιέται το παρόν μου
*
αυτή η μυρωδιά
η μυρωδιά του
θα μου θυμίζει πάντα
το δέρμα του
κατ τα ρουθούντα μου

*
σαν μονοί γκρεμοί
οι χάντρες κρέμονται
γύρω απ’ το λαιμό
και σαν λέξεις που τις λες και κρημνίζεσαι
οι στίχοι κρέμονται
γύρω απ’ το λαιμό
σα χάντρες απόκρημνες
μονές σφαιρικές υπάρξεις
σε κύκλο βαλμένες
γύρω σου
*
το τίποτε
φεύγει από το μάτι
γυρνά πάντα γεμάτο
σκάει μέσα μου με πάταγο
τι έκρηξη
το βλέμμα

να είσαι κοριτσάκι σε χωράφι με ουρανό
να σου μάθει γράμματα ζωγράφος

*Από τη συλλογή “Τρεις μέρες κι ένα τρίτο”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.