Δέν φαίνομαι καλά είπες;
Καί όμως είμαι ή ίδια.
Ή ψυχρή ήρωίδα ένός παράδεισου που δεν επαρκεί.
Μέ τά αντικείμενα
πού έχουν όλα μεταχειριστεί άπό μένα.
Έγώ είμαι.
Μεταλλικά μάτια.
Μεταλλικά μαλλιά.
“Αν καί δέν έχω τά υπόλοιπα είμαι έγώ.
Γι’ αύτό κάθισε νά μοϋ μιλήσεις.
Δώσε μου τις φράουλες.
Δώσε μου τή ζάχαρη.
Ο ήλιος ένηλικιώθηκε στό φώς.
Βλέπω μέλη πολλά άνάγλυφα.
Σάν άπό τόν πηλό μιάς εύπλαστης πλήξης.
Κάθισε λοιπόν νά μού μιλήσεις.
Τίποτα πιά δέν ειδοποιεί μεσα
μου
Πές ό,τι θέλεις.
“Οτι πήγες στή Ρώμη.
“Οτι έρωτεύτηκες.
Έγώ έχω τελειώσει νά τρώω.
Αλλά κάθισε.
Μή μέ κυττάς σάν νά μή φαίνομαι καλά.
Γιατί έγώ είμαι.
Γιά μένα τώρα είναι ή ώραία ώρα του καφέ.
Γιά σένα ένας άστακός στό πιάτο σου ώτακουστεί.
Πώς δέν ήμαστε πιά
μαζί.
Συγχρονισμένοι.
Πιο πέρα εί αι ηοαραλία.
Στην τυχαία μας αύτή συνάντηση λάμπει με μια μεγάλη ευκολία στο καλοκαίρι.
Μή μέ κυττάς σάν μιά φωτογραφίο που πήρε φώς στό φως
Άν και δεν φαίνομαι καλά εγώ είμαι.
Τά νέα μου;
“Ω πάντα τό μυστήριο μιας κρυστάλλινης ‘ιστορίας.
Πολύ μακρινής.
Τά μαλλιά μου υστερικά μαλλιά.
Τά μάτια μου υστερικά μάτια.
“Αν καί στό δωμάτιό μου ύπάρχει πάντα ή στιγμή πού έπιστρέφω.
Γράφω ξέρεις.
Αλλά μή
δοκιμάζεις αύτήν τήν πληγή.
Δέν είναι καλή έδώ πέρα.
“Αν ήξερες.
Μέσα άπό τί βγαίνω.
Όχι.
Όχι μέσα άπό ένα κουτί.
Πιό πολύ μέσα άπό μιά κουτή σκέψη.
Σάν νά βγαίνω μέσα άπό όλη μου τή ζωή.
Ελαττωμένη.
Βλέπεις ήταν ψέμματα όλα.
Τά χείλια καί τά φιλιά.
Γι’ αυτό δέν έχω πιά.
Τό σώμα θύμα.
Σάν ένα θέμα γιά τρομακτική σκηνή.
Αύτήν πού δέν θά έχεις ξεχάσει.
Μέ θυμάσαι γυμνή;
Σέ χρώμα φράουλας:
Καί δακρυσμένη;
Μέ θυμάσαι μικρή;
Καί σκοτωμένη;
Πριν άπό λίγο χτένισα τά ώραία μου μαλλιά.
Τά τεράστια μάτια μου τά έτόνισα.
Μέ αύτά τά τελευταία
σκέφτομαι ότι σέ κυττώ.
Έγώ.
Κανείς άλλος.
Δέν αισθάνομαι πιά όμως.
Δοκίμασα βλέπεις τήν άγάπη νά άγαπάς στό άπειρο ένα γαλάζιο.
Στό όνειρο ένα άλλο κόκκινο.
Στό έρωτικό πάρκο τό πράσινο.
Καί στό άγαλμα τό αρχαίο άσπρο.
Αισθήματα τού σώματος όλα
Χρώματα παλιρροιών
Όπως όταν ξεκινάει κανείς και μετά κάνει
πίσω
πάλι.
Μέ τό συναίσθημα πώς υπάρχει.
Κουραστικό κι αυτό.
Αλλά: ένα λεπτό — δέν θέλεις φράουλες είπες:
Προτιμάς ένα πορτοκάλι:
Θά είναι άπό πέρυσι ξέρεις.
Φέτος στό φώς οί κήποι έχουν χάσει τό φώς
Τά φρούτα φώτα τού φθινοπώρου.
Τούς άνεμους στά κλαδιά αάν μουσικά όντα.
Αλλά: δέν θέλεις ούτε φέτα:
Τίποτα άλλο δέν θά φάς:
Δίπλωσες στά τέσσερα καί τήν πετσέτα:
Τί σιωπηλά πού μιλάς.
Καί πάς τό άλάτι λίγο πιό κεί.
Κι έγώ πού θέλω νά σού πώ γιά ότι έγινε τότε —
Μήπως είσαι νεκρός:
Μικρά κρύσταλλα
άνάβουν τόν καθρέφτη στό φώς.
Σάν ένα φέρετρο φωτός καί προσώπου.
Καί αυστηρό τό είδωλο του εαυτού σου.
Σάν ό θάνατος.
νά τό έχει σκεφτεϊ κι αύτό.
Σέ μιά αντανάκλαση σκέψη.
Ώρες.
Ώρες πού περνάν.
Ώρες πού πέρασαν σάν μεταμορφώσεις.
Νύφη του λευκού άπλωσα τό πέπλο μου στο φως.
Τό απλοποίησα.
Σ’ ένα μεταξωτό κενό χωρίς έμένα.
Σέ ώρες γιά σένα χωρίς άποχρώσεις.
Καί τώρα έρχομαι μέσα άπό όλο αύτό τό όνειρο.
Μέ έκτός άπό σένα καί άλλους συσσωρευμένους έραστές.
Άπειρους καί γαλάζιους.
Ονειρικούς καί κόκκινους.
Πράσινους καί περιπατητικούς.
Αρχαίους καί άσπρους.
Ερωτεύομαι άκόμα τό κενό πού μού άφησαν γιά σώμα.
“Ενα άόρατο.
Παλίρροιας
καί άμμου ρευστής.
Καί άχρωμης νύχτας.
Δέν αισθάνομαι πιά Γλαύκο.
Είμαι μιά έρημος.
Θρίαμβος ένας Σιμούν μαλλιών
Δύο οάσεις ματιών.
Καί άπό κεί καί πέρα τό τίποτα.
Τό ποίημα.
Τό τέρας.
Τέλειωνε μέ τό πορτοκάλι σου λοιπόν.
Ώρες.
Ώρες πολλές πέρασαν
Καί είναι δύο καί δέκα
ή ώρα.
Πώς νά σού έξηγήσω άπό πού έρχομαι.
Φτάνει ίσως νά σού πώ γίά τό χαμόγελο τής κόλασης.
Άπό έλκη μεταλλικά.
Ατέλειωτα μαλλιά ως κάτω.
Μάτια τεράστια σάν κι αύτά πού έχω τώρα.
*
Σέ κυττάζω.
Ναί σέ κυττάζω.
Καί βάζω στό πιάτο μου λίγο κενό.
Σέ θαυμάζω.
Πού δέν έπαθες τίποτα άπό όσα έπαθα
έγώ.
“Ομως Γλαύκο δέν έκανες καί τίποτα.
Καί γι’ αύτό μιλάω μόνο έγώ.
Πού έγώ είμαι.
Θυμάσαι όμως; … .
’Εκείνη τήν άπειροελάχιστη άπόφαση πού δέν πάρθηκε σε καμία στιγμή. Καί πριν άπό τά δευτερόλεπτα είχαμε ύπάρξει κι έγώ κι έσύ ήδη στό τέλος.
Τι νά κάνομε τώρα;
Καθώς τό ποίημα γράφεται;
Τίποτα: τό τέρας τίποτα μάς κάθισε έδώ μόνο γιά νά σού μιλω.
Δέν ύπάρχει τίποτα νά κάνομε.
Ούτε έσύ.
Ούτε έγώ.
Μόνο θά παίζουμε μέ τη μορφή αύτού τού ποιήματος.
Δές πώς ό άστακός γράφτηκε
κι αύτός.
Καί οι φράουλες σάν φράσεις άπό ρόζ φώς.
Τό πορτοκάλι πού τρώς.
Καί ή παραλία —
Καί ή παραλία είναι μία άπό τις ιστορίες της θαλασσας
πού σού τή λέω καί πάλι.
Μέ είχες απαλλάξει άπό τις λέξεις κάποτε.
Είναι καιρός άπό τότε.
Από τό έρωτικό δωμάτιο μέ τό θάνατο καί τό σώμα.
Τώρα στό τεράστιο αύτό έστιατόριο μ’ ένα παγωτό δανύομε τήν άπόσταση άπό έδώ μέ λόγια ως
τήν άλλη άκρη τού κόσμου.
Οί πάγοι είναι άμετάλλακτοι
Κρυσταλλικά τά μάτια μου σοϋ στέλνουν τό πολικό τους φως.
Σέ κυττοϋν μέ διαθλάσεις.
Μέ διαθέσεις οδυνηρών άναμνήσεων.
Δέν έχω ξεχάσει Γλαύκο.
Δέν θά ξεχάσω ποτέ.
“Οτι έχω ξεχάσει.
Τό ρολόι τώρα λέει τρεϊς.
Τί λέμε έμεϊς;
Πώς πέρασε ή ώρα.
Μή μέ άμφισβητείς ώς καί σ’ αυτήν τήν τελευταία στιγμή.
Ο τρόπος μέ τόν όποιο ή θαλασσα κάνει γαλαξία
τά τραπεζομάντιλα
ό ήλιος πού πάει ώς τήν τελευταία τους πτυχή όλα όσα λάμπουν άμετάκλητα σάν τά πιάτα σάν τά ποτήρια
καί σάν τά έτερόκλητα άντικείμενα ένός άντίο
άπαιτοϋν άπό τις σκέψεις μας έναν έλάχιστο ειρμό.
Πλήρωσε τόν λογαρισμό.
‘ Φεύγουμε.
Είναι σχεδόν άπλό.
Εμένα άποχαιρετάς.
Ή μεταφυσική μας αύτή συνάντηση έγινε.
“Εστω καί χωρίς σάρκα καί χωρίς όστά μέ τά τεράστια μάτια μου
καί μέ τά υστερικά μου μαλλιά ……
σέ άποχαιρετώ μαζί μέ τήν παραλία και με ολο αυτο
τό φώς έγώ
κανείς άλλος.
Μήν άμφιβάλεις λοιπόν
Δέν έχω νά πάω πιό μακριά άπ’ ότι πήγαμε μαζί πριν άπό λίγο
Μόνο ως τήν πόλη
Όπου θά σέ σκέφτομαι Μέ αυτό έδώ τό έπίμονο έγώ
Πού πές του άντίο έπιτέλους γιά νά τελειώνομε γιατί έγώ
είναι
*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τραμ – Ένα Όχημα”, Δεύτερη Διαδρομή, Τρίτο Τεύχος, Θεσσαλονίκη, Νοέμβρης 1976. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το ιστολόγιο του ποιητή Λουκά Λιάκου στον σύνδεσμο http://loukasliakos.blogspot.com/p/blog-page_90.html
To Koskino 