Πάρε ένα αντικείμενο
Ένα οποιοδήποτε αντικείμενο.
Μάθε να σου αρέσει.
Κτίσε με αυτό,
πάνω σ’ αυτό,
κάτω απ’ αυτό,
δίπλα σ’ αυτό,
σ’ ένα δίκτυ φαντασιακό.
Και νιώσε κενός.
Σαν φερθεί απλώς σαν τέτοιο
αντικείμενο που είναι.
*Από τη συλλογή “υποθαλάμια”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2022.
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡΩΔΙΑΣ
αφιερωμένο του ποιητή Μιχάλη Πιερή
βρόμικη πόλη περήφανη απ’ τα σπλάχνα της χαλασμένη γυναίκας αιδοίο που στέρεψε ποιους χυμούς να ζητήσεις άγριο το αγόρι πισωγυρίζει μέσα του να γνέφεις τ’ ανέμου νευρικά αφήνοντας γράμματα λέξεις ασυνάρτητα σχιζοφρενείς δολοφόνοι συναντούν σχιζοφρενείς ποιητές στα άδυτα μπορντέλου χειρουργείου μιας μεγάλης πουτάνας που είναι ξαφνικά η μάνα τους φορώντας παλιόρουχα μιας άλλης γιορτής μυρίζοντας κραιπάλη αίμα σφαγμένου γουρουνιού σαπίλα φρονιμίτη στην κηδεία γλυκού οδοντογιατρού θεραπευτή όσες κραυγές ακολουθούν φέρνουν το μανδραγόρα που απομένει να γευτεί ένας νευρικός στιχοπλόκος λίγο πριν την αυτοκτονία της ηλικίας του αίφνης θανατικό το καλοκαίρι σαλτάρει στο ποίημα κι αγκομαχώντας αφυπνίζεται περαστικές γυναίκες σημαδεύουν σωστά ανατινάζοντας το στόχο στο κέντρο κύκλος σε κύκλο με η ουρά του παραθεριστή
LOS ROSTROS DE UNA PARODIA
dedicado al poeta Mijalis Pierís
sucia ciudad orgullosa de sus vísceras estropeada de la mujer pubis que se agostó los humores de quién pedirás salvaje el vástago retrocede para que dentro de él saludes al viento nerviosamente dejando letras palabras incoherentes esquizofrénicos asesinos se encuentran con poetas esquizofrénicos en los santuarios de un burdel quirófano de una gran puta que es de repente su madre que lleva puesta ropa vieja de otra fiesta oliendo a libertinaje sangre de un cerdo inmolado podredumbre de una muela del juicio en el funeral del dulce dentista terapeuta todos los gritos que vienen a continuación traen la mandrágora que queda por saborear un nervioso coplero un poco antes del suicidio de su edad de repente mortal el verano brinca hacia el poema y resollando se despierta mujeres que pasan señalan correctamente haciendo saltar por los aires el objetivo en el centro círculo en con círculo la cola del veraneante
*Antología bilingüe / Δίγλωσση ανθολογία. Traducción / Μετάφραση: de Mario Domínguez Parra, Ediciones de «La Isla de Siltolá», Sevilla (España), 2017, p. 96-97.
Δεν πρόσεξε,
ίσως και να μην το κατάλαβε
απλά συνέχισε να κόβει
πέρα απ’ τη φλούδα των αχλαδιών
τα χέρια της.
Το αίμα κύλησε ήσυχα
απ’ τις γραμμές της τύχης
της ζωής, του έρωτα
στο νεροχύτη
και στροβιλίστηκε
ανάμεσα στα άπλυτα πιάτα
και τα αποφάγια
Η γάτα της ανήσυχη
έτρεξε κοντά της
και με συμπόνια ειλικρινή
έγλειψε τα τραύματά της
ενώ εκείνη
για μια σύντομη
μια ακαριαία στιγμή
είδε τον εαυτό της
μέσα απ’ τα γυάλινα μάτια
ξένο
μες σε βρώμικο κλειδί φυλακισμένα
οροφή δίχως ανατολή
στο πάτωμα μικρά σκαθάρια
στο νεροχύτη η σκοτεινή λίμνη
που μέσα της μουλιάζει τα χέρια της
και τώρα αστράφτει στεφανωμένη από
πάχνη λευκή, απολυμαντική
Απ’ τον βυθό της
αναδύονται πανσέληνα, ολόασπρα φεγγάρια
σκέφτηκε,
να τελειώνει σήμερα τουλάχιστον
με τα πιάτα.
*Δημοσιεύτηκε στο “Τεφλόν” Νο 2, Φθινόπωρο-Χειμώνας 2009-2010.
Δεν έχω τι να σου γράψω· οι
λέξεις ελευθερώθηκαν από μένα, πίσω
από εκείνο το βουνό
που τ’ ανεβαίνουν οι θελήσεις μου
για να βάλουν τη σημαία τους
στην κορυφή του, μα
κάτω από την περπατησιά τους δεν
ανθίζει τίποτε, τα ξερόχορτα σπάνε
και με ξεκουφαίνουν
οι μνήμες μου ανασύρουν μια φωτιά
στα περιβόλια της Μαρτιάς
κι ο Χριστός σταυρώνεται μπροστά μου
καθώς βάζω την ελιά στο στόμα μου
ή όταν σηκώνω το φουστάνι μου
κάτω από τον πιο γέρικο κορμό
για να με πάρεις
δοκιμάζομαι κι αργοπεθαίνω
από τη δύναμη του ελέους
μην πιστεύεις τίποτε, ψιθυρίζεις στο αυτί μου,
μόνο εγώ σ’ αγαπώ
τα χέρια, αυτά τα χέρια δεν τα κατάλαβα ποτέ
τραγουδώ από μέσα μου την αφή
με ριγώ, με ζεσταίνω
κάθε τώρα με ετοιμάζω για σένα
και στο στήθος μου χορεύει ένας σταυρός,
από τότε που με βαφτίσανε
με το όνομα, ύπαρξη,
ας είναι οι λέξεις αγύριστες, δικές μου
σε ξένο τόπο
1
It’s fucking odd to know you’re also just
another person. Makes sense, I guess.
You too drink cold Milo and spill coffee
on whites. You too write bad poems
and read better ones. You too sing off-key
in the shower and totter off-kilter
after three glasses of wine. You too
walk beside me, glancing up
into sun-glittered tree, squinting
to see the culprit:
a lone lorikeet, screeching.
2
It’s fucking odd to know you’re also
attracted to me. I mean, I like me
but how the fuck did we get to the point
where you like me too? We both drink
cold beers and spill curry across white
tablecloth. We both write bad poems
about each other and read better ones
in bed out loud as day whispers
through hotel’s curtains. We both glance up
to see the culprit:
the sun singing, rising.
*
Κακά ποιήματα
1
Είναι γαμημένα περίεργο να ξέρεις ότι είσαι και εσύ απλά…
ένα άλλο άτομο. Είναι λογικό, υποθέτω.
Κι εσύ πίνεις κρύο Milo και χύνεις καφέ
στα λευκά. Κι εσύ γράφεις κακά ποιήματα
και διαβάζεις καλύτερα. Κι εσύ τραγουδάς παράφωνα
…στο ντους και παραπαίρνεις…
μετά από τρία ποτήρια κρασί. Κι εσύ
περπατάς δίπλα μου, ρίχνοντας ματιές
σε ένα δέντρο που λάμπει από τον ήλιο, αλληθωρίζοντας…
για να δεις τον ένοχο:
έναν μοναχικό λορικέτ, που στριγκλίζει.
2
Είναι γαμημένα περίεργο να ξέρεις ότι είσαι και εσύ…
έλκεσαι και εσύ από μένα. Θέλω να πω, μου αρέσω
αλλά πώς στο διάολο φτάσαμε στο σημείο…
να σου αρέσω κι εγώ; Και οι δύο πίνουμε
κρύες μπύρες και χύνουμε κάρυ σε λευκό
τραπεζομάντιλο. Και οι δύο γράφουμε κακά ποιήματα
ο ένας για τον άλλον και διαβάζουμε καλύτερα
στο κρεβάτι δυνατά καθώς η μέρα ψιθυρίζει
μέσα από τις κουρτίνες του ξενοδοχείου. Και οι δύο κοιτάμε ψηλά
για να δούμε τον ένοχο:
τον ήλιο να τραγουδάει, να ανατέλλει.
*Rae White https://raewhite.net/ Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης
ΜΙΑ ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΓΟΥΊΝΤΕΡ
Η Τέρι μιλά σε
κάθε ξένο γατάκι που βλέπει στον δρόμο
και του χτυπά το κεφαλάκι
με την άκρη των δακτύλων της,
ελαφρά και στα γρήγορα,
σχεδόν με τον ίδιο τρόπο
που οι γάτες καλωσορίζουν η μία την άλλη, μόνο που
εκείνες χρησιμοποιούν τις μύτες τους
-κάτι που θα ήταν ωραίο
να το παρακολουθείς ακόμα κι αν η Τέρι
ήταν ένα μικρό κορίτσι, αλλά
όταν σας πω
ότι είναι μια γυναίκα που μπορεί ν’ ανάψει
το κορμί ενός άντρα με
αυτά τα ίδια δάχτυλα, τότε λοιπόν,
γίνεται μια πράξη αγιοσύνης
τούτη η μικρή χειρονομία.
*
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Είχα επιστρέψει από μια βόλτα
μαζί σου
και με ρώτησαν
αν βρέχει.
Δεν είχα προσέξει
αλλά έπρεπε να δώσω
τη σωστή απάντηση
αλλιώς θα με περνούσαν για τρελό.
*Μετάφραση: Σ.Θ.
Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα
Απ’ όπου περάσης νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνη από τους δρόμους που δεν πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
Απ’ τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Απ’ τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιης νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.
Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.
Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.
Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.
Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.
Η ΝΥΧΤΑ
Αυτή η νύχτα είναι δική μου
έλεγε και ξανάλεγε
ψιθυριστά η αργή βροχή πάνω απʼ τις στέγες
αυτή η νύχτα είναι δική μου
με τη βαθιά φωνή του το σκοτάδι επέμενε
αυτή η νύχτα είναι δική μας
ούρλιαζαν οι εφιάλτες
μες στο σκοτάδι κάτω απʼ τη βροχή
ήμουν μικρός, δε μεγαλώνω
μʼ έστειλε η μάνα μου να σας ρωτήσω
τίνος ήταν η νύχτα.
*
Ο ΦΛΥΑΡΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ
Έφταιγε ο φλύαρος κουρέας, έμαθα
τα πάντα, πότε μπήκε στη δουλειά
δύσκολα χρόνια, η συνοικία
πώς άλλαξε από τότε, φτάσαμε
και στην ηλικία, ρώτησε
απάντησα
δέκα
ανήγγειλε θριαμβευτικά
εγώ είμαι του τριάντα εννιά
συνέχισε, έκανε και χιούμορ,
πρέπει επομένως να με σέβεσαι
μια ολόκληρη δεκαετία μεγαλύτερός σου
άκουγα σκόρπιες λέξεις
και πώς να ξέρει ο φλύαρος κουρέας
πού τρέχει ο νους του ήσυχου πελάτη
όταν ακούει το συνομιλητή
να είναι γεννημένος το τριάντα εννιά.
*Από τη συλλογή “Νυχτερινά Δρομολόγια”, εκδόσεις Αιγαίον.
ωραία
κλείνουν οι κύκλ
οι εφαπτωμένες τρίβονται
γίνονται καρυδόφλουτσα παραμυθιού
με φορτωμένα πτώματα ζώντα επί
πτωμάτων νεκρών
φεύγουν απο
μακρύνονται τρυπώνουνε
στης δύσης τα γιγάντια ηχεία
βραχυκυκλώνουν ηλεκτρίζ
οντας τα μούτρα
κρέας
φεύγουν καθώς οι λέξεις
μού ξεφεύγουν
ας είναι
οι κύκλοι
είναι λέξεις από τις λέξεις
που εκκρίνουνε μπαγιάτικη συγκολλ
ητίνη συγκολοκυθάκια είναι μο
νάχα έξι γράμματα νάχα μο
νάχα έξι σβηστ
ήρες
έξι απλούς λυγ
μούς ν απλώνονταν σαν
μους στων κυριακών
το μαξιλάρι
θα
έστρωνα στον ουρ
ανό ένα χαλί θα ουρ
ούσα επάνω του
θα ουρ
ούσα
δάκρυα χαράς στα ουρ
άνια θα ήτανε το τέλος οργι
αστικό
δικοί μου
άνθρωποι συγ
γνώμη για
όλα
Το αλκοόλ δίνει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου λίγο πριν τη χειρότερη.
*
Τι είναι η απουσία του Θεού μπροστά στην απουσία των φίλων.
*
Μια ανοιχτή πόρτα είναι πιότερο επιστροφή παρά αποχώρηση.
*
Ο άνθρωπος είναι το σώμα της απάντησης παρά η απάντηση αυτή καθαυτή.
*
Η λήθη δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα σταυρόλεξο σε μια άγνωστη και ακατανόητη γλώσσα.
*
Η ευτυχία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία ακόμη πληροφορία που δεν αφορά κανέναν.
*
Ολοένα και πιο εύκολα ο κόσμος πείθεται πως σήμερα είναι Δευτέρα.
*
Κάθε στόχος είναι ένα βέλος στο κέντρο του.
*
Κάθε στροφή λοξοκοιτάζει το άπειρο.
*
Πόσο τυχεροί οι εν ζωή ποιητές. Πεθαίνουν όποτε τους καυλώσει.
*
Ένας φίλος είναι ένα ποτήρι παραπάνω όταν ο αγώνας έχει πια κριθεί.
*
Ο έρωτας είναι η επανεφεύρεση κάθε πραγματικότητας.
*
Το αεράκι που σμιλεύει τον κόσμο είναι ο ρυθμός της αναπνοής σου παρά τα όσα λες.
*
Όταν αρχίζεις πάντα από την αρχή έχεις αρχίσει να κατανοείς την αιωνιότητα.
*
Διάφανος δεν ανησυχείς πια για την γύμνια σου.
*
Κανείς δεν έχει που να πάει αφού τα πάντα είναι εδώ.
To Koskino 