Η γεωμετρία του ελλείμματος
αν αφαιρέσεις την πληρότητα μις υπόσχεσης
είναι
ένα οποιοδήποτε ημικύκλιο
σαν
προφίλ αγκαλιά φεγγαράκι
κοίλο θεάτρου χαμόγελο αυτάκι
σαν μια ευθεία σε απόγνωση
η κυριολεξία της απεύθυνσης
είναι να ισιώνω
επανορθώνοντας το λόγο μου
προς εσένα

*

ψίθυρέ μου
αποψινέ
παντοτινά ξένη
γλώσσα μου
είσαι η λέξη που δεν άκουσα
είσαι η λέξη που μόνο άκουσα

δεν απαντάς
ισμαήλ
ξέρεις είσαι
η απάντηση

*

η εποχή της εικόνας
ξεκίνησε κάπου εκεί
με τις πλάκες του σινά
έκτοτε κανένας θεός δε βλέπει
δεδομένου ότι η όραση έχει παραδοθεί
στη γνώση κι η γνώση
στον άνθρωπο
ισμαήλ όμως θα πει
ο θεός ακούει
κι εσύ είσαι
η άχνα σου
το τραγουδάκι μου
κι ο λυγμός μου

*Από τη συλλογή “Τρεις μερες κι ένα τρίτο”, εκδ. θράκα, 2016.

FIGMENTS
(Before falling asleep)

Fancy has placed me
on a white pillow.
The whiteness is not seen,
but I sense how a color so light
softens the support
offered to my tired
head.
A performance
staged by my memory.
am simply spectator,
the only one in the theater.
How many figures of the day
stampede over my night
fixing me with glances
bright with alarm,
so very apt to heighten
the dramatic elements!
Thus I recover my yesterday
with tomorrow’s unease,
now everything inside,
heavy with menace:
Let it happen for real
this more and more fantastic
show in a form
so very cinematic.

*
IN PLAIN SIGHT

Within sonorous nights,
those stars—soundless
to the human ear—
share our minutes and hours,

gleam with discreet glitters,
and are resolved into figures,
though tremulous, never equivocal
over so many secrets.

Does our knowledge distress us?
We will always feel reticent
before those vast spaces o
f feverish immensity.
The immensity offers no visions,
and is so superior to the mind
that in the darkness it says: stop,
do not give in to rapture.

Our visible sky houses
—so well named, so familiar—
stars over our hearths,
by paradox, such close friends.

*

ΑΠΟΚΥΗΜΑΤΑ
(Πριν κοιμηθώ)

Η φαντασία με έχει τοποθετήσει
σε ένα λευκό μαξιλάρι.
Η λευκότητα δεν φαίνεται,
αλλά αισθάνομαι πως ένα τόσο ελαφρύ χρώμα
μαλακώνει το στήριγμα
που προσφέρεται στο κουρασμένο μου
κεφάλι.
Μια παράσταση
σκηνοθετημένη από τη μνήμη μου.
Είμαι απλά ένας θεατής,
ο μόνος στο θέατρο.
Πόσες φιγούρες της ημέρας…
περνούν πάνω από τη νύχτα μου.
που με σημαδεύουν με τις ματιές τους…
Φωτεινές με συναγερμό,
τόσο ικανά να εντείνουν
τα δραματικά στοιχεία!
Έτσι ανακτώ το χθες μου
με την ανησυχία του αύριο,
τώρα τα πάντα μέσα μου,
βαριά υπό απειλή:
Αφήστε το να συμβεί πραγματικά
Αυτή η όλο και πιο φανταστική
παράσταση σε μια μορφή
τόσο πολύ κινηματογραφική.

*

ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΘΕΑ

Μέσα σε ηχηρές νύχτες,
αυτά τα αστέρια -άηχα
στο ανθρώπινο αυτί-
μοιράζονται τα λεπτά και τις ώρες μας,

λάμπουν με διακριτικές λάμψεις,
και αναλύονται σε μορφές,
αν και τρεμάμενα, ποτέ διφορούμενα
για τόσα πολλά μυστικά.

Μας στενοχωρεί η γνώση μας;
Πάντα θα αισθανόμαστε επιφυλακτικοί
μπροστά σε αυτούς τους τεράστιους χώρους…
πυρετώδους απεραντοσύνης.
Η απεραντοσύνη δεν προσφέρει οράματα,
και είναι τόσο ανώτερη από το μυαλό
που στο σκοτάδι λέει: σταμάτα,
μην ενδίδετε στην έκσταση.

Ο ορατός μας ουρανός στεγάζει
-τόσο καλά ονομασμένα, τόσο οικεία-
τα αστέρια πάνω από τις εστίες μας,
παράδοξα, τόσο στενοί φίλοι.

*Από τη συλλογή “Horses in the Air and Other Poems”, City Lights Books, San Francisco 1999.
**Αγγλική μετάφραση από τα Ισπανικά: Cola Franzen. Απόδοση στα Ελληνικά: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Lost identity…
tagged with labels, numbers.
I am a refugee everywhere…
Refugee even in my homeland.
Nowhere accepted me,
not even my own hometown!
I never had a permanent place
to call that home.
I haven’t held a passport
because I never had one.
My passport was
the tagged labels on my ears
or my torn cloth,
hanging on my thin-body
like Afghanistan’s bombed flag!
Visible and recognizable
from every angle.

In Iran as a nine-years old refugee labor,
I had only an expired numbered-card,
always in run from anyone in uniform,
even from the traffic police officers.
Therefore, now,
I don’t like police men!

I was given different names
in different continents.
In Iran, Iranians called me
Dirty Afghani افغانی کثافت
Illiterate Afghani افغانی بی سواد
and in many more harsh ways.
As a child refugee,
I didn’t know the meanings a lot
but now, I differentiate very well.

I grew up as a refugee,
I had to cross borders for safety.
I fled like the flake of migrant birds
roved across abandoned hillsides,
walked between the bottomless valleys,
sailed few dark and scary seas
until I reached here.

And now,
I am called a Crisis,
a Disaster,
an illegal migrant.
I am hated,
Denied,
Demoralized,
Devalued,
Disrespected,
Excluded,
Physically confined,
Mentally tortured.
I sometimes dare to call myself
more than just a number, or a label.
I had experienced only startings
but never had permanent endings.

I am the survivor,
I have strengths
unlike permanent residents.
I am the baggage of courage,
I am an absolute triumph!

After all,
I am a strong human being
not just a number or a label!
And I am proud of who I am.
Your red marks and labels
can never drag me to a lower level!
I do dare to stand for my rights…
I stand for justice and truth.
I am given birth to live
a life of dignity and honour.
And if these make you think
that I am arrogant…
yes, I am and
I am proud of this arrogancy.

Cheers World!

*

Είμαι ένας θρίαμβος

Χαμένη ταυτότητα…
με ετικέτες ετικέτες, αριθμούς.
Είμαι πρόσφυγας παντού…
Πρόσφυγας ακόμη και στην πατρίδα μου.
Πουθενά δεν με δέχτηκαν,
ούτε καν η ίδια μου η γενέτειρα!
Ποτέ δεν είχα ένα μόνιμο μέρος
για να το ονομάσω σπίτι.
Δεν κρατούσα διαβατήριο…
γιατί ποτέ δεν είχα.
Το διαβατήριό μου ήταν
οι ετικέτες στα αυτιά μου
ή το σκισμένο μου ρούχο,
κρεμασμένα στο λεπτό μου σώμα
σαν βομβαρδισμένη σημαία του Αφγανιστάν!
Ορατό και αναγνωρίσιμο
από κάθε γωνία.

Στο Ιράν ως εννέα χρόνων πρόσφυγας εργάτης,
είχα μόνο μια ληγμένη αριθμημένη κάρτα,
πάντα σε φυγή από οποιονδήποτε ένστολο,
ακόμη και από τους αστυνομικούς της τροχαίας.
Επομένως, τώρα,
δεν μου αρέσουν οι αστυνομικοί!

Μου έδωσαν διαφορετικά ονόματα
σε διαφορετικές ηπείρους.
Στο Ιράν, οι Ιρανοί με φώναζαν
βρωμο-Αφγανό افغانی کثافت
Αναλφάβητο Αφγανό افغانی بی سواد
και με πολλούς πιο σκληρούς τρόπους.
Ως παιδί πρόσφυγας,
δεν ήξερα πολλές απ’΄αυτές τις έννοιες
αλλά τώρα τις αναγνωρίζω πολύ καλά.

Μεγάλωσα ως πρόσφυγας,
έπρεπε να διασχίσω σύνορα για ασφάλεια.
έφυγα σαν το φτερό των μεταναστευτικών πουλιών.
που περιπλανιούνται σε εγκαταλελειμμένες πλαγιές λόφων,
περπάτησα ανάμεσα στις απύθμενες κοιλάδες,
ταξίδεψα σε σκοτεινές και τρομακτικές θάλασσες
μέχρι που έφτασα εδώ.

Και τώρα,
ονομάζομαι Κρίση,
Καταστροφή,
ένας παράνομος μετανάστης.
Με μισούν,
με απορρίπτουν,
είμαι αποθαρρυμένος
υποτιμημένος,
δεν με σέβονται,
αποκλεισμένος
Περιορισμένος σωματικά,
Βασανισμένος ψυχικά.
Μερικές φορές τολμώ να αποκαλώ τον εαυτό μου
κάτι περισσότερο από έναν αριθμό ή μια ετικέτα.
Είχα βιώσει μόνο την αρχή…
αλλά ποτέ δεν είχα μόνιμο τέλος.

Είμαι ο επιζών,
έχω δυνάμεις
σε αντίθεση με τους μόνιμους κατοίκους.
είμαι μια αποσκευή θάρρους,
είμαι ένας απόλυτος θρίαμβος!

Μετά από όλα αυτά,
είμαι ένας δυνατός άνθρωπος
όχι απλώς ένας αριθμός ή μια ετικέτα!
Και είμαι περήφανος γι’ αυτό που είμαι.
Τα κόκκινα σημάδια και οι ετικέτες σας
δεν μπορούν ποτέ να με σύρουν σε χαμηλότερο επίπεδο!
Τολμώ να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου…
Υπερασπίζομαι τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.
Γεννήθηκα για να ζήσω
μια ζωή με αξιοπρέπεια και τιμή.
Και αν αυτά σας κάνουν να σκέφτεστε
ότι είμαι αλαζόνας…
ναι, είμαι και
είμαι περήφανος γι’ αυτή την αλαζονεία.

Στην υγειά μας, κόσμε!

2/7/2019 – 9:29πμ,
Τζακάρτα, Ινδονησία

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι
τη νύχτα που κατάλαβε
το σύνολο των νοημάτων
που κουβαλάει η φράση

“τελειώνω μέσα σου”

*

κατάλαβε ότι την αγάπησε
όταν έπαψε
να δίνει μεγάλη σημασία
στους πολέμους

*

έβαλε τόση δύναμη
στο μπλακ εντ ντέκερ
που μετατόπισε
το κέντρο του κόσμου
και ύστερα
σταμάτησε να την αγαπά

*

τις Κυριακές
τα μεσημέρια
τα ραδιόφωνα
όλου του κόσμου
τα ελέγχει
ο πιο στεναχωρημένος βοηθός
του διαβόλου

*Από τη συλλογή “Τρυφερούλης νεκροτόμος [μικρή σπουδή στις μικρές αποστάσεις], εκδ. Κάπα Εκδοτική, 2022.

Απέναντι απ’ τη στάση των εωσφόρων
επώνυμη φίρμα ρούχων
όπου κάποτε στεκόταν σαν κούκλα στη βιτρίνα
μια Μαρία
σήμερα κατεβάζει ρολά
τώρα είναι η ευκαιρία·
το αυτοσχέδιο τραπέζι από χαρτόνι
στήνουν επιδέξια
μπροστά στα μάτια μου
οι παπατζήδες
με παρακαλούν να στοιχηματίσω
την ψυχή μου
για ένα βιβλίο δανεικό
που ‘κρυψε
μες στην κούτα της απόλυσης
εδώ θεός. εκεί θεός
πού είναι ο θεός;
οι εξατμίσεις σκάνε
στα πόδια μου δηλητήριο
ένας πεθαμένος λαχειοπώλης
από την Τασκένδη μού προσφέρει
τον λήγοντα οκτώ
και εγώ σήμερα κατηφορίζω
προς το λιμάνι
με τον Φάουστους υπό μάλης

*Από τη συλλογή “Μαρμαρογλυφείο [Shine], εκδ. στίξις, 2022.

Like your face in a dark room
So exhausted and strange
Hangs the Moon in the black sky.

I saw her bright and white
And polished hard, like a piece of metal.

In the early blue afternoon,
Sometimes also pale and weak,
As if painted by a child
With poor colors,
Yet full of tenderness.

Germany, 1933

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Σαν το πρόσωπο σου σε σκοτεινό δωμάτιο
εξαντλημένο και παράξενο
κρέμεται το φεγγάρι στο μαύρο ουρανό.

Tο είδα λαμπερό κι ολόασπρο
γυαλιστερό, μεταλλικό

νωρίς στο γαλανό απόγευμα
μερικές φορές χλωμό κι αδύναμο
σαν να το ζωγράφισε παιδί
μ’ απαλά χρώματα
μα με τόση τρυφερότητα

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2023/09/11/ithaca-546/

**Μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης / Translated by Manolis Aligizakis

8.

Ίσως,
να γίναμε απλά μια σκέψη.

Σε ένα μυαλό
που η αυτονομία του με ξεπερνά.
Ένα μυαλό που αδυνατώ να εξουσιάσω.

9.

Δύο στόματα ακίνητα.
Περιφραγμένα.
Υπόσχονται μια μεταχειρισμένη ιστορία.
Δανεική,
ακίνδυνη πια.

Μια ξεθωριασμένη κόπια του χθες.
Μασημένη.

Σκόρπια θραύσματα από φτηνό υλικό
ενός σκηνικού που εγκαταλείφθηκε.
Ξέφτια
των ψάθινων ημερών
που εξαντλήθηκαν γρήγορα.
Που πνίγηκαν ανάμεσα στα δάχτυλα,
θύματα κάποιας νεύρωσης.
Που κρεμάστηκαν αθώα
από την αλυσίδα μιας κουρασμένης κούνιας.
Που τραύλιζαν
λιώμα απ΄ το πιοτό
για ό,τι δεν ήρθε.
Που αποσύρθηκαν
και χάθηκαν ανάμεσα στις απομιμήσεις.

Τραβηγμένα χαρακτηριστικά
μια ζωής που φεύγει.
Κυνηγοί του παρελθόντος.
Ρακοσυλλέκτες
μιας εποχής που έδυσε στα σκουπίδια.

Ο χορός έπαψε.
Τα κέρινα βήματα σωπαίνουν την πορεία.
Στο πάτωμα φυτρώνουν μαχαίρια.
Τίποτα δεν γεννιέται πια.

Τίποτα.

*Από τη συλλογή “Ερασιτέχνες εμπρηστές”, εκδ. Απόπειρα, 2017.

Ι

Το αίμα θέλει να ξαποστάσει.
Του έχουν κλέψει τον λόγο ν’ αγαπάει.
Γυμνή απουσία.
Παραληρώ, μου πέφτουν τα φτερά, τα χάνω.
Τι θά ’λεγε ο κόσμος αν ο θεός
τον είχε έτσι εγκαταλείψει;

ΙΙ
Χωρίς εσένα
ο ήλιος πέφτει σαν νεκρός παρατημένος.
Χωρίς εσένα
γυρνώ στην αγκαλιά μου
και παίρνω τη ζωή μου
να ζητιανεύει ζεστασιά, αφοσίωση.

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

στο βάθος του δέντρου,
τραγούδι των Αγίων Πάντων

Φωτά από αγριοπερίστερα!
Νερό από αγκαλιάσματα!
Γη από τη φωτιά
Αέρας από το νερό
Εισήγηση της κληματίδας των σπονδύλων μου
Μη φάτε απ’ αυτό το δέντρο
Είναι το καμουφλάζ ενός ανθρώπου σε ποιητή
Η γαλάζια πανοπλία
Σαν δοξάρι αναμαλλιασμένο, από τριβές με την πραγματικότητα

Γη από αλαφρόπετρα!
Αέρας από σκάφανδρο!
Φωτιά από τη γη
Νερό από τον αέρα
Η φύση αρέσκεται να ομιλεί με υπονοούμενα
Εσείς ξέρατε ότι υπάρχουν κάποιοι μουσικοί,
που κουρδίζουν τα όργανά τους με ποδοβολητά αλόγων;

*Από τη συλλογή “Ποιήματα”, εκδ. Φαρφουλάς, 2021.

Αν δεις έναν άνθρωπο
Να περπατάει σε έναν πολυσύχναστο δρόμο
Και να μιλάει δυνατά στον εαυτό του
Μην τρέξεις
προς την αντίθετη κατεύθυνση
Αλλά τρέξε προς αυτόν
Γιατί είναι ποιητής
Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς
από τον ποιητή
Παρά μόνο την αλήθεια.

*Μετάφραση: Ελένη Χατζάκη